Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Έχουν δίκιο, είμαι αμόρφωτος. Δεν ντρέπομαι. Μεγάλωσα στη Σκαμπία. O πατέρας μου δούλευε ακόμη και 18 ώρες την ημέρα για να μας εξασφαλίσει μια σχεδόν φυσιολογική ζωή.

Ύστερα, μια κεραυνοβόλα λευχαιμία τον θέρισε μέσα σε δύο μήνες.

Ήταν 29 ετών, η μητέρα μου 27 κι εγώ σχεδόν 10. Στο νεκροκρέβατό του κρατούσε σφιχτά τα τρία μου αδέλφια, όλα μικρότερα.

Εγώ στεκόμουν στην πόρτα, προσπαθούσα να μη κλάψω.

Από μακριά μού έκανε ένα νεύμα με το χέρι: γινόμουν ο αρχηγός της οικογένειας, άλλο που να σπουδάσω.

Και πράγματι, κάνω λάθη στους υποτακτικούς χρόνους.

Χωρίς τον μισθό του πατέρα μου, βυθιστήκαμε στη φτώχεια.

Για μήνες, το βραδινό μου ήταν γάλα και μπαγιάτικο ψωμί.

Θα είχαμε καταλήξει στην αγκαλιά της Καμόρας, που πάντα ψάχνει για «εργατικά χέρια», αν δεν γίνονταν δύο θαύματα.

Η μητέρα μου άρχισε να καθαρίζει σπίτια: της έδιναν 6 ευρώ την ώρα.

Και δεν σταματούσε ποτέ.

Εγώ ήμουν καλός με την μπάλα: στα 14 μου, από την ομάδα της Σκαμπίας πέρασα στη Νάπολι.

Η μητέρα μου έλεγε: «Είδα στον ύπνο μου τον πατέρα σου, είχε μεγάλα φτερά.

Μου είπε να είμαστε ήσυχοι: θα γίνεις ποδοσφαιριστής». Δεν ήταν εύκολο.

Το καλοκαίρι έπαιζα στα τουρνουά των συνοικιών, εκεί κυκλοφορούσαν αρκετά χρήματα.

Συμμετείχαν αληθινοί ποδοσφαιριστές, ακόμη και πρωταθλητές.

Η υπόσχεση που έδωσα στον πατέρα μου μού έδινε δύναμη: έχω το πρόσωπό του τατουάζ στο πλευρό μου.

Στα 16 μου, η Νάπολι μού έδινε 500 ευρώ τον μήνα.

Σε αυτά προστίθετο και η βοήθεια του μάνατζέρ μου, του Πάολο Παλέρμο.

Μετά έγινα αρχηγός της Primavera: ο Ματσάρι με πήρε στην προετοιμασία και όταν είδε ότι έτρεχα με παπούτσια τρία νούμερα μεγαλύτερα, έδωσε χρήματα στον μασέρ και του είπε να με πάει στην πόλη να μου πάρει όποια ήθελα.

Τα υπόλοιπα είναι καρπός ιδρώτα και πάλι ιδρώτα. Μπορεί να είμαι αμόρφωτος, αλλά είμαι τίμιος. - Armando Izzo Registafootballstories/Pippo soccer stories

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους