ΘΑΥΜΑΤΑ ΤΗΣ ΑΓΙΑΣ ΑΝΝΗΣ Αναμνήσεις του παπα–Ησύχιου του Αγιαννανίτου (1905–1982) Σ’ ένα χωριό της Χαλκιδικής περνούσε ο πατήρ Ησύχιος με το λείψανο της Αγίας Άννης και στην αυλή ενός σπιτιού είδε μια...

Πλήρες Κείμενο:

ΘΑΥΜΑΤΑ ΤΗΣ ΑΓΙΑΣ ΑΝΝΗΣ Αναμνήσεις του παπα–Ησύχιου του Αγιαννανίτου (1905–1982) Σ’ ένα χωριό της Χαλκιδικής περνούσε ο πατήρ Ησύχιος με το λείψανο της Αγίας Άννης και στην αυλή ενός σπιτιού είδε μια γυναίκα που έκλαιγε και τραβούσε τα μαλλιά της για το αλογάκι της που, εκείνη την στιγμή, ήταν κατά γης και άφριζε. –Τι έχει χριστιανή μου το αλογάκι σου; –Αχ, Πάτερ μου, θα ψοφήσει! Μου το είπε ο κτηνίατρος και δεν έχω άλλο, η καημένη! –Μη κλαις, θα γίνει καλά! Έχω μαζί μου την Αγία Άννα.

Θα διαβάσουμε στην χάρη της μία Παράκληση και θα κάνουμε Αγιασμό.

Μετά τις προσευχές, πότισε το ζώο με αγιασμό και –ώ, του θαύματος!– το ζώο αμέσως σηκώθηκε και περπατούσε.

Ενώ συνέβαιναν αυτά, δύο κτηνίατροι που ήταν στον επάνω δεύτερο όροφο, άρχισαν να κατηγορούν τον ευλαβή παπά λέγοντας: - «Νάτος, ο καλόγερος! Ήρθε να πάρει το πενηντάρικο της δυστυχισμένης γυναίκας.

Για πάμε να τον πειράξουμε!». Πλησίασαν και του λέγουν: - «Τι κάνεις, παπά; Έκανες καλά το άλογο;». Και ο παπάς, με ύφος αυστηρό, τους απαντά: -«Θεομπαίχτες! Δεν ντρέπεσθε να με κατηγορείτε ότι ήλθα να πάρω τα λεφτά της γυναίκας; Περιμένετε και θα δείτε το θαύμα!». Εκείνοι, μετά την θεραπεία του ζώου, έμειναν άφωνοι.

Εζήτησαν συγχώρεση και αναχώρησαν… 2. «Μια άλλη φορά», διηγείται πάλι ο ίδιος, «κατόπιν παρακλήσεως της Μητροπόλεως και των ευσεβών Χριστιανών, επήρα την Αγία Άννα και περιοδεύαμε σε μερικά χωριά της Χαλκιδικής.

Σ’ ένα απ’ αυτά, ως συνήθως, κατέλυσα το βράδυ στο σπίτι του παπά και έδωσα στο μεγαλύτερο παιδί του την βαλίτσα με το άγιο Λείψανο να την ανεβάσει επάνω στο δωμάτιό μου.

Και, πράγματι, την άφησε έξω από την πόρτα.

Εγώ, μετά το φαγητό με την οικογένεια του παπά, κουρασμένος όπως ήμουνα, ξάπλωσα κατευθείαν να κοιμηθώ.

Ξέχασα όμως την βαλίτσα έξω από το δωμάτιο.

Την νύκτα, παρουσιάζεται η Αγία Άννα και, αφού μου έδωσε ένα γερό χαστούκι, μου είπε: - “Γιατί με άφησες, μοναχή μου, έξω;”. Από τα δυνατά κτυπήματα, ξύπνησα.

Έψαξα για να βρω την βαλίτσα (μέσα στο δωμάτιο), πουθενά! Ανοίγω την πόρτα, και η βαλίτσα επάνω στον καναπέ.

Έβαλα μετάνοιες πολλές στην Αγία Άννα και, έκτοτε, όταν έβγαινα έξω μαζί της, δεν την αποχωρίστηκα ποτέ!...». 3. Στα χρόνια της Kατοχής συνέβη το εξής εκπληκτικό περιστατικό: Ο πατήρ Ησύχιος διάβαινε σ’ ένα χωριό.

Σε κάποιο σπίτι, όταν έμαθαν ότι ήλθε το άγιο Λείψανο, έτρεξαν να το υποδεχθούν με λαχτάρα.

Με πολλά δάκρυα και με λόγια ευχαριστίας προσκυνούσαν και καταφιλούσαν την Αγία Άννα. - «Μα, τι επάθατε χριστιανοί μου και προσκυνάτε την Αγία με τόση προθυμία και με τέτοια αφοσίωση;». Λέει ο πατέρας της οικογένειας: - «Να, Γέροντα, η Αγία Άννα έσωσε το σπιτικό μας από θανατικό και φύλαξε την τιμή και την αξιοπρέπειά μας.

Πριν από καιρό, ήρθαν στο χωριό μας Γερμανοί φέρνοντας μαζί τους και καμμιά εικοσαριά Μογγόλους άγριους, με σκοπό να τρομοκρατήσουν και να ατιμάσουν τις γυναίκες του χωριού.

Μάλιστα, με την βοήθεια ενός προδότη, έκαμαν πολλές ατιμίες και κακοπραγίες.

Ήλθαν ένα βράδυ έξι από αυτούς και στο δικό μας σπίτι.

Εμένα, μ’ έβγαλαν έξω.

Ετοιμάσθηκαν να επιτεθούν κατά της μεγαλύτερης κόρης μου, αλλά αυτή τους αντιπάλεψε.

Άρπαξε ένα τσεκούρι και παρά λίγο αυτή νά ’κοβε το χέρι ενός απ’ αυτούς. Φοβήθηκαν.

Έφυγαν, για να γυρίσουν δεκαέξι συνολικά, όλοι αρματωμένοι.

Εμείς, αμπαρώσαμε το σπίτι από παντού και η πολιορκία άρχισε! Πέσαμε κάτω στο πάτωμα για να γλυτώσουμε από τις σφαίρες, παρακαλώντας διαφόρους Αγίους, σε βοήθεια.

Σε μια στιγμή, η μία μου κόρη, φώναξε: –“Αγία Άννα, βοήθησέ μας! Πεθαίνουμε!”. –“Μη φοβάσθε! Είμαι μαζί σας!”, ακούστηκε η φωνή της Αγίας Άννας! –“Μα, πού είσαι; Δεν σε βλέπουμε!”. Και, τότε αμέσως, έλαμψε ολόκληρο το πολιορκημένο μας σπίτι από ένα εξαίσιο ουράνιο φως, ενώ έξω ήταν θεοσκότεινη νύκτα.

Οι βάρβαροι πολιορκητές, σε λίγο, φύγανε τρομαγμένοι.

Ποιός ξέρει, με τι τρόπο, τους έδιωξε η Αγία Άννα!...». 4. Σε ένα άλλο χωριό, μια γυναίκα είχε αρρωστήσει βαριά από σπονδυλαρθρίτιδα.

Ήταν για πολύ καιρό ακίνητη στο κρεβάτι και πονούσε υπερβολικά. «Όταν πέρασα από το χωριό», διηγείται ο παπα–Ησύχιος, «με εφώναξε ο άνδρας της να του δώσω το άγιο Λείψανο, να το βάλει για μια νύκτα στο δωμάτιο της γυναίκας του. - “Αυτό, δεν γίνεται!”, του είπα. “Θα φέρω εγώ το Λείψανο και θα κοιμηθώ το βράδυ στο σπίτι σας”. Μαζεύτηκε όλη η γειτονιά για ν’ αγρυπνήσουν χάριν της άρρωστης.

Έγινε πρώτα Αγιασμός και, μετά, άρχισε η Αγρυπνία.

Η ασθενής, είδε στον ύπνο της μία ηλικιωμένη γυναίκα.

Η οποία, την πλησίασε, έπιασε και τράβηξε τους σπονδύλους της σπονδυλικής της στήλης και αμέσως σταμάτησαν οι πόνοι και σηκώθηκε από το κρεβάτι.

Οι ευχαριστίες όλων και, ιδιαίτερα της θεραπευμένης γυναίκας, δεν περιγράφονταν!...». 5. Κάποιος Γρηγοριάτης Μοναχός, επισκέφθηκε κάποτε τον επί κλίνης ασθενούντα Γέροντα παπα–Ησύχιο, και του είπε: «Γέροντα, εάν έχει ευλογία, να μου δώσετε κάτι σαν δώρο και ενθύμιο να σας μνημονεύω, ας είναι και το πλέον ταπεινό». Την άλλη μέρα το πρωί, όταν πήγε αυτός ο Γρηγοριάτης να αποχαιρετίσει τον πάτερ Ησύχιο, απλώνει το χέρι του ο παπα–Ησύχιος και του δίνει μια χάρτινη εικόνα της Αγίας Θεοπρομήτορος Άννης, λέγοντάς του τα εξής: «Πάρε αυτήν την εικόνα.

Είναι ό,τι πολυτιμότερο είχα εγώ στην ζωή μου! Αυτόν τον θησαυρό αγάπησα και αυτόν τον θησαυρό πιστά υπηρέτησα.

Να την βάλεις στην πόρτα του κελλιού σου και θα της βάζεις μετάνοια όταν θα βγαίνεις απ’ αυτό ή όταν θα εισέρχεσαι σ’ αυτό.

Και αυτή θα σε προστατεύει και θα πρεσβεύει για την σωτηρία σου!...». ΒΟΗΘΕΙΑ ΜΑΣ.! π. Δαμιανός Σαράντης ΕΙΛΗΤΑΡΙΟΝ

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους