Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Στις 23 Ιουλίου πέφτουν μαχόμενοι οι 700 Θεσπιείς υπό τον Δημόφιλο Στις 23 Ιουλίου του 480 π.Χ., σύμφωνα με την επικρατέστερη χρονολόγηση, γράφτηκε μία από τις πιο συγκλονιστικές σελίδες της ελληνικής ιστορίας.

Εκείνη την ημέρα, στην τελευταία φάση της Μάχης των Θερμοπυλών, οι 700 Θεσπιείς υπό τον στρατηγό τους Δημόφιλο, γιο του Διαδρόμη, επέλεξαν συνειδητά να παραμείνουν στο πλευρό του βασιλιά της Σπάρτης Λεωνίδα και να πολεμήσουν μέχρι τον θάνατο απέναντι στην αχανή στρατιά του Ξέρξη.

Η θυσία τους υπήρξε εξίσου ηρωική με εκείνη των 300 Σπαρτιατών, όμως για πολλούς αιώνες έμεινε στη σκιά της.

Κι όμως, χωρίς τους Θεσπιείς, η ιστορία των Θερμοπυλών δεν θα ήταν η ίδια.

Όταν ο Εφιάλτης αποκάλυψε στους Πέρσες το μονοπάτι της Ανοπαίας και έγινε πλέον βέβαιο ότι ο ελληνικός στρατός θα κυκλωνόταν, ο Λεωνίδας διέταξε την αποχώρηση του μεγαλύτερου μέρους των ελληνικών δυνάμεων, ώστε να σωθούν και να συνεχίσουν τον αγώνα.

Οι περισσότεροι συμμορφώθηκαν με τη διαταγή.

Οι 700 Θεσπιείς, όμως, δεν έφυγαν. Ο Ηρόδοτος αναφέρει ξεκάθαρα ότι οι Θεσπιείς παρέμειναν οικειοθελώς.

Δεν ήταν δεσμευμένοι από κάποιον νόμο όπως οι Σπαρτιάτες, ούτε είχαν υποχρέωση να μείνουν.

Θα μπορούσαν να αποχωρήσουν και να επιστρέψουν στην πατρίδα τους.

Αντίθετα, αποφάσισαν ελεύθερα να σταθούν μέχρι τέλους δίπλα στους συμπολεμιστές τους, γνωρίζοντας ότι δεν υπήρχε ελπίδα επιβίωσης.

Μαζί με τους 300 Σπαρτιάτες και περίπου 400 Θηβαίους, οι Θεσπιείς σχημάτισαν την ύστατη γραμμή άμυνας.

Πολέμησαν με απαράμιλλο θάρρος μέχρι που οι λόγχες έσπασαν και συνέχισαν με τα ξίφη, με τα χέρια και με όποιο μέσο διέθεταν.

Ο ίδιος ο Λεωνίδας έπεσε στη μάχη, και γύρω από το σώμα του δόθηκαν σκληρότατες συγκρούσεις.

Στο τέλος, οι τελευταίοι υπερασπιστές υποχώρησαν στον λόφο του Κολωνού, όπου περικυκλώθηκαν και εξοντώθηκαν από τα περσικά βέλη και την τεράστια αριθμητική υπεροχή του εχθρού.

Από τους 700 Θεσπιείς δεν φαίνεται να επέστρεψε κανείς.

Ολόκληρη σχεδόν η στρατιωτική δύναμη της πόλης χάθηκε εκείνη την ημέρα.

Η θυσία αυτή αποκτά ακόμη μεγαλύτερη σημασία αν αναλογιστεί κανείς τι συνέβη αργότερα.

Λίγους μήνες μετά τις Θερμοπύλες, οι Πέρσες κατέστρεψαν ολοκληρωτικά τις Θεσπιές, επειδή η πόλη είχε ταχθεί αποφασιστικά με τον ελληνικό συνασπισμό.

Οι κάτοικοι είχαν ήδη εγκαταλείψει την πόλη, όμως οι εισβολείς την ισοπέδωσαν και την πυρπόλησαν. Οι Θεσπιείς, ωστόσο, δεν λύγισαν.

Ανασυγκρότησαν την πόλη τους μετά τον πόλεμο και συνέχισαν να συμμετέχουν στους αγώνες για την ελευθερία της Ελλάδας.

Παρά την ανεκτίμητη προσφορά τους, η μνήμη των Θεσπιέων έμεινε για αιώνες στη σκιά της σπαρτιατικής παράδοσης.

Η φήμη των 300 έγινε παγκόσμιο σύμβολο ηρωισμού, ενώ οι 700 Θεσπιείς συχνά αναφέρονταν μόνο ως υποσημείωση ή ακόμη και παραλείπονταν από πολλές αφηγήσεις.

Η ιστορική αυτή αδικία άρχισε να αποκαθίσταται μόλις τις τελευταίες δεκαετίες, όταν η έρευνα και η ιστορική μελέτη ανέδειξαν ξανά τον καθοριστικό ρόλο τους.

Ως ελάχιστος φόρος τιμής, δίπλα στο περίφημο άγαλμα του Λεωνίδα στις Θερμοπύλες ανεγέρθηκε μνημείο αφιερωμένο στους 700 Θεσπιείς.

Το μνημείο απεικονίζει έναν Θεσπιέα οπλίτη και συνοδεύεται από την επιγραφή που αποδίδει το πνεύμα της θυσίας τους: «Ἄνδρες γὰρ πόλιος ἧσδε τριηκοσίων ἀριθμὸν ἑπταπλασίους ἔσχον ψυχάς.» Το νόημα της επιγραφής είναι βαθιά συμβολικό: «Οι άνδρες αυτής της πόλης είχαν ψυχές επταπλάσιες από τον αριθμό των τριακοσίων.» Δεν πρόκειται για σύγκριση ή ανταγωνισμό με τους Σπαρτιάτες, αλλά για μια υπενθύμιση ότι και οι Θεσπιείς επέδειξαν την ίδια αυταπάρνηση και την ίδια απόφαση να θυσιαστούν για την ελευθερία.

Παράλληλα, στις ίδιες τις Θεσπιές έχει ανεγερθεί ξεχωριστό μνημείο προς τιμήν του Δημόφιλου και των συμπολεμιστών του.

Ο χώρος αυτός αποτελεί σημείο ιστορικής μνήμης για την πόλη και υπενθυμίζει ότι η ελευθερία της Ελλάδας δεν στηρίχθηκε μόνο σε έναν λαό ή σε μία πόλη, αλλά στην κοινή θυσία πολλών Ελλήνων που επέλεξαν να πολεμήσουν μέχρι τέλους.

Οι 700 Θεσπιείς δεν πολέμησαν επειδή ήταν υποχρεωμένοι.

Πολέμησαν επειδή πίστευαν ότι υπήρχαν αξίες ανώτερες από την ίδια τη ζωή: η ελευθερία, η τιμή, η πίστη στην πατρίδα και η αλληλεγγύη προς τους συμπολεμιστές τους.

Σήμερα, περισσότερο από δυόμισι χιλιάδες χρόνια μετά, η μνήμη τους αξίζει να στέκεται ισότιμα δίπλα σε εκείνη των 300 Σπαρτιατών.

Γιατί στις Θερμοπύλες δεν θυσιάστηκαν μόνο οι Σπαρτιάτες· θυσιάστηκαν και οι 700 Θεσπιείς, οι εθελοντές ήρωες που γνώριζαν ότι δεν θα επιστρέψουν ποτέ, αλλά επέλεξαν να γράψουν με το αίμα τους μία από τις ενδοξότερες σελίδες της ελληνικής ιστορίας. Ο ΛΑΟΣ ΠΟΥ ΞΕΧΝΑΕΙ ΤΗΝ ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΟΥ

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους