Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Ένας προβληματισμός για τις τιμητικές διακρίσεις... Παρακολούθησα με χαρά την απονομή του Αργυρού Μεταλλίου της πόλης στον κ. Βαρθαλίτη για την πολύχρονη προσφορά του στα γράμματα, τις τέχνες και τις επιστήμες.

Ο προβληματισμός μου ομως παραμένει.

Θυμήθηκα ότι, όταν είχε ληφθεί η απόφαση στο Δημοτικό Συμβούλιο, είχα ρωτήσει - περισσότερο χαριτολογώντας τότε - γιατί Αργυρό και όχι Χρυσό.

Συνειδητοποίησα γρήγορα ότι το θέμα δεν είναι ο κ. Βαρθαλίτης.

Είναι η ίδια η λογική των διαφορετικών μεταλλίων.

Δεν μπορώ να καταλάβω γιατί μια πόλη χρειάζεται χρυσά, αργυρά ή ίσως αύριο και χάλκινα μετάλλια για να τιμήσει ανθρώπους που προσέφεραν στον τόπο τους.

Άθελά μας δημιουργούμε μια κατάταξη.

Μια αίσθηση ότι κάποιος τιμήθηκε περισσότερο και κάποιος λιγότερο.

Και όσο κι αν αυτή δεν είναι η πρόθεση, αυτή η σύγκριση γεννιέται σχεδόν αυτόματα.

Άλλο είναι οι εθιμοτυπικές τιμές προς θεσμούς, όπως το χρυσό κλειδί της πόλης σε έναν Πρόεδρο της Δημοκρατίας ή η ανακήρυξη ενός προσώπου σε επίτιμο δημότη.

Εκεί τιμάται και ο θεσμός που εκπροσωπεί.

Όταν όμως το Δημοτικό Συμβούλιο αποφασίζει να τιμήσει έναν άνθρωπο για την προσφορά του, πιστεύω ότι η ύψιστη διάκριση πρέπει να είναι μία.

Ένα μετάλλιο.

Κοινό για όλους όσους κρίνονται άξιοι να το λάβουν.

Γιατί η προσφορά δεν ζυγίζεται σε χρυσό ή ασήμι.. Ενας προβληματισμός μου λοιπον ,ισως και δικός σας που αξίζει να τον σκεφτούμε για λύση .

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους