Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Στη σκιά του γονιού Τι είναι αυτό που χρειάζομαι να ακούσω όταν μπαίνω στον ρόλο του γονιού; Άραγε τι νιώθουν οι άλλοι γονείς; Ανησυχούν; Αισθάνονται ανεπαρκείς; Είναι χαρούμενοι, θυμωμένοι ή κουρασμένοι, όπως κι εγώ; Αναζητώ έναν χώρο όπου όλες αυτές οι φωνές μπορούν να ακουστούν.

Οι φωνές εκείνων που απολαμβάνουν τον γονεϊκό τους ρόλο, αλλά και όσων αγαπούν βαθιά τα παιδιά τους, χωρίς όμως να χαίρονται πάντα μέσα σε αυτόν.

Εκείνων που κάποιες στιγμές νιώθουν εγκλωβισμένοι, ενοχικοί ή μόνοι.

Πολλοί από εμάς μεγαλώσαμε με την πεποίθηση ότι η γονεϊκότητα είναι ο φυσικός προορισμός του ανθρώπου.

Ότι ο γονιός είναι ο "ιδανικός μεγάλος", εκείνος που ξέρει πάντα τι να κάνει, που δεν αμφιβάλλει ποτέ, που δίνει αδιάκοπα, χωρίς να λυγίζει, χωρίς θυμό, χωρίς συγκρούσεις.

Κι όμως, η εμπειρία είναι διαφορετική.

Ο μύθος του "ιδανικού γονιού" γίνεται μια σκιά που μας ακολουθεί.

Μας κάνει να αμφισβητούμε τον εαυτό μας, να κρύβουμε τη δυσκολία, να σιωπούμε μπροστά στην κούραση και να πιστεύουμε ότι κάτι δεν κάνουμε σωστά.

Από μια συστημική ματιά, ο γονιός δεν υπάρχει έξω από την ιστορία του.

Κουβαλά τη δική του παιδική ηλικία, τις σχέσεις, τις απώλειες, τις προσδοκίες και τις αόρατες οικογενειακές κληρονομιές.

Όλα αυτά συναντούν το παιδί του και συνδιαμορφώνουν τη σχέση τους.

Ίσως, η μεγαλύτερη πράξη αγάπης να μην είναι η τελειότητα.

Ίσως να είναι η αποδοχή ότι είμαστε άνθρωποι.

Ότι κάποιες φορές θα κάνουμε λάθη, θα κουραστούμε, θα θυμώσουμε, θα χρειαστούμε βοήθεια.

Και ότι η σχέση με το παιδί δεν μεγαλώνει μέσα από την τελειότητα, αλλά μέσα από την αυθεντικότητα, την επανόρθωση και τη σύνδεση.

Όταν αφήνω πίσω μου τη σκιά του "υπερήρωα", μπορώ επιτέλους να σταθώ απέναντι στο παιδί μου ως ένας αληθινός άνθρωπος. Ατελής, αλλά παρών. Και αυτό, πολλές φορές, είναι αρκετό.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους