Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Όταν έγραφα την Πηνελόπη των Υδάτων (Καστανιώτης, 2005) είχα ήδη κλείσει πάνω από δύο χρόνια ενθουσιώδους ανάγνωσης και θέασης οτιδήποτε είχε γραφτεί ή κινηματογραφηθεί σχετικά με την Οδύσσεια.

Καλά, για τα ομηρικά πρωτότυπα δεν συζητάμε καν.

Τριτοδεσμίτης γαρ.

Είχα περάσει το καλοκαίρι του 2003 με τον Οδυσσέα του Τζόυς, είχα διαβάσει στην Εθνική Βιβλιοθήκη την Οδύσεια του Καζαντζάκη (επειδή ήταν εκτός κυκλοφορίας), την Βατραχομυομαχία, είχα δει άπειρες φορές τα αγγελοπουλικά έπη, την Οδύσσεια του Διαστήματος του Κιούμπρικ, τα πάντα.

Και την ίδια χρονιά συνέπεσα με την Μάργκαρετ Άτγουντ που επέλεξε και η ίδια να κυκλοφορήσει το “L'Odyssée de Pénélope”, το 2005. Δύο Πηνελοπιάδες λοιπόν, μια καναδική και μια ελληνική, την ίδια χρονιά.

Καταλαβαίνετε βέβαια ποια από τις δύο κέρδισε και ποια πολτοποιήθηκε.

Το ότι ήμουν ένας Έλληνας συγγραφέας και χρησιμοποιούσα έναν ελληνικό μύθο δεν μου προσέθετε απολύτως τίποτε, σε σχέση με την τεράστια Ατγουντ.

Αυτή είναι η μοίρα των κοινόχρηστων μύθων: κερδίζει πάντα η ποιότητα της τέχνης που θα ξανά-ειπωθεί καθώς κανείς δεν θα εντυπωσιαστεί με την ίδια την έκβαση.

Και φυσικά η επικοινωνία και η επιρροή του αφηγητή. Η εθνική καταγωγή δεν λέει απολύτως τίποτε σε αυτό το γήπεδο.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους