Όταν, το περασμένο Σάββατο, ο 90χρονος πατέρας μου εισήχθη στο Ιπποκράτειο με αυξημένη νεφρική ανεπάρκεια, με το νάτριο στον Θεό και όντας αφυδατωμένος, δεν χρειάζονταν τα σαφή λόγια των γιατρών για...

Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Το έβλεπα και μόνος, live, δίχως να κατέχω ιατρικές γνώσεις.

Για να είμαι ειλικρινής, είχα προετοιμάσει ήδη το επόμενο στάδιο.

Ξέρετε, αυτές τις μακάβριες συνεννοήσεις με γραφεία τελετών, συμβολαιογράφους και τα συναφή.

Και δεν ντρέπομαι κιόλας, έτσι έπρεπε.

Παράλληλα, ενημέρωσα μια χούφτα ανθρώπων στο κοντινό μου περιβάλλον, με τους οποίους έτυχε να είμαι σε επικοινωνία για άλλα ζητήματα, όχι τόσο μείζονος σημασίας.

Και άρχισα να εξοικειώνομαι με το απευκταίο.

Και έκλαψα, κρυφά πάντα.

Και ανακουφίστηκα λίγο.

Πολλοί που διαβάζετε αυτές τις γραμμές έχετε βιώσει κάτι παρόμοιο και καταλαβαίνετε.

Όχι ευχάριστες καταστάσεις, αναμφίβολα.

Μάλλον οδυνηρές, ακόμα και αν ο γονέας σου θεωρείται πλήρης ημερών (και εμπειριών). Τα δύο πρώτα κρίσιμα εικοσιτετράωρα, όμως, πέρασαν δίχως ευθείες γραμμές σε καρδιογράφους.

Και το καντηλάκι παρέμενε αναμμένο, διαψεύδοντας τις προβλέψεις.

Και να που σήμερα, έπειτα από έξι μερόνυχτα, βγήκαμε ζωντανοί, αν και με απώλειες.

Απώλειες στην κίνηση, στη μνήμη... Η άτιμη η άνοια έκανε και αυτή ένα limit up στους δείκτες της.

Το νοσοκομείο το πέρασε για σπίτι του, ενώ με δυσκολία θυμάται ότι είμαι ο γιος του.

Δεν πειράζει, τουλάχιστον κερδίσαμε μια μικρή παράταση ζωής.

Και όσο αντέξουμε.

Παράπονο δεν έχουμε από τη μοίρα, φάνηκε ακόμα μία φορά γενναιόδωρη με τον κυρ-Γιώργο. Το Σαββατοκύριακο, μάλιστα, που θα του βάλω να δει το πανελλήνιο πρωτάθλημα στίβου στην τηλεόραση (αγαπάει τον στίβο πιο πολύ και από το ποδόσφαιρο ή τον Παναθηναϊκό ακόμα), ελπίζω να θυμηθεί έστω πόσο είναι το ατομικό ρεκόρ του Τεντόγλου ή του Καραλή και να καταλάβει τουλάχιστον τι είναι αυτό που παρακολουθεί.

Θα είναι μια μικρή κερδισμένη μάχη σε έναν άνισο πόλεμο.

Παράλληλα με αυτήν την περιπέτεια, συνειδητοποίησα –με πολύ πικρό τρόπο– ότι η άγνοια κάποιων με σώας τας φρένας πληγώνει πιο πολύ από την ίδια την άνοια.

Υπάρχει ένας άγραφος και απαράβατος κανόνας στη ζωή: μην τρέφεις αυταπάτες πως επειδή συμπεριφέρθηκες τίμια ή αγνά απέναντι σε οποιονδήποτε, είναι αυτονόητο ότι και εκείνος θα πράξει το ίδιο.

Το καλό και το σωστό δεν επιστρέφεται πάντα.

Ή μάλλον... επιστρέφεται, αλλά από αναπάντεχο αποστολέα, όχι από εκεί που το περίμενες.

Ορισμένες φορές, φτάνει και μόνο η πρόθεση, όχι τόσο η πράξη.

Έτσι, ο δρόμος μου κατά το διάστημα των συνεχών δρομολογίων «Άλιμος - Ιπποκράτειο» (μετ' επιστροφής) διασταυρώθηκε με δύο κατηγορίες ανθρώπων: τους «είμαι εδώ, μη διστάσεις για οτιδήποτε» και εκείνους που όχι μόνο δηλώνουν απόντες, αλλά που σε προσβάλλουν κιόλας, άμεσα ή έμμεσα.

Και δεν μιλάμε, δυστυχώς, για έναν ή δύο, αλλά για περισσότερους.

Το οξύμωρο: πρόκειται (η δεύτερη κατηγορία) για ανθρώπους με τους οποίους έχεις μοιραστεί πράγματα (όχι υλικά), που τους αγαπάς ή έστω που τους εκτιμάς.

Κάτι ακόμα... Σκέφτομαι αν μια ζωή σε σχεδόν απόλυτη ανημπόρια, μια ζωή που σε ταΐζουν, σε ξεσκατίζουν, σε σηκώνουν, σε λυπούνται, μια ζωή χωρίς συγκινήσεις και αναμνήσεις, αλλά με πόνο, ταλαιπωρία (δική σου και των υπολοίπων) και μηδαμινή αυτοεξυπηρέτηση, έχει οποιαδήποτε αξία.

Μήπως το «χρόνια καλά» πρέπει να αντικαταστήσει πλήρως το «χρόνια πολλά» στις ευχές που δίνουμε σε γιορτές και γενέθλια; Θα σας απαντήσω, θέλω να πιστεύω, όταν φτάσω στην ηλικία του μπαμπά.

Αν σας θυμάμαι.

Και αν θα μπορώ τότε να γράφω! Μπορεί να έχω Πάρκινσον και να τρέμει το χέρι μου, μπορεί και να μου έχουν κλείσει τον λογαριασμό στο Facebook από τα τόσα μπιφ και τα πάμπολλα μέτωπα που έχω ήδη ανοιχτά! Να προσέχετε τους εαυτούς σας και τους γύρω σας και να εκτιμάτε κάθε λεπτό ζωής.

Και να ευχαριστείτε τους γιατρούς. Αυτοί είναι οι μικροί θεοί μας, αυτοί αξίζουν τα συγχαρητήρια και τα «ευχαριστώ» μας.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους