Original Post

Πλήρες Κείμενο:

ΚΑΛΗΜΕΡΑ ΣΑΣ... Της ημερας ΕΣΤΙΑ, σημερα.. Αναμνήσεις από την μακρινή Μεταπολίτευση... Αυτές τις ημέρες, θυμάμαι την σπουδαία Ελένη Βλάχου, την μοναδική από τους εκδότες που έκλεισε τις εφημερίδες της την 21η Απριλίου, το έσκασε από το παράθυρο του σπιτιού της και πέρασε την Επταετία εξόριστη στο Λονδίνο.

Θα σας διηγηθώ την πρόσληψή μου στην εφημερίδα της.

Στις έντεκα παρά πέντε δρασκέλισα την πόρτα. “Με περιμένει η κυρία Βλάχου” είπα στο θυρωρείο και ανέβηκα στον έβδομο.

Παρατηρούσε το γραφείο της από την ανοιχτή πόρτα.

Μια μαύρη γάτα ήταν κουλουριασμένη σ’ έναν πύργο από βιβλία κι έγλειφε τα πόδια της . ΄Άλλες δυο έπαιζαν με ένα κουβάρι.

Η κυρία Βλάχου, ντυμένη στα γκρι-νουάρ σήκωσε τα μάτια , κατέβασε τα γυαλιά της και μου έκανε νόημα να μπω.

Ηταν μια γυναίκα που στο σινεμά θα μπορούσε να υποδυθεί μόνο η Μέριλ Στριπ! Μάτια έξυπνα, ντύσιμο εξαιρετικά κομψό, γραφείο με το κάθε τι να ταιριάζει με τα υπόλοιπα, μυρωδιά ελαφρά αρωματική ανάμικτη με την οσμή των βιβλίων και του δημοσιογραφικού χαρτιού. “Καθίστε, παρακαλώ”, μου είπε.

Κάθισα, σχεδόν τρακαρισμένος, στην καρέκλα, απέναντί της. “Να σας συστήσω τον Τούτου, είπε και έδειξε με το κατάλευκο χέρι της τον κατάμαυρο γάτο που καθόταν στο γραφείο της.”Τον βάφτισα Τούτου, επειδή είναι μαύρος, σαν τον επίσκοπο της Ν. Αφρικής, που μάχεται κατά του ρατσισμού στη Νότιο Αφρική” συνέχισε, χωρίς να σηκώσει τα μάτια από τους “Times” που διάβαζε.

Είχα επιλέξει να φορέσω ,για το ραντεβού με την Κυρία, γκρι πανταλόνι “φανέλα”, μαύρες κάλτσες, μαύρα, καλογυαλισμένα παπούτσια, μαύρη ζώνη, θαλασσί πουκάμισο, κόκκινη γραβάτα και μαύρο σταυρωτό μπλέιζερ με χρυσόχρωμα “μαρίν” κουμπιά.

Είχα φορέσει για γούρι και τα χρυσά μανικετόκουμπα του πατέρα μου.

Όχι ακριβά ρούχα, αλλά καλοσιδερωμένα πεντακάθαρα.

Η κυρά χάϊδεψε τον Τούτου, εκείνος ρονρόνισε χαδιάρικα και εκείνη σήκωσε, επί τέλους, τα μάτια.

Με κοίταξε, χωρίς μιλάει, από την κορυφή ως τα νύχια, αρκετές φορές. “Οι κάλτσες σας δένουν απόλυτα με το σακάκι σας.

Τα μανικετόκουμπά σας είναι “αντίκ”. Μου κάνετε!” είπε και μου έκανε νόημα να φύγω! Στο διάδρομο, βαδίζοντας προς τον παλαιό, ξύλινο, ανελκυστήρα, παραπατούσα.

Πρώτη φορά άκουγα να προσλαμβάνεται κάποιος για τις κάλτσες του! Κι ο “κάποιος” ήμουν ο ίδιος! Πού να το πω; Δεν θα με πιστέψει κανείς!… Όταν απεβίωσε η “Κυρά” έγραψα στην στήλη μου στην εφημερίδα, από την οποία η εκλιπούσα είχε οικειοθελώς, αποσυρθεί, το περιστατικό της προσλήψεώς μου.

Συμπλήρωσα, όμως, όσα μου είχε πει ο Μίμης Παπαναγιώτου, όταν μου διηγήθηκε πώς σφραγίσθηκε η συμφωνία με την Lady. “Ακουσε.

Η “Κυρά” εμπιστεύεται την κρίση των διευθυντών της.

Από την στιγμή που εγώ σε ενέκρινα από δημοσιογραφική άποψη, εκείνη έπρεπε να σε κρίνει αισθητικά.

Αν “κολλάς”, δηλαδή με την αισθητική της εφημερίδας!” Οι παλαιότεροί μου έλεγαν ότι η κυρία Ελένη δεν είχε πλέον την σβελτάδα που τη χαρακτήριζε πριν κλείσει τις εφημερίδες της και φύγει, αμέσως μετά την επιβιολή της δικτατορίας.

Επτά χρόνια αυτοεξόριστη στο Λονδίνο, γύρισε πίσω, βέβαιη ότι η κληρονομιά που της άφησε ο πατέρας της θα μπορούσε άνετα να επαναλειτουργήσει και να έχει την 'ιδιαανταπόκριση στην κοινή γνώμη.

Η κοινωνία, όμως, είχε αλλάξει.

Κι όπως έχει πει ο Διονύσης, “μετά τη χούντα αν δεν ήσουν αριστερός δεν έβγαζες ούτε γκόμενα!”. Η εφημερίδα, όμως, ήταν η πρώτη σε κύρος και αποδοχή...

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους