Original Post

Πλήρες Κείμενο:

ΜΑΣ ΚΛΕΨΑΝΕ ΑΚΟΜΑ ΚΑΙ ΤΗΝ ΑΞΙΟΠΡΕΠΕΙΑ ΚΑΙ ΕΙΝΑΙ ΙΚΑΝΟΙ ΝΑ ΚΛΕΨΟΥΝ ΚΑΙ ΤΟ "ΠΑΝΙΝΟ ΤΟΠΙ" ΤΩΝ ΠΑΙΔΙΚΩΝ ΜΑΣ ΧΡΟΝΩΝ... Πολλά σαπρόφυτα του νοσηρού πολιτικού συστήματος θα παρευρεθούν σήμερα στην καθιερωμένη δεξίωση στο Προεδρικό Μέγαρο για την 52η επέτειο της Αποκατάστασης της Δημοκρατίας, για να περιφέρουν τη λιπόσαρκη συνείδησή τους στους κήπους του Προεδρικού Μεγάρου, μιλώντας για τη δημοκρατία, αν και οι περισσότεροι χρησιμοποιούν τον όρο "δημοκρατία" καταχρηστικά ή τον παρουσιάζουν με κάποιο ιδεολογικό επίχρισμα.

Ο όρος "δημοκρατία" ωστόσο έχει ευτελιστεί σε τούτο τον τόπο, και απαιτεί αναψηλάφιση σε συσχετισμό με τον μεταβαλλόμενο κόσμο.

Πολλά από εκείνα που θεωρούσαμε ότι αποτελούσαν την ουσία της δημοκρατίας, έχουν τώρα εφαρμογή μόνο σε μερική άποψη της δημοκρατίας.

Χρειάζεται να καθοριστεί το κριτήριο ή η βασική αρχή της έννοιας της δημοκρατίας, ώστε να έχει εφαρμογή σε κάθε περίοδο της ιστορίας με οποιεσδήποτε συνθήκες.

Κι ένα μόνο κριτήριο ισχυρό υπάρχει: Το ανθρώπινο όν, οι ανάγκες του και η ανάπτυξή του.

Και στη ικανοποίηση των αναγκών πρέπει να συμπεριληφθεί όχι μόνον η εγγύηση ενός λογικού ποσοστού ασφάλειας και ευημερίας των πολιτών, αλλά και ενός ισόβαθμού ποσοστού παίδευσης, αναψυχής, ελευθερίας, αυτοανάδειξης και αυτοέκφρασης.

Τα επάλληλα επιστρώματα της πολιτικής παχυδερμίας και ανευθυνότητας, της μπουρδολογίας και της ματαιοδοξίας, με τη "λεβεντοχωριάτικη" αισθητική του εγχώριου πλούτου, θα αναδειχθούν και στη φετινή δεξίωση ενός ακόμη Προέδρου Δημοκρατίας του κομματικού σωλήνα.

Και θα χρειαζόταν η σκηνοθετική ματιά του Woody Allen, γνωστού για τις γλυκόπρικες κινηματογραφικές κωμωδίες του ή το υποκριτικό ταλέντο του εγχώριου κωμικού Μάρκου Σεφερλή, για να αποδοθεί η αποθέωση της γελοιότητας και της πολιτικής υποκρισίας "συνωστισμένης" στους κήπους του Προεδρικού Μεγάρου, με τον "μαρμαρωμένο Πρόεδρο" μπροστά στην κυβερνητική καθεστωτική αντίληψη και τον κοινωνικό πόνο, να εκφωνεί επετειακό πομπώδη λόγο περί "δημοκρατίας". Δεν κλέψανε μόνο την αξιοπρέπεια και τα όνειρά μας παριστάμενοι ή μη στη σημερινή δεξίωση τα τελευταία "χρόνια της χολέρας". Το χειρότερο είναι πως παριστάνουν τον "Πόντιο Πιλάτο" μπροστά στην όποια καταστροφή γνωρίζει ο τόπος τούτος, με μόνη τους αγωνία πως να απεκδυθούν της ευθύνης τους και να αποπροσανατολίσουν τις ανθρώπινες αγέλες, διδάσκοντας στις επερχόμενες γενιές πως να λησμονούν την έννοια Ανθρωπος, και πως να απαλλοτριώνουν την πιο στοιχειώδη ατομική αξιοπρέπεια στο αποκτηνωτικό συναίσθημα του ευτελέστατου μορίου μιας απαθούς και θρασύτατης συμπεριφοράς.

Χρειάζεται τούτος ο λαός αυτούς τους "αγελαδάρηδες" της πολιτικής; Αυτή την "ευθύνη", ο πολύπαθος πολίτης δεν τη χρειάζεται.

Η έκπτωσή της σαν κινήτρου ψυχικού, ευαισθησίας και σαν διεγερτικού της συνείδησης είναι μια από τις οριστικές απώλειες στη μερίδα των ζημιών της ιστορίας τούτης της κοινωνίας.

Θέλουμε να συνεχίσουμε να ζούμε με την άτεκνη προσδοκία; Το ερώτημα τούτο θα πρέπει να αφυπνίσει όσους αντικρίζουν με την απάθεια του πύθωνος και το βλέμμα του βοός το έργο των "αγελαδάρηδων" της πολιτικής.

Το ερώτημα τούτο πρέπει να ταλαιπωρήσει την εσώτερη συνείδησή τους.

Θρηνούμε συμφορές.

Η επέτειος Αποκατάστασης της Δημοκρατίας συμπίπτει με την καταστροφική φωτιά στο Μάτι με 104 ή και περισσότερους νεκρούς.

Ακολούθησε το "έγκλημα" των Τεμπών με 57 νεκρούς ή τόσοι "ταυτοποιήθηκαν". ΟΧΙ, δεν ήταν απλώς αποτέλεσμα φυσικών συνθηκών, αλλά της πολιτικής ανευθυνότητας και ανικανότητας.

Ενός κρατικού μηχανισμού και ενός πολιτικού συστήματος στελεχωμένου από τρωκτικά και ανίδεους.

Θρηνούμε ενίοτε για ό,τι βιώνουμε, αλλά όχι για πολύ, γιατί έχουμε τούτο το χαρακτηριστικό της λήθης, που εκμεταλλεύεται η πολιτική πονηρία.

Και διαγκωνιζόμαστε στις ανθρώπινες αγέλες, οι οποίες κινούνται σε τούτο τον τόπο κάτω από τη βέργα του κάθε απίθανου γελαδάρη-πολιτικού! Πέρασαν ήδη 52 χρόνια από την αποκατάσταση της δημοκρατίας, από εκείνα τα γύψινα χρόνια.

Εκείνο που δεν έχουμε συνειδητοποιήσει, ωστόσο, είναι ότι συχνά περνάμε από τη Σκύλα στη Χάρυβδη.

Από την εαωτερική αλαζονεία και κατάρρευση στην εξωτερική γελοιοποίηση και διαπόμπευση.

Το έθνος κατάντησε ανυπόδητο και αναστενάριον σε κάρβουνα που θα περπατήσει κατ' ανάγκην.

Και το ερώτημα είναι: Ποιος θα μας απαλλάξει από τη θλιβερότητα, όχι της κατάστασης και των τσιρκολάγνων της πολιτικής, αλλά της στάσης μας.

Όχι αυτός που χειρίζεται μια παθογόνα και παθογενή ψυχοσύνθεση των νεοελλήνων, αλλά αυτός που θα καταγγείλει και θα καταπολεμήσει την αρρώστια μας! Αυτόν πρέπει να εμπιστευτούμε, αν μας κάνει τη χάρη να εμφανιστεί, αν αφαιρέσουμε τις παρωπίδες και τον αναγνωρίσουμε όταν εμφανιστεί! Μήπως υπάρχει υπερβολή σ' όλα αυτά που γράφω; Να ένα ερώτημα που το επιβάλλει η στοιχειώδης καλή πίστη.

Είναι άραγε υπερβολή; Δεν είναι υπερβολή όταν μας ξεπερνάει ο χείμαρρος των γεγονότων και νιώθουμε στο "πετσί" μας την πολιτική αναλγησία. Εντάξει.

Μας φτωχοποιήσαμε.

Μας κλέψανε την αξιοπρέπεια.

Και τα όνειρά μας.

Και τα όνειρα των παιδιών μας. Να τους αφήσουμε να κλέψουν και το "πάνινο τόπι" των παιδικών μας χρόνων;

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους