Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Κωνσταντίνος Καβάφης: Ένας κίναιδος υμνητής του πολυφυλετισμού Ο Κωνσταντίνος Καβάφης, ο αυτοαποκαλούμενος ποιητής της Αλεξάνδρειας, στέκει μπροστά μας ως παρωδία του ελληνικού ιδεώδους.

Μια καρικατούρα που η αστική ακροδεξιά μας τον περιφέρει με την οριενταλική του φυσιογνωμία και την ψευτο-διανοουμενίστικη αύρα του ως "μορφή του ελληνικού εθνικισμού". Με το ωχρό παρουσιαστικό του, που θυμίζει περισσότερο υβρίδιο της Ανατολής παρά Ευρωπαίο, παρουσιάζεται ως πολιτισμική έκφραση του Ελληνισμού.

Για ποια ακριβώς Ελλάδα ομιλούμε; Η ίδια του η όψη, βουτηγμένη σε μια ανατολίτικη μιζέρια, προδίδει την αντίθεσή του από την αρχέγονη, καθαρή και αρρενωπή ελληνική φυσιογνωμία.

Ζώντας στην Αλεξάνδρεια, αυτό το βρωμερό χωνευτήρι φυλών και παρακμής, ο Καβάφης απολαμβάνει την ανοιχτή κοινωνία που τόσο πολύ ταιριάζει στην ψυχοσύνθεσή του.

Μιλά για κοσμοπολιτισμό και μείξη, για έναν κόσμο όπου η ελληνική ψυχή διαλύεται μέσα σε ένα συνονθύλευμα ξένων επιρροών.

Λες και η ελληνική ταυτότητα είναι κάτι αμελητέο που μπορούμε να το ανακατεύουμε με κάθε λογής αλλότριο στοιχείο. Ο Καβάφης, με την ποίησή του, μας καλεί να αφεθούμε στον ηδονισμό και να γονατίσουμε μπροστά στην πολυπολιτισμική σούπα.

Αυτή ήταν η μόνιμη επωδός της σκέψης του.

Αρεσκόταν να χρησιμοποιεί τον όρο «κράσις» (ανάμειξη) για να περιγράψει τον λατρεμένο του ελληνιστικό κόσμο, εγκωμιάζοντας τη δημιουργία μιας νέας, πολύχρωμης κοινωνίας, απαλλαγμένης από τη φυλετική καθαρότητα.

Το ποίημά του «Πλην Λακεδαιμονίων» αποτελεί όνειδος για κάθε Έλληνα με στοιχειώδη περηφάνια.

Εκεί, ο Καβάφης, με την ειρωνική του πένα, προσπαθεί να απαξιώσει την καθαρότητα και τον ταυτοτισμό των Σπαρτιατών, υμνώντας την αλεξανδρινή αυτοκρατορία που γέννησε τον λατρεμένο του πολυφυλετικό ελληνιστικό κόσμο.

Όλες αυτές οι μιαρές ιδεοληψίες δεν είναι παρά αντανάκλαση του βίου του.

Οι σεξουαλικές του ροπές, αυτό το αμαρτωλό μυστικό που ψιθυρίζεται μέχρι και σήμερα στους κύκλους της Αλεξάνδρειας, είναι το τελευταίο καρφί στο φέρετρο της παρακμής του.

Πώς τολμά ένας λάτρης του εκφυλισμού να μιλά εκ μέρους του ελληνικού πνεύματος; Η ποίησή του, γεμάτη υπαινιγμούς και αισθησιακές φαντασιώσεις, είναι απόρροια του έκλυτου βίου του και της προσωπικής του διαφθοράς.

Όπως πολύ εύστοχα έγραψε ο εθνικός μας ποιητής, Κωστής Παλαμάς, σε άρθρο του στην εφημερίδα "Ελεύθερον Βήμα" το 1924: «Ο Καβάφης, με τον ηδονισμό του και τις ερωτικές του εμμονές, φέρνει στη ποίηση έναν ψυχρό εγκεφαλισμό, σαν να βλέπει τον κόσμο μέσα από γυαλί.

Δεν έχει τον παλμό του λαού, ούτε το μεγαλείο της εθνικής μας παράδοσης – είναι σαν να γράφει για ξένους κόσμους, όχι για τον δικό μας.» Ο Καβάφης, με την οριενταλική του φυσιογνωμία και την ποίηση της κοσμοπολίτικης παρακμής, δεν είναι παρά ένας αιώνιος εχθρός του ελληνικού πνεύματος.

Η τέχνη του δεν εξυψώνει, αλλά δηλητηριάζει.

Η θέση του είναι στο περιθώριο, μακριά από την εθνικοσοσιαλιστική Ελλάδα που ονειρευόμαστε.. Ας τον αφήσουμε στην αγαπημένη του Αλεξάνδρεια, να πνίγεται στις νοσηρές φαντασιώσεις του, στρεφόμενοι στην αρχέγονη παράδοση της Φυλής.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους