Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Πέθανε ο Στράτος και παρέλυσα Εδώ και μία εβδομάδα το πάλευαν στο ιατρείο της Νάνσυς.

Τον είχαμε με ορό, με φάρμακα, με τεράστια προσπάθεια να σωθεί -εστω για λιγάκι ακόμη.

Κι έλεγαν όλες οι γιατροί, τι καλός που είναι! Τι καλό γατί! Δεν έχετε ιδέα πόσο. Τον Στράτο Διονυσίου τον πήρα στις 18 Οκτωβρίου του 2015.

Ήταν σχεδόν δύο εβδομάδων, μόλις είχε ανοίξει τα μάτια του.

Μου τον έδωσαν σε ένα καλαθάκι μαζί με ένα βρεφικό μπουκάλι και το γάλα του.

Είχα ακόμη πάνω μου μερικές μελανιές από το βράδυ του εξαιρετικά βίαιου, σχεδόν δολοφονικού μου χωρισμού.

Δεν ήθελα ένα μωρό γατί.

Ήθελα να μην τρώω τίποτα και να πίνω τα πάντα.

Κι έτσι όπως η μοίρα αποφάσισε να με προστατεύσει, μου έριξε στον δρόμο μου μία σταλίτσα πλάσμα.

Τον πήρα, πήγα στο σπίτι της Πολυάννας, τον βαφτίσαμε Στράτο Διονυσίου.

Μείναμε εκεί για ένα μήνα.

Τον τάιζα κάθε δύο ώρες.

Τον έπαιρνα μαζί μου παντού.

Κι αφού είχα ένα μωρό γατί, δεν έπινα. Ο Στράτος Διονυσίου μου έσωσε τη ζωή.

Το έλεγα και θα το λέω πάντα.

Κοιμόταν πάνω μου.

Μέχρι πριν 9 μέρες.

Έτσι κατάλαβα ότι αρρώστησε.

Του άρεσε να κυνηγάει πατάτες.. Αγαπούσε πάνω από όλα το Ζαμπόν, τον Αστραπογιαννουλη, εμένα και τον Αδυσώπητο.

Με αυτήν τη σειρά.

Με σφάζει η καρδιά μου που τους βλέπω μια βδομάδα τώρα να τον ψάχνουν και να κλαίνε.

Αγαπούσε πολύ τα κορίτσια, όλα τα κορίτσια.

Τα μικρά γατάκια, τα σκυλιά, τα παιδιά.

Του άρεσε να κάθεται κάτω από τη λεμονιά μου κι όποτε έλειπα από το σπίτι, όταν γυρνούσα του τραγουδούσα: Στρατουλη μου, Στρατουλη μου ξανθέ Ήταν ο Απρίλης μου.

Όταν αρρώστησα, δεν έφευγε από δίπλα μου.

Είχα μείνει στο νοσοκομείο δύο βδομάδες κάποια φορά κι έπρεπε μετά από λίγες μέρες να πάω ξανά.

Πήδηξε έξω από το σπίτι και κυνήγησε το αυτοκίνητο κλαίγοντας.

Σκότωνε σαμιαμίδια, αλογάκια της Παναγίας και σκορπιούς και τους άφηνε δίπλα μου, δωράκια.

Για να γίνω καλά. Έγινα. Ο Στρατουλης Διονυσίου μου, ο Γάτος μου, με βρήκε στη χειρότερη περίοδο της ζωής μου και με άφησε όταν πια ήξερε ότι μπορώ.

Σήμερα, στις 24 Ιουλίου του 2026, στη συννεφιασμένη Αθήνα διέσχισα την Αγίου Μελετίου που ήταν γεμάτη ανθακια τιλιο από τις φλαμουριές.

Μπήκα σε ένα ταξί, πήγα στο κτηνιατρείο απλώς για να τον δω και τον είδα να υποφέρει.

Μείναμε μαζί μία ώρα.

Του είπα πόσο τον αγαπάω.

Πολύ πολύ τον αγαπάω.

Πόσο θα ζει μέσα μου για πάντα.

Πόσο καλό αγόρι είναι.

Μετά, πήρα την πιο δύσκολη απόφαση της ζωής μου.

Κι έτσι ο Στρατουλης Διονυσίου εγυρε το κεφαλάκι του κι έπαψε να πονάει.

Η πρώτη του φωτογραφία ήταν στις 18 Οκτωβρίου του 2015 στην αγκαλιά της Πολυάννας.

Η τελευταία ήταν στις 24 Ιουλίου του 2026, πάνω στην παλάμη μου.

Ώρα 13.20 το μεσημέρι.

Και ως Στρατουλης και ως Γατούλης μου λείπεις πολύ.

Πονάω πολύ.

Δε μετανιώνω ούτε δευτερόλεπτο την τόση αγάπη.

Ζήσαμε 11 χρόνια μαζί κι είσαι μέσα μου φυλαχτό, μοναδικό και σπάνιο δώρο.

Λυπάμαι που δεν μπόρεσα να τα καταφέρω να παλέψω και να νικήσω τον χρόνο. Συγγνώμη, Στρατουλη μου.

Λυπάμαι και που δε σε έχω δίπλα μου να μου γλείφεις τη μύτη, όπως κάνεις κάθε φορά που κλαίω.

Καρδούλα μου, υπήρξες Σπουδαίος.

Σπουδαίος και ως Στρατουλης και ως Γατούλης, μα πάνω απ' όλα ως Διονυσίου. Σε ευχαριστώ για όλα και σε Έχω για πάντα "Νομίζεις πως χωρίσαμε, νομίζεις"

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους