Original Post

Πλήρες Κείμενο:

«Ἔφαγον πάντες καὶ ἐχορτάσθησαν, καὶ ἦραν τὸ περισσεῦον τῶν κλασμάτων δώδεκα κοφίνους πλήρεις.» ​Ἀγαπητοί μου ἀδελφοί, ​Στὴ σημερινὴ εὐαγγελικὴ περικοπὴ βρισκόμαστε μάρτυρες ἑνὸς ἐξαίσιου καὶ ἀνεπανάληπτου θαύματος: τοῦ χορτασμοῦ μιᾶς ὁλόκληρης πόλης μέσα στὴν ἔρημο μὲ μόλις πέντε ἄρτους καὶ δύο ψάρια. Ὁ Εὐαγγελιστὴς ἀναφέρει πὼς «ἦσαν οἱ ἐσθίοντες ἄνδρες ὡσεὶ πεντακισχίλιοι, χωρὶς γυναικῶν καὶ παιδίων». Ἂν ἀναλογιστεῖ κανεὶς τὴ δημογραφικὴ πραγματικότητα τῆς ἐποχῆς, ὅπου οἱ γυναῖκες ὑπερτεροῦσαν στὶς συνάξεις καὶ τὰ παιδιὰ ἦταν πολυάριθμα σὲ κάθε οἰκογένεια, ἀντιλαμβάνεται ἀμέσως ὅτι ὁ Κύριος δὲν ἔθρεψε ἁπλῶς μιὰ μικρὴ ομάδα, ἀλλὰ ἕναν τεράστιο πληθυσμὸ εἴκοσι καὶ τριάντα χιλιάδων ψυχῶν.

Ἔθρεψε μιὰ ὁλόκληρη πόλη, ἀποδεικνύοντας ὅτι εἶναι ὁ ἀστείρευτος Δημιουργὸς τῆς ὕλης καὶ ἡ Πηγὴ τῆς Ζωῆς. ​Κὶ ὅμως, μέσα σὲ αὐτὸ τὸ συγκλονιστικὸ σκηνικό, ξεπροβάλλει ἡ γνώριμη ἀνθρώπινη ἀδυναμία στὸ πρόσωπο τοῦ Ἀποστόλου Φιλίππου.

Ὅταν ὁ Χριστὸς ρωτᾶ πῶς θὰ τραφεῖ τὸ πλῆθος, ὁ Φίλιππος ἀρχίζει νὰ ὑπολογίζει μὲ τὴν αὐστηρή, τετράγωνη λογικὴ τοῦ κόσμου: «Διακόσια δηνάρια ψωμὶ δὲν φτάνουν, ἡ ὥρα πέρασε, ὁ τόπος εἶναι ἔρημος, ἡ νύχτα πλησιάζει». Ὁ Φίλιππος ἔκανε ἕναν ὑπολογισμὸ μαθηματικὰ σωστό, ἀλλὰ θεολογικὰ ἐντελῶς ἐλλιπῆ.

Ὑπολόγισε τοὺς πόρους, τὸν χρόνο, τὶς ἀποστάσεις καὶ τὸ μέγεθος τοῦ ὄχλου, ἀλλὰ ξέχασε τὴ βασικότερη παράμετρο: ὅτι δίπλα του στεκόταν ὁ ἴδιος ὁ Χριστός. ​Τὸ τραγικό, ἀδελφοί μου, εἶναι ὅτι αὐτὴ ἡ παράμετρος δὲν διέφυγε μόνο ἀπὸ τὸν Φίλιππο ἐκείνη τὴ συγκεκριμένη νύχτα.

Διαφεύγει ἀπὸ τὴν ἀνθρωπότητα ὁλόκληρη ἐδῶ καὶ δύο χιλιάδες χρόνια.

Ζοῦμε σὲ ἕναν κόσμο ποὺ ἔχει κάνει μόνιμο τρόπο σκέψης τὴν ἀποκοπὴ ἀπὸ τὸν Θεό.

Οἱ ἄρχοντες τῶν ἐθνῶν καὶ οἱ ἀποκαλούμενοι «σοφοὶ» τοῦ κόσμου τούτου ἐπιχειροῦν νὰ κυβερνήσουν καὶ νὰ ὀργανώσουν τὴ ζωὴ χωρὶς Χριστό.

Κὶ ὅταν βγάζεις τὸν Θεὸ ἀπὸ τὴν ἐξίσωση, τὸ ἀποτέλεσμα εἶναι πάντοτε ὁ φόβος τῆς ἔλλειψης.

Ἀπὸ αὐτὸν τὸν φόβο γεννῶνται οἱ πόλεμοι, ἡ ἐκμετάλλευση, ἡ ἀλαζονεία καὶ ἡ καταστροφή. ​Πῶς ὅμως ἀποκαλοῦμε «ἄρχοντες» ἀνθρώπους δειλούς, ποὺ περιφρουροῦν τὴν ἄνεσή τους καὶ θυσιάζουν τοὺς λαοὺς γιὰ τὰ δικά τους συμφέροντα; Ὁ ἀληθινὸς Ἄρχοντας καθοδηγεῖ, προστατεύει, διακονεῖ μὲ μετριοφροσύνη καὶ εἶναι ἕτοιμος νὰ δώσει ἀκόμα καὶ τὴ ζωή του γιὰ τὸ ποίμνιό του.

Καὶ πῶς ἀποκαλοῦμε «σοφοὺς» ἀνθρώπους μαλθακούς, ποὺ κάθονται σὲ ἀναπαυτικὲς πολυθρόνες καὶ παράγουν ἰδεολογήματα χωρὶς νὰ ἔχουν κοπιάσει, χωρὶς νὰ ἔχουν πονέσει, χωρὶς νὰ ἔχουν βιώσει τὴν ἀλήθεια; Ἡ ἀληθινὴ σοφία δὲν εἶναι ἀκαδημαϊκοὶ τίτλοι καὶ στοχασμοὶ ἐπὶ χάρτου.

Εἶναι βίωμα, ὅπως αὐτὸ τοῦ ὀρθόδοξου μοναχισμοῦ, ὅπου ὁ ἄνθρωπος εἰσέρχεται γεμάτος πάθη καὶ ἐγωισμό, παλεύει στὸ στάδιο τῶν ἀρετῶν καὶ βγαίνει πληγωμένος ἀπὸ τὸν ἀόρατο πόλεμο, ἀλλὰ γεμάτος καλοσύνη, σοφία καὶ διάκριση. ​Αὐτὴ ἡ σύγχυση τῶν ἐννοιῶν δὲν εἶναι τυχαία.

Ἡ κοινωνία μας ἔγινε ἕνα σύστημα ποὺ σκοπίμως κατηχεῖ καὶ ἐκπαιδεύει τὶς νέες γενιὲς στὴν ἀφασία καὶ στὴν ἀτομοκρατία, ὥστε νὰ ἐκλείψουν οἱ ἀληθινοὶ ἄρχοντες καὶ οἱ σοφοί.

Κὶ ἂν ποτὲ ἐμφανιστεῖ ἕνας ἀληθινὸς ἡγέτης, πνίγεται στὸ αἷμα· κὶ ἂν φανεῖ ἕνας σοφός, διαβάλλεται ἀπὸ τὰ ὄργανα τῆς ἀδικίας.

Διότι ἡ μάχη ποὺ δίνουμε δὲν εἶναι μάχη σαρκική, οὔτε οἰκονομική, οὔτε πολιτική.

Εἶναι μάχη πνευματική, μάχη λογισμῶν καὶ σκέψεων. ​Ὅμως, μέσα στὴν παραφροσύνη τῆς ἱστορίας, ὁ Λόγος τοῦ Θεοῦ μένει ἀκατάλυτος: «Ὁ οὐρανὸς καὶ ἡ γῆ παρελεύσονται, οἱ δὲ λόγοι μου οὐ μὴ παρέλθωσι». Πόσο ἀνόητος εἶναι ὁ ἄνθρωπος ποὺ ρισκάρει τὴν αἰώνια προοπτική του γιὰ ἕνα κλάσμα δευτερολέπτου! Γιατὶ τί ἄλλο εἶναι τὰ ὀγδόντα ἢ τὰ ἑκατὸ χρόνια τῆς ἐπιγείου ζωῆς μπροστὰ στὴν ἀτελεύτητη αἰωνιότητα, παρὰ ἕνα ἀμελητέο κλάσμα; Κὶ ὅμως, γι' αὐτὸ τὸ κλάσμα ὁ ἄνθρωπος γεμίζει ἀχαριστία.

Ξεχνᾶ νὰ πεῖ ἕνα «εὐχαριστῶ» στὸν Δημιουργὸ ποὺ τοῦ χαρίζει τὴν ἀναπνοή, τὴν τροφή, τὴν ἴδια τὴν ὕπαρξη. ​Ἡ λέξη «Εὐχαριστία» εἶναι ἡ οὐσία τῆς πίστης μας.

Στὸ θαῦμα τῶν πέντε ἄρτων, ὁ Χριστὸς εὐλογεῖ τὸ ψωμί, τὸ τεμαχίζει καὶ τὸ δίνει στοὺς μαθητὲς γιὰ νὰ τὸ μοιράσουν στὸ πλῆθος, προτυπώνοντας τὸ Μυστήριο τῆς Θείας Εὐχαριστίας.

Μᾶς προσφέρει τὸν Ἴδιο Του τὸν Ἑαυτὸ ὡς «Ἄρτο τῆς Ζωῆς». Καὶ γιὰ νὰ μὴ θεωρήσει κανεὶς τὸ θαῦμα ὡς μιὰ στιγμιαία παραίσθηση ἢ ὄνειρο, ὁ Κύριος προστάζει νὰ μαζευτοῦν τὰ περισσεύματα.

Δώδεκα κοφίνια γεμάτα — ἰσάριθμα μὲ τοὺς Ἀποστόλους. Κάθε Ἀπόστολος σήκωσε στὸν ὦμο του ἀπὸ ἕνα κοφίνι, ὥστε ὁ σωματικὸς μόχθος, τὸ βάρος καὶ ἡ τριβὴ νὰ γίνουν ἀδιάψευστοι μάρτυρες τῆς ἀλήθειας καὶ νὰ διαλύσουν κάθε λογισμὸ ἀμφιβολίας. ​Ἀδελφοί μου, ὁ Χριστὸς δὲν ἔφυγε ποτέ.

Εἶναι «πανταχοῦ παρὼν καὶ τὰ πάντα πληρῶν». Ἡ σωτηρία δὲν εἶναι μιὰ πολύπλοκη ἢ ἀνέφικτη υπόθεση· μπορεῖ νὰ πραγματοποιηθεῖ μέσα σὲ ἕνα μόλις ἀνθρώπινο λεπτό, ἀρκεῖ νὰ ὑπάρχει ἡ διάθεση τῆς καρδιᾶς.

Θυμηθεῖτε τὸν Ληστὴ πάνω στὸν Σταυρό.

Ἕνας ἄνθρωπος βουτηγμένος στὸ ἔγκλημα, μὲ ἕναν μόνο λογισμὸ εἰλικρινοῦς μετανοίας, μὲ ἕνα «Μνήσθητί μου, Κύριε», ἔγινε ὁ πρῶτος πολίτης τοῦ Παραδείσου.

Καὶ τὴν ἴδια στιγμή, ὁ Ἰούδας, ὁ ἐκλεκτὸς Ἀπόστολος ποὺ ἔζησε δίπλα στὸ Φῶς καὶ εἶδε καί ἔπραξε καί ὁ ἴδιος ἀμέτρητα θαύματα, βυθίστηκε στὴν ἀπώλεια ἀπὸ τὴν φιλαργυρία καὶ τὴν ἀπελπισία. ​Ὁ Πολύτιμος Μαργαρίτης εἶναι μπροστά μας καὶ προσφέρεται δωρεάν. Ὁ Κύριος μᾶς καλεῖ: «Ἐρευνᾶτε τὰς γραφάς, ζητεῖτε καὶ δοθήσεται, κρούετε καὶ ἀνοιγήσεται». Σέβεται ὅμως ἀπόλυτα τὴν ἐλευθερία μας.

Ὅποιος θέλει νὰ ἀνταλλάξει τὰ αἰώνια μὲ τὰ φθαρτά, ἂς τὰ κρατήσει μαζὶ μὲ τὴ φθορά τους.

Ὅποιος ὅμως διψᾶ γιὰ τὴν ἀλήθεια, ἂς ἐμπιστευτεῖ τὴν ἀγαθὴ Πρόνοια τοῦ Πατρός, ἂς προσφέρει τὴν εὐγνωμοσύνη τῆς καρδιᾶς του καὶ ἂς γευθεῖ τὸν Αἰώνιο Ἄρτο τῆς Ζωῆς. Ἐν τῇ ἐλευθερίᾳ τοῦ ὁ καθένας. Ἀμήν.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους