Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Εκεί όπου οι λέξεις προδίδουν

-------------------------------------------- Υπάρχουν εικόνες που δεν τις κοιτάζεις απλώς! Σε κοιτάζουν εκείνες και σε αναγκάζουν να λογοδοτήσεις στη συνείδησή σου.

Ένα σκυλί δίπλα σε μια πεταμένη πολυθρόνα περιμένει.

Δύο υπάρξεις, εγκαταλειμμένες στην άκρη του δρόμου.

Με μία όμως τραγική διαφορά: η πολυθρόνα δεν θυμάται ποιος καθόταν επάνω της, δεν αγαπά και δεν ελπίζει.

Το ζώο θυμάται. Αγαπά.

Και περιμένει.

Περιμένει εκείνον που υπήρξε ολόκληρος ο κόσμος του.

Δεν μπορεί να συλλάβει ότι το χέρι που κάποτε το χάιδευε ήταν ικανό να ανοίξει μια πόρτα αυτοκινήτου και να το αφήσει πίσω.

Γι’ αυτό δεν φεύγει.

Ερμηνεύει την εγκατάλειψη σαν προσωρινό αποχωρισμό, τη σκληρότητα σαν παρεξήγηση, την προδοσία σαν καθυστέρηση.

Η αφοσίωσή του αρνείται να πιστέψει αυτό που έχει ήδη συμβεί.

Και εμείς οι άνθρωποι μιλάμε για αγάπη, οικογένεια και ευθύνη.

Όμως πόσο συχνά τα λόγια μας δεν συμπίπτουν με τις πράξεις μας! Λέμε «είσαι δικός μου» όσο μας εξυπηρετεί η παρουσία του άλλου και, όταν γίνει βάρος, ξεχνάμε όσα υποσχεθήκαμε.

Αυτή η ασυμφωνία δεν είναι απλώς υποκρισία, είναι μια μορφή ηθικής αναπηρίας.

Η εγκατάλειψη ενός ζώου δεν είναι μια δύσκολη απόφαση ούτε μια άτυχη στιγμή.

Είναι η εκούσια καταδίκη ενός ανυπεράσπιστου πλάσματος στον φόβο, στην πείνα, στον τραυματισμό και συχνά στον θάνατο.

Είναι η προδοσία μιας ύπαρξης που δεν ζήτησε τίποτε περισσότερο από λίγη τροφή, ασφάλεια και την άδεια να μας αγαπά.

Και όμως, μέσα στη θλίψη αυτής της ιστορίας υπάρχει και μια αχτίδα ανθρωπιάς! Ο άνθρωπος που σταμάτησε.

Εκείνος που δεν προσπέρασε.

Που άντεξε το δάγκωμα, το γρύλισμα και τον τρόμο, επειδή κατάλαβε ότι πίσω από αυτά δεν υπήρχε κακία, αλλά μια καρδιά που είχε ραγίσει.

Ο σκυλάκος κούνησε «κατά λάθος» την ουρά του.

Σε αυτή τη μικρή κίνηση κρύβεται ολόκληρο το μεγαλείο των ζώων.

Ακόμη και πληγωμένα από τον άνθρωπο, βρίσκουν τη δύναμη να εμπιστευτούν ξανά έναν άνθρωπο.

Ας το θυμόμαστε: ένα ζώο δεν είναι παιχνίδι για τις εύκολες ημέρες ούτε αντικείμενο που πετιέται όταν αλλάζουν οι συνθήκες.

Είναι μια ζωή που μας εμπιστεύθηκε τη δική της.

Και όποιος δέχεται αυτή την εμπιστοσύνη αναλαμβάνει μια υπόσχεση χωρίς ημερομηνία λήξης.

Γιατί εκείνο μπορεί να μη μιλά τη γλώσσα μας, αλλά η εγκατάλειψη είναι μια λέξη που τη μαθαίνει με τον πιο σκληρό τρόπο.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους