Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Η ζωή μας φέρεται άλλοτε καλά και άλλοτε ακόμη καλύτερα. Στην πραγματικότητα όμως πάντοτε μας φέρεται καλά.

Ακόμη και μέσα από τις δυσκολίες μπορούμε να βρούμε τον δρόμο μας προς το φως, αρκεί να το επιθυμούμε.

Ο δρόμος προς το φως είναι η βαθύτερη επιθυμία του ανθρώπου όταν έρχεται να ζήσει τον βίο του, σε συνθήκες που άλλοτε είναι εύκολες και άλλοτε δύσκολες.

Πάντοτε όμως υπάρχει μια πορεία που τον οδηγεί σε βαθύτερη σύνδεση με τον εαυτό του και με τις υψηλότερες αξίες του πολιτισμού μας.

Αν ο σκοπός της ζωής είναι μόνο η απόκτηση υλικών αγαθών, τότε ποιο είναι το νόημα της προσπάθειας; Τα υλικά αγαθά είτε εξαντλούνται είτε μας εγκλωβίζουν σε έναν αδιάκοπο ανταγωνισμό, που διαρρηγνύει τους υγιείς δεσμούς ανάμεσά μας.

Όταν ανέτειλε ο ήλιος του ελληνικού στοχασμού, οι περισσότεροι λαοί είχαν ως συνήθεια να κατακτούν, να επιτίθενται και να πολεμούν για να αποκτήσουν όσα επιθυμούσαν.

Μέσα σε αυτόν τον κόσμο γεννήθηκε ένας διαφορετικός τρόπος να αντιλαμβάνεται κανείς τον άνθρωπο και τη ζωή.

Ακόμη και μέσα στον πόλεμο μπορεί να υπάρχει ειρήνη.

Είναι η ειρήνη που συνάπτει ο άνθρωπος με την ψυχή του, όταν αποφασίζει να θυσιάσει ό,τι είναι δικό του για το κοινό καλό και όταν ανακαλύπτει αρετές που μόνο η δοκιμασία μπορεί να αναδείξει.

Πιστεύω ότι ο κόσμος των ηρώων υπήρξε η αυγή του ελληνικού στοχασμού, η εποχή όπου γεννήθηκαν τα μεγάλα ερωτήματα που αργότερα η φιλοσοφία διατύπωσε με τον λόγο.

Γιατί μέσα στον πραγματικό πόλεμο ο άνθρωπος δεν βυθιζόταν στη λάσπη.

Αντίθετα υψωνόταν για να αντιμετωπίσει τον μεγαλύτερο φόβο του: να πέσει στο επίπεδο του ζώου και να μη βρει ποτέ ξανά τη δύναμη να σηκωθεί. Οι Έλληνες επιθυμούσαν πάντοτε ο άνθρωπος να στρέφει το βλέμμα του ψηλά, προς τους ουρανούς όπου κατοικούσαν οι θεοί του, και να τους επικαλείται όχι για να του χαρίζουν νίκες ή πλούτη, αλλά για να γίνεται καλύτερος μέσα από τις πιο δύσκολες συνθήκες της ζωής.

Όταν κάποιος διαβάζει τα ελληνικά έπη, και ιδιαίτερα τα ομηρικά, συνδέεται ξανά με τις βαθύτερες ρίζες του.

Τότε αναδύεται μια μνήμη που δεν ανήκει μόνο σε έναν λαό αλλά σε ολόκληρη την ανθρωπότητα.

Είναι η μνήμη που του ψιθυρίζει ότι κατάγεται από τους θεούς και ότι ο βίος είναι μια αλληλουχία δοκιμασιών που τον οδηγεί ολοένα πιο κοντά στην τελείωση.

Η ανάγνωση ενός ομηρικού έπους είναι ένα βίωμα που δεν εγκαταλείπει ποτέ την ψυχή.

Επανέρχεται ξανά και ξανά για να μας θυμίσει ότι όπου υπάρχει άνθρωπος, υπάρχει και ένας ήλιος μέσα του και πάντοτε ένας δρόμος που οδηγεί προς αυτόν, αρκεί να έχει το θάρρος να υπερβεί κάθε δυσκολία.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους