Ο Ηλιουπολίτης Στέλιος Μυγιάκης Ο Έλληνας παλαιστής που κατέκτησε το πρώτο χρυσό μετάλλιο στην ελληνορωμαϊκή πάλη στην Ολυμπιάδα στις 22 Ιουλίου 1980! Γεννήθηκε στις 5 Μαΐου 1952 στο Θρόνος Ρεθύμνης...

Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Τον επόμενο χρόνο οι γονείς του μετακόμισαν στην Αθήνα.

Τα παιδικά του χρόνια ήταν σκληρά.

Έμεινε στην ιστορία για το χρυσό μετάλλιο στους Ολυμπιακούς Αγώνες της Μόσχας.

Ήταν μόλις 12 χρονών, όταν αναγκάστηκε να εργαστεί για να βοηθήσει την οικογένειά του.

Πουλούσε αναψυκτικά στους κινηματογράφους ενώ αργότερα δούλεψε και στο παντοπωλείο της γειτονιάς του.

Όλη μέρα μοίραζε πάγο στις γειτονιές.

Τη νύχτα έπαιρνε το δίσκο με τα αναψυκτικά και περνούσε έξω από τον Εθνικό Αθηνών, παρατηρώντας τους παλαιστές.

Μια μέρα ζήτησε 30 δραχμές από τον πατέρα του για να γραφτεί κρυφά στον Εθνικό Αθηνών, το σύλλογο που ανέδειξε τον Τζιμ Λόντο.

Ξεκίνησε εντελώς τυχαία την καριέρα του όταν συνάντησε στο σύλλογο τον Πέτρο Γαλακτόπουλο, τον προπονητή που τον προετοίμασε για τους Ολυμπιακούς αγώνες της Μόσχας.

Αμέσως ξεκίνησαν μαζί προπονήσεις.

Υπήρξαν φορές που δεν είχε ούτε το εισιτήριο για να πάει στο γυμναστήριο και πήγαινε με τα πόδια.

Και εκεί ξεκίνησαν όλα.

Στην πορεία του, Σε μικρή ηλικία αναδείχτηκε πρωταθλητής Ελλάδος στην κατηγορία 52 κιλών.

Συνολικά έχει κατακτήσει 6 Πανελλήνια Πρωταθλήματα.

Πήρε μέρος σε τέσσερις Ολυμπιάδες (1972 στο Μόναχο, 1976 στο Μόντρεαλ, 1980 στη Μόσχα, 1984 στο Λος Άντζελες). Ο Στέλιος Μυγιάκης, έμεινε στην ιστορία όμως για τους Ολυμπιακούς Αγώνες του 1980.

Όπου ύστερα από 20 ολόκληρα χρόνια, η Ελλάδα κερδίζει και πάλι ένα χρυσό μετάλλιο σε Ολυμπιακούς Αγώνες.

Μεγάλος πρωταγωνιστής ο Στέλιος Μυγιάκης στη κατηγορία 62 κιλών της ελληνορωμαϊκής πάλης.

Τίποτα δεν ήταν εύκολο για τον Έλληνα πρωταθλητή με την μεγάλη ψυχή.

Κερδίζει τον χρυσό Ολυμπιονίκη του 1976 Πολωνό Κάζιμιερς Λίπιεν και στη συνέχεια τον Γκουλάμ από το Αφγανιστάν και τον Σουηδό Μάλκβιστ.

Συνολικά μετέχουν 11 παλαιστές στη κατηγορία, οπότε τίποτα δεν έχει τελειώσει. Ο Σοβιετικός Μπόρις Κραμορένκο, το θεωρητικό φαβορί τον περιμένει αλλά ο Έλληνας πρωταθλητής φεύγει αήττητος, όπως και στον μεγάλο πια τελικό κόντρα στον Ούγγρο Ιστβαν Τοτ. Ο Ούγγρος πρωταθλητής προσπάθησε να βγουν και οι δύο ηττημένοι με τρεις παρατηρήσεις επειδή είχε καλύτερη τεχνική βαθμολογία αλλά δεν τα κατάφερε. Ο Μυγιάκης έπαιξε τα δύο αυτά δύσκολα και κρίσιμα παιχνίδια μέσα σε μια ώρα, τίποτα δεν ήταν εύκολο.

Μετά την επιτυχία του, ο ίδιος είχε δηλώσει τότε: «Ήταν η πιο ωραία στιγμή της ζωής μου.

Χρόνια κούρασης και στερήσεων ανταμείφθηκαν στη Μόσχα, μια πόλη που ποτέ δεν πρόκειται να ξεχάσω.

Η υπερένταση μου ήταν τρομερή, θυμάμαι ότι δύο μέρες πριν τον αγώνα με τον Κραμορένκο, δεν μπορούσα να κοιμηθώ.

Χιλιάδες σκέψεις περνούσαν από το μυαλό μου, ήξερα ότι ήταν μεγάλος αθλητής.

Είπα μέσα μου ότι αυτό το παιχνίδι είναι όλη μου η ζωή, πρέπει να αποφύγω τα λάθη. Ο Τοτ πάντα έχανε από μένα και δεν φοβήθηκα παρόλο που ήξερα πως ήθελε να χάσουμε και οι δύο.

Απλά ανησυχούσα μήπως πληρώσω τη φοβερή κούραση που ένοιωθα.

Το βράδυ, μετά το χρυσό μετάλλιο, θυμάμαι ότι μεθύσαμε μαζί με τον προπονητή μου Πέτρο Γαλακτόπουλο». Διακρίσεις Πανελλήνια Πρωταθλήματα: 1ος (1974, 1975, 1976, 1978, 1979) Ευρωπαϊκά Πρωταθλήματα: 1ος (1979), 2ος (1972, 1975) Παγκόσμια Πρωταθλήματα: 2ος (1983), 4ος (1974, 1979), 5ος (1978) Ολυμπιακοί Αγώνες: 1ος (1980) Μεσογειακοί Αγώνες: 1ος (1983) 2ος(1975, 1979) Είναι ο πρώτος και ο μοναδικός μέχρι σήμερα Έλληνας παλαιστής, που έχει κατακτήσει χρυσό μετάλλιο σε Ολυμπιακούς Αγώνες. Ο Στέλιος Μηγιάκης γεννήθηκε το 1952 στο χωριό Θρόνος του Ρεθύμνου, αλλά όταν ήταν δύο ετών, η οικογένειά του μετακόμισε στην Αθήνα.

Βγήκε από νωρίς στη μάχη για το μεροκάματο, δούλεψε σε οικοδομές και με την πάλη ασχολήθηκε για πρώτη φορά σε ηλικία 16 ετών.

Εντάχθηκε στον Εθνικό Γ.Σ. και είχε για δάσκαλο, μια από τις μεγάλες μορφές του αθλήματος, τον Παναγιώτη Αρκουδέα.

Δύο χρόνια αργότερα άρχισε να προσθέτει τίτλους στο βιογραφικό του και κλήθηκε στην Εθνική ομάδα.

Το 1970 αναδείχθηκε για πρώτη φορά πρωταθλητής Ελλάδας, κάτι που στη συνέχεια κατάφερε άλλες πέντε φορές (1974, 1975, 1976, 1978, 1979). Το 1972 συμπεριλήφθηκε στην αποστολή για τους Ολυμπιακούς Αγώνες του Μόναχο, πήρε μέρος στην κατηγορία των 62 κιλών της ελληνορωμαϊκής πάλης και ήρθε 7ος με τρεις νίκες και μία ήττα.

Την ίδια θέση με δύο νίκες και δύο ήττες, στην ίδια κατηγορία της ελληνορωμαϊκής, πήρε και τέσσερα χρόνια αργότερα, στους Ολυμπιακούς Αγώνες του Μόντρεαλ.

Η μεγάλη στιγμή για τον ίδιο, αλλά και για την ελληνική πάλη, ήρθε το 1980, στους Ολυμπιακούς Αγώνες της Μόσχας.

Πάντα στην κατηγορία των 62 κιλών της ελληνορωμαϊκής πάλης, νίκησε τον Πολωνό «χρυσό» Ολυμπιονίκη του 1976 Κάζιμιερς Λίπιεν και τον Αφγανό Αλμπάρ, ενώ στην αναμέτρηση με τον Σουηδό Μάλκβιστ, αποβλήθηκαν και οι δύο με ντισκαλιφιέ, ωστόσο ο Μυγιάκης προκρίθηκε επειδή ήταν πρώτος στον όμιλό του.

Στον ημιτελικό αντιμετώπισε τον Σοβιετικό Μπόρις Κραμορένκο και τον νίκησε 6-3 στα σημεία.

Έτσι, βρέθηκε στον τελικό με αντίπαλο τον Ούγγρο Ίστβαν Τοτ, ο οποίος μπορούσε να πάρει το χρυσό μετάλλιο και με ισοπαλία.

Τριαντατρία δευτερόλεπτα πριν από το τέλος, το σκορ ήταν 1-1 στα σημεία και οι δύο παλαιστές είχαν δεχτεί από δύο παρατηρήσεις.

Όμως ο Τοτ προσπαθούσε περισσότερο να καθυστερήσει για να κυλήσει ο χρόνος παρά να παλέψει, οπότε ο διαιτητής αναγκάστηκε να τον τιμωρήσει με τρίτη παρατήρηση για παθητικό παιχνίδι. Ο Στέλιος Μηγιάκης περνούσε πλέον στο «πάνθεο» των «χρυσών» Ολυμπιονικών της Ελλάδας. Στους Ολυμπιακούς Αγώνες του Λος Άντζελες το 1984 ήταν ο σημαιοφόρος της Ελλάδας.

Πήρε μέρος στα 62 κιλά της ελληνορωμαϊκής, περισσότερο όμως για την τιμή της συμμετοχής (είχε μια νίκη και δύο ήττες), καθώς ήταν τραυματίας στο χέρι.

Αμέσως μετά τερμάτισε την ένδοξη καριέρα του, κατά τη διάρκεια της οποίας αναδείχθηκε μια φορά πρωταθλητής Ευρώπης το 1979 και άλλες δύο φορές, το 1972 και το 1975, πήρε τη δεύτερη θέση.

Δύο φορές βγήκε τέταρτος παλαιστής στον κόσμο (1974, 1979) και μια φορά πέμπτος (1978). Επίσης το 1983 κατέκτησε το χρυσό μετάλλιο στους Μεσογειακός Αγώνες και το ασημένιο στο Παγκόσμιο Κύπελλο.

Τέλος, το 1980, αναδείχθηκε κορυφαίος αθλητής της Ελλάδας από τον Πανελλήνιο Σύνδεσμο Αθλητικού Τύπου.

Παρέμεινε κοντά στην πάλη και βοήθησε στην ανάδειξη νέων παλαιστών.

Από το 1987 έως το 1990 υπήρξε μαζί με τον Γιώργο Ποζίδη, προπονητής της Εθνικής ομάδας και μ” αυτή την αρμοδιότητα πήγε το 1988 στη Σεούλ, για τους Ολυμπιακούς Αγώνες. Ο Στέλιος Μυγιάκης αγωνιζόταν ως ερασιτέχνης, δεν είχε σπόνσορες και οικονομική υποστήριξη από κανένα.

Ως ανταμοιβή για τις υπηρεσίες του στον ελληνικό αθλητισμό η Πολιτεία του πρόσφερε μια άδεια για βενζινάδικο την οποία εκείνος επέστρεψε αργότερα στην πετρελαϊκή εταιρεία.

Από το 1987 έως το 1990 εργάστηκε στην εθνική ομάδα ως ομοσπονδιακός προπονητής. Δείτε βίντεο για την αθλητική του καριέρα https://www.youtube.com/watch?v=Kn17oWx2SxQ

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους