Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Κάποιες αλήθειες δεν έρχονται για να μας πληγώσουν. ⁉️ Έρχονται για να μας ξυπνήσουν.

Και ίσως μία από τις δυσκολότερες, αλλά πιο απελευθερωτικές παραδοχές που μπορούμε να κάνουμε είναι αυτή: «Στη ζωή μου, το μόνο κοινό στοιχείο σε όλες τις σχέσεις που απέτυχαν… είμαι εγώ.» Εγώ επέλεξα κάποιους ανθρώπους.

Εγώ αγνόησα σημάδια.

Εγώ δεν είπα όσα ένιωθα.

Εγώ δεν έβαλα τα όρια που χρειαζόμουν.

Κάποιες φορές έμεινα περισσότερο απ’ όσο άντεχε η ψυχή μου.

Και κάποιες άλλες έφυγα πριν δώσω σε μια σχέση την ευκαιρία να ανθίσει.

Αυτό δεν είναι αυτοκατηγορία.

Είναι επίγνωση.

Και η επίγνωση δεν σε καταδικάζει.

Σου επιστρέφει τη δύναμή σου! Γιατί όσο πιστεύω ότι για όλα φταίνε οι άλλοι, μπορώ μόνο να περιμένω να αλλάξουν εκείνοι.

Όταν όμως αναγνωρίζω και το δικό μου κομμάτι, μπορώ να αλλάξω εγώ.

Και τότε αλλάζει ο τρόπος που αγαπώ, που εμπιστεύομαι, που συνεργάζομαι, που επιλέγω φίλους και ανθρώπους.

Αλλάζει ο τρόπος που λέω «ναι» και, κυρίως, ο τρόπος που μαθαίνω να λέω «όχι». Από τον Αντώνη Καλογήρου άκουσα πρώτη φορά κάτι που άλλαξε βαθιά τον τρόπο με τον οποίο κοιτάζω τις σχέσεις: «Κάθε άνθρωπος που έρχεται στη ζωή μου, για λίγο ή για πολύ, είναι ένας δάσκαλος.» Κάποιοι έρχονται για να μου μάθουν την αγάπη, τη φιλία, την εμπιστοσύνη και τη συνεργασία.

Κάποιοι για να μου διδάξουν τα όρια.

Κάποιοι σαν δώρο.

Κάποιοι σαν καθρέφτης.

Κάποιοι σαν καταφύγιο.

Και κάποιοι σαν καταιγίδα, για να αγγίξουν μια πληγή που ούτε εγώ θυμόμουν ότι υπήρχε.

Δεν είναι όλοι όσοι φεύγουν αποτυχίες.

Μια φιλία μπορεί να ολοκληρώσει τον κύκλο της.

Μια συνεργασία μπορεί να τελειώσει.

Μια οικογενειακή ή συντροφική σχέση μπορεί να μας δυσκολέψει βαθιά.

Όμως καμία συνάντηση δεν είναι χαμένη, όταν είμαστε διατεθειμένοι να δούμε τι ήρθε να μας διδάξει.

Ίσως εκείνος που δεν με εκτίμησε να μου έμαθε να αναγνωρίζω πρώτος εγώ την αξία μου.

Ίσως εκείνος που με απογοήτευσε να μου έμαθε να εμπιστεύομαι περισσότερο τη διαίσθησή μου.

Ίσως κάποιος που στάθηκε δίπλα μου αθόρυβα να μου θύμισε ότι υπάρχουν άνθρωποι που αγαπούν χωρίς θόρυβο και προσφέρουν χωρίς αντάλλαγμα.

Η ωριμότητα δεν είναι να πάψω να πληγώνομαι.

Είναι να πάψω να αφήνω τον πόνο να πηγαίνει χαμένος.

Να μη ρωτώ απλά… «Γιατί μου το έκανε;» Αλλά και… «Τι μου δείχνει αυτή η σχέση για εμένα;» «Ποιο μοτίβο επαναλαμβάνω;» «Πού χρειάζεται να βάλω ένα όριο;» «Πού χρειάζεται να ζητήσω συγγνώμη;» «Τι ήρθε αυτός ο άνθρωπος να μου διδάξει;» «Και ποιος καλούμαι να γίνω μέσα από αυτή τη συνάντηση;» Γιατί όταν αλλάζω εγώ, αλλάζει ο τρόπος που σχετίζομαι.

Και ίσως αυτή να είναι η μεγαλύτερη δικαίωση κάθε δύσκολης σχέσης. Να μη βγω από αυτήν πιο σκληρός. Να βγω πιο αληθινός!

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους