Original Post

Πλήρες Κείμενο:

ΓΙΑΤΙ ΔΕ ΘΑ ΔΩ ΤΗΝ ΤΑΙΝΙΑ ΤΟΥ ΝΟΛΑΝ «ΟΔΥΣΣΕΙΑ» Εγώ δε θα δω την ταινία του Κρίστοφερ Νόλαν «Οδύσσεια». Και δεν είναι επειδή δεν εκτιμώ τον Νόλαν.

Το αντίθετο.

Ακριβώς επειδή τον εκτιμώ, έχω το δικαίωμα να κρίνω την επιλογή του.

Γιατί το γεγονός ότι κάποιος είναι μεγάλος σκηνοθέτης δεν σημαίνει ότι κάθε επιλογή του είναι αυτομάτως αριστούργημα.

Ούτε ότι κάθε κριτική εναντίον του είναι μίσος, οπισθοδρομικότητα ή αδυναμία κατανόησης της τέχνης.

Ας μιλήσουμε, λοιπόν, καθαρά. Η ΟΔΥΣΣΕΙΑ» ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΑΠΛΩΣ ΕΝΑ ΑΚΟΜΗ ΣΕΝΑΡΙΟ. Η Οδύσσεια δεν είναι ένα τυχαίο μυθιστόρημα που βρέθηκε σε κάποιο συρτάρι και περιμένει έναν σκηνοθέτη να το «εκσυγχρονίσει». Είναι ένα από τα θεμέλια του ελληνικού και του ευρωπαϊκού πολιτισμού. Ο Ματ Ντέιμον είναι ένας εξαιρετικός ηθοποιός.

Αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι είναι ο Οδυσσέας.

Όπως και ο Ρόμπερτ Ντε Νίρο θα ήταν εξαιρετικός ηθοποιός, αλλά δεν θα ήταν αυτομάτως ο Μέγας Αλέξανδρος. Ο Οδυσσέας δεν είναι απλώς ένας άνδρας με γένια και πανοπλία.

Είναι ένας ήρωας βαθιά δεμένος με το ελληνικό μυθολογικό σύμπαν.

Ένας άνθρωπος της Ιθάκης. Ένας Έλληνας βασιλιάς.

Μια μορφή που κουβαλάει πάνω του ολόκληρη την ελληνική παράδοση.

Βεβαίως, θα μου πει κάποιος: "Μα είναι μυθολογία! Δεν είναι ιστορικό ντοκιμαντέρ!" Σωστά.

Αλλά η μυθολογία δεν είναι άδεια ταυτότητας για να κάνεις ό,τι θέλεις.

Η καλλιτεχνική ελευθερία δεν σημαίνει ότι κάθε επιλογή είναι και καλή επιλογή.

Η επιλογή επίσης της Λουπίτα Νιόνγκο μιας μαύρης ηθοποιού ως Ελένης της Τροίας Και εδώ χρειάζεται προσοχή.

Δεν έχει κανείς δικαίωμα να κρίνει έναν ηθοποιό με βάση το χρώμα του δέρματός του.

Όμως έχει κάθε θεατής δικαίωμα να αναρωτηθεί εάν η επιλογή ενός ηθοποιού υπηρετεί τον χαρακτήρα, την παράδοση και το συγκεκριμένο μυθολογικό σύμπαν. Η Ελένη της Τροίας δεν είναι ένας τυχαίος χαρακτήρας.

Η ομορφιά της αποτελεί κεντρικό στοιχείο ολόκληρου του μύθου.

Η αρπαγή της προκαλεί έναν πόλεμο.

Ολόκληρος ο ελληνικός κόσμος συγκλονίζεται εξαιτίας της.

Όταν, λοιπόν, η κινηματογραφική μεταφορά παίρνει έναν χαρακτήρα τόσο βαθιά συνδεδεμένο με μια συγκεκριμένη πολιτισμική και μυθολογική παράδοση και τον μετατρέπει σε κάτι που μοιάζει να υπακούει περισσότερο στις σύγχρονες επιταγές του Χόλιγουντ παρά στην αισθητική και τη λογική του αρχαίου μύθου.

Και αυτό δεν είναι απαραίτητα δημιουργική ελευθερία.

Είναι ιδεολογική επιβολή πάνω σε ένα έργο που δεν σου ανήκει.

Και εδώ βρίσκεται το πραγματικό πρόβλημα.

Όχι στο χρώμα κανενός ηθοποιού.

Αλλά στην αίσθηση ότι η Ελλάδα και η ελληνική μυθολογία χρησιμοποιούνται ως σκηνικό, ενώ οι Έλληνες και η ελληνική πολιτισμική ταυτότητα θεωρούνται περιττοί. ΔΕΝ ΓΙΝΕΤΑΙ ΟΔΥΣΣΕΙΑ ΧΩΡΙΣ ΕΛΛΗΝΕΣ Ας κάνουμε μια απλή ερώτηση: Πώς θα αντιδρούσε το Χόλιγουντ εάν μια ταινία για την αμερικανική ανεξαρτησία γυριζόταν με Κινέζους ηθοποιούς; Ή εάν μια ταινία για την ιαπωνική ιστορία γυριζόταν με ηθοποιούς από το..Πακιστάν;; Δεν θα τη δω λοιπόν την ταινία επειδή η Οδύσσεια είναι κάτι περισσότερο από ένα σενάριο.

Είναι μέρος της ταυτότητάς μας.

Και έχω το δικαίωμα να μη δεχθώ αδιαμαρτύρητα κάθε κινηματογραφική εκδοχή της.

Εγώ θέλω να κρατήσω την Οδύσσεια εκεί όπου πραγματικά ανήκει. Στον Όμηρο.

Στην ελληνική γλώσσα. Στην Ιθάκη. Στο Αιγαίο.

Στη μνήμη ενός πολιτισμού που δεν χρειάζεται το Χόλιγουντ για να αποδείξει την αξία του. Ο Οδυσσέας χρειάστηκε δέκα χρόνια για να φτάσει στην Ιθάκη.

Εγώ χρειάστηκα μόνο ένα trailer για να αποφασίσω ότι δεν θα πάω να τον συναντήσω στο σινεμά.

Και αν κάποιος θέλει να δει την «Οδύσσεια» του Νόλαν, ας πάει. Εγώ προτιμώ την Οδύσσεια του Ομήρου.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους