Είδα κι εγώ χτες την Οδύσσεια, πήγα περιμένοντας κάτι καλό (πολλά άτομα που εκτιμώ έγραψαν καλά λόγια για αυτή) αν και έτρεμα τον ρεαλισμό, μη φτιάξει ο Νόλαν κάτι που δεν κρατάει τη μυθολογική αύρα...

Πλήρες Κείμενο:

Είδα κι εγώ χτες την Οδύσσεια, πήγα περιμένοντας κάτι καλό (πολλά άτομα που εκτιμώ έγραψαν καλά λόγια για αυτή) αν και έτρεμα τον ρεαλισμό, μη φτιάξει ο Νόλαν κάτι που δεν κρατάει τη μυθολογική αύρα του έπους - ευτυχώς όσον αφορά αυτό ικανοποιήθηκα σε μεγάλο βαθμό, η ταινία είναι ατόφιας μυθολογικής χροιάς.

Μου άρεσε πολύ, ήδη από τα πρώτα λεπτά, και παρότι δεν ήταν τέλεια (υπήρχαν πραγματάκια που με ενόχλησαν), σαν σύνολο ανέβηκε αρκετά πάνω από τις προσδοκίες μου.

Προφανώς ακολουθούν ΣΠΟΪΛΕΡΣ: Μου άρεσαν: - Ο κεντρικός άξονας της φιλοξενίας, του Ξένιου Δία, που διέτρεχε την ταινία από άκρη σε άκρη και σε διάφορους βαθμούς και αποχρώσεις όσον αφορά τον ξένο/φιλοξενούμενο αλλά και τον οικοδεσπότη (η κατάχρηση της από τους μνηστήρες, από τον Πολύφημο αλλά και τους Οδυσσέα&ΣΙΑ στη σπηλιά του κύκλωπα· η φιλοξενία του Οδυσσέα από την Καλυψώ, η αντιμετώπιση των καλεσμένων από την Κίρκη· η κατάχρησή της από τους συντρόφους του Οδυσσέα στο νησί του Ήλιου· η ύβρις των Αχαιών απέναντι στη «φιλοξενία» του ίππου από τους Τρώες, κτλ). - Το τόξο, το πέρασμα της χορδής, οι 12 πελέκεις, ο τραυματισμός στο πόδι και η ουλή, ο Άργος: οι βασικές πινελιές (πέρα της εξυπνάδας) του τι εστί για μένα Οδυσσέας. - Ο Δούρειος ίππος και γενικά οι τελευταίες στιγμές της πολιορκίας της Τροίας. - Όλη η σεκάνς στη σπηλιά του Πολύφημου, απίστευτα γκροτέσκο και σκοτεινό, σαν ζωντανεμένος πίνακας του Γκόγια, τρομερή υλοποίηση, δεν με χάλασε που η ατάκα με τον Κανένα μετουσιώθηκε σε ένα βέλος. (είχα κατά νου να βάλω συνοδευτική εικόνα του κύκλωπα, αλλά λυπήθηκα αυτούς που δεν έχουν δει ακόμα την ταινία, άλλωστε κι εγώ δεν τον είχα δει πριν την προβολή) - Ο τρόπος που αποτυπώθηκε η μεταμορφωτική μαγεία της Κίρκης, άκρως σωματικός, σαν να βλέπω Tzimisce να κάνει Vicissitude (για όσους έχουν επαφή με Vampire the Masquerade). Με την ίδια την Κίρκη είχα ένα θέμα για το οποίο γράφω πιο κάτω. - Από τη Νέκυια το σήκωμα των νεκρών, η αιμοποσία τους, και κυρίως ο Τειρεσίας. - Οι Σειρήνες. Μεγάλο Ναι για τη διατήρηση της απόστασης, ακόμα μεγαλύτερο που δεν μας άφησε να ακούσουμε το τραγούδι των Σειρήνων και σεβάστηκε την απειλητική και μη ανθρώπινη φύση του· ουσιαστικά η απουσία αυτή υπονόησε ότι το τραγούδι δεν είναι για τα αυτιά των θνητών, μπράβο που δεν προσπάθησε να γράψει κάτι, θα ήταν ύβρις, εκτός κι αν ήταν τόσο καλό που ανάγκαζε τους θεατές σε κάθε προβολή να σηκώνονται από τα καθίσματα και να προσπαθούν να πηδήξουν μέσα στην οθόνη (τότε δεν θα είχα κανένα πρόβλημα, αλλά μάλλον δεν θα ήμουν εδώ να γράφω). - Οι θεοί ως κοσμικές δυνάμεις, ο Ποσειδώνας ως μανιασμένη θάλασσα, ο Δίας ως καταιγίδα.

Όχι ότι είμαι κατά της προσωποίησης του θεϊκού, αλίμονο· ίσα ίσα, στην Ιλιάδα θεωρώ απαραίτητη την παρουσία των θεών ως διακριτών μορφών. Στην Οδύσσεια από την άλλη όχι και τόσο (πέρα από την Αθηνά, για την οποία θα γράψω πιο κάτω), και η επιλογή αυτή ταίριαζε με το πιο υπαινικτικό μονοπάτι που επέλεξε να ακολουθήσει η ταινία. - Δίχως εκπλήξεις αλλά πολύ καλή αποτύπωση Σκύλλας και ειδικά της Χάρυβδης, φαντάστηκα το τερατώδες ακόρεστο στόμα στον πυρήνα της ρουφήχτρας. - Η ψηλάφηση της ουλής του Οδυσσέα από την Ευρίκλεια είναι μέσα στις πέντε αγαπημένες μου σκηνές από το έπος, και υλοποιήθηκε άψογα, ανατριχίλα. - Οτιδήποτε είχε να κάνει με τον Ευμαίο. - Ο Πάτινσον ως Αντίνοος (αναμενόμενο) και η Χάθαγουεϊ ως Πηνελόπη (αναπάντεχα ευχάριστη έκπληξη, αρχοντική φιγούρα, μπραβο). - Η μνηστηροφονία δικαιολογημένη, καθαρτική, και ωραία σκηνοθετημένη.

Γενικώς η Ιθάκη είχε αποδοθεί τόσο καλά ώστε λαχταρούσα την επιστροφή του κύρη του παλατιού και την απόδοση δικαιοσύνης.

Με άφησαν αδιάφορο: - Η Nyong'o ως Ελένη/Κλυταιμνήστρα, η Zendaya ως Αθηνά. - Οι Λαιστρυγόνες (αν και στην κανονική Οδύσσεια τους θυμάμαι ακόμη πιο αδιάφορους). - Η σύμπτυξη των Λωτοφάγων με την Καλυψώ.

Δεν μου άρεσαν: - Η απεικόνιση της Αθηνάς.

Η πιο ενεργητική και συμπαθής θεά του κειμένου εδώ κατέληξε μια παθητική παρουσία δίχως ιδιαίτερη πρωτοβουλία, ένα σύμβολο για τις ενοχές του Οδυσσέα.

Χώρια την έλλειψη αλληλεπίδρασης με τον Τηλέμαχο. - Ο εξανθρωπισμός και η εκσυγχρονισμένη ηθική της Κίρκης, ότι τα έβαζε με τους άνδρες για όσα έκαναν στην αδερφή της (ποια αδερφή της, την Πασιφάη;). Την ήθελα πολύ πιο μυστήρια και απόκοσμη, και λιγότερο ανθρώπινη, όχι σαν όψη αλλά σαν κίνητρα και χαρακτήρα, άλλωστε μιλάμε για ολόκληρη αθάνατη κόρη του Ήλιου.

Από τη μία, όπως είπε η Βερόνικα Δεσύλλα , θα ήταν αρκετά περίεργη/αμφιλεγόμενη μια γυναίκα/μάγισσα που κάνει για την πλάκα της γουρούνια τους άντρες· από την άλλη θα ήταν και αρκετά αλλόκοτη, και προσωπικά μάλλον θα την προτιμούσα από αυτή. - Το βιντεογκεϊμικό κυνηγητό που αρχίζουν οι νεκροί στη Νέκυια. - Οι διάλογοι σε κάποια σημεία ήταν διαδικαστικοί και υπερβολικά μοντέρνοι, δυστυχώς.

Θα ήθελα λίγο πιο περίτεχνο κείμενο.

Δεν έχω αποφασίσει ακόμα για την εστίαση στις ενοχές του Οδυσσέα όσον αφορά την άλωση της Τροίας.

Ήταν μια ωραία αλλαγή οπτικής, με προφανές αντιπολεμικό μήνυμα, αλλά ίσως το παράκαναν με το πόσο σταθήκαμε σε αυτό, αντί για τη λαχτάρα της επιστροφής. Πολύ θετική εντύπωση στο σύνολό της, άρτια τεχνικά (ειδικά ο ήχος έκανε θαύματα).

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους