Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Το στυλό το είχε ακουμπήσει δίπλα στον φάκελο πριν ακόμη προλάβω να καθίσω στο τραπέζι.

Ήταν μπλε, με χρυσό δαχτυλίδι, ξένο· δεν ανήκε στα πράγματα του σπιτιού μας. — Μερικές λεπτομέρειες είναι μόνο, είπε ο Νίκος Παπαδόπουλος και έσπρωξε τον φάκελο προς το μέρος μου. — Τυπική διαδικασία.

Η μαμά βρήκε δικηγόρο, όλα έγιναν σωστά. Η Μαρία Ιωάννου καθόταν στον καναπέ, κοντά στο παράθυρο, και σκρόλαρε κάτι στο κινητό της.

Δεν κοίταζε το τραπέζι.

Για την ακρίβεια, έκανε υπερβολική προσπάθεια να μην το κοιτάζει.

Άνοιξα τον φάκελο.

Μύριζε φρεσκοτυπωμένο χαρτί και καινούριο πλαστικό από τη διαφάνεια.

Οκτώ σελίδες, μικρά γράμματα, διάστιχο ενάμισι. — Οκτώ σελίδες για μια τυπικότητα, είπα. — Έλα τώρα, δικηγόροι είναι, χαμογέλασε ο Νίκος Παπαδόπουλος. — Τους αρέσει να γεμίζουν χαρτιά.

Μην το ψειρίζεις, στάνταρ πράγματα γράφει.

Το διαμέρισμα, το αυτοκίνητο… για να είναι όλα δίκαια, αν ποτέ συμβεί κάτι.

Έβαλε τσάι στο δικό του φλιτζάνι.

Σε μένα δεν έβαλε, παρόλο που ο βραστήρας βρισκόταν πιο κοντά του. — Ο γάμος είναι σε τρεις εβδομάδες, Ελένη Δημητρίου, πρόσθεσε πιο γλυκά. — Ας μη φάμε την ώρα μας με χαρτούρα.

Εσύ έτσι κι αλλιώς δεν τα αντέχεις αυτά τα βαρετά έγγραφα.

Τότε ακριβώς άρχισα να διαβάζω αργά.

Όχι επειδή θίχτηκα.

Βαρετά χαρτιά διαβάζω κάθε μέρα.

Οκτώ χρόνια σε εκδοτικό οίκο, τα τέσσερα τελευταία πάνω σε συμβάσεις και νομική επιμέλεια.

Από τα χέρια μου περνούν καμιά δεκαριά τέτοια την εβδομάδα: συγγραφικά, αδειοδοτικά, κάθε είδους.

Ξέρω πού κρύβεται το ουσιαστικό σε ένα συμφωνητικό.

Πάντα το χώνουν στη μέση, εκεί όπου το μάτι αρχίζει να κουράζεται. Ο Νίκος Παπαδόπουλος μάλλον το είχε ξεχάσει.

Ή δεν το θεώρησε ποτέ σημαντικό.

Κάποτε με είχε ρωτήσει τι δουλειά κάνω, του είχα απαντήσει «διορθώνω κείμενα σε εκδοτικό οίκο» κι εκείνος είχε γνέψει: «Α, κόμματα». Από τότε έτσι έμεινε. Κόμματα.

Άρθρο 1. Το διαμέρισμα στην οδό Σόλωνος ήταν προγαμιαία περιουσία του και, σε περίπτωση διαζυγίου, θα παρέμενε δικό του. Λογικό.

Το είχε αγοράσει πριν από μένα.

Άρθρο 2. Το αυτοκίνητο ανήκε επίσης σ’ εκείνον.

Κι αυτό πριν από μένα.

Στο άρθρο 3 σταμάτησα. — Διαβάζεις ακόμη; Ο Νίκος Παπαδόπουλος κοίταξε μέσα στο φλιτζάνι του και ανακάτεψε το τσάι με το κουταλάκι. — Πολύ αργείς.

Σοβαρά, δεν έχει τίποτα περίεργο. — Μάλιστα, είπα.

Το άρθρο 3 είχε τίτλο «Τρόπος διαχείρισης της κοινής οικιακής ζωής». Ωραία διατύπωση.

Μέσα έλεγε ότι κατά τη διάρκεια του γάμου η φροντίδα του σπιτιού, η καθαριότητα, το μαγείρεμα και η οργάνωση της καθημερινής λειτουργίας της κατοικίας ανατίθενται στη σύζυγο.

Και ακόμη, ότι «η εκτέλεση των παραπάνω υποχρεώσεων από τη σύζυγο δεν δημιουργεί περιουσιακές αξιώσεις και δεν αποτιμάται χρηματικά κατά τη διανομή της περιουσίας». Το διάβασα δύο φορές.

Όχι επειδή δεν το κατάλαβα με την πρώτη.

Το κατάλαβα αμέσως.

Το ξαναδιάβασα μόνο για να βεβαιωθώ πως όντως ήταν γραμμένο εκεί και δεν το είχα φανταστεί. — Νίκο, σήκωσα τα μάτια μου. — Το τρίτο άρθρο το διάβασες; — Ποιο τρίτο; Δεν πήρε το βλέμμα του από το κινητό. — Αυτό με το νοικοκυριό; Είναι για να ξέρουμε από πριν ποιος κάνει τι μέσα στο σπίτι. Η μαμά λέει ... (συνέχεια στο LINK στα σχόλια 👇)

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους