Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Ο γιος ζήτησε τον πατέρα του Υπήρχαν αιτήματα που επιτρέπονταν και αιτήματα που θεωρούνταν επικίνδυνα.

Μπορούσες να ζητήσεις θέση.

Μπορούσες να ζητήσεις αξίωμα.

Μπορούσες να ζητήσεις μετάθεση, διορισμό, γραφείο, αυτοκίνητο και, αν ήσουν καλό κοράκι, ακόμη και μια μικρή θέση.

Ένα πράγμα μόνο δεν έπρεπε να ζητήσεις: τον πατέρα σου.

Ο γιος έκανε ακριβώς αυτό το λάθος.

Ο πατέρας του είχε εκτελεστεί.

Και κάποια μέρα, όταν ο τόπος είχε αλλάξει σημαίες, συνθήματα και πορτρέτα στους τοίχους, ο γιος σκέφτηκε το αυτονόητο: —Θέλω τα οστά του πατέρα μου.

Οι νεκροθάφτες αναστατώθηκαν. —Τα τι; —Τα οστά του πατέρα μου. —Έχετε άδεια; —Για να πάρω τον πατέρα μου; —Οι φάκελοι έχουν χαθεί. —Και τα οστά; Γι’ αυτό ήρθα! Οι αρμόδιοι κοιτάχτηκαν μεταξύ τους.

Η υπόθεση ήταν σοβαρή.

Ένας άνθρωπος ζητούσε έναν νεκρό που είχε εξαφανίσει και, ακόμη χειρότερα, επέμενε να τον βρει.

Η γαλήνη κινδύνευε.

Και επειδή κάθε σωστός εν δυνάμει αρχηγός προστατεύει τον πολίτη από τις υπερβολικές απαιτήσεις του, τον συνέλαβαν. Ο Σπουδαρχίδης, όταν άκουσε την ιστορία, έμεινε για λίγο σιωπηλός. —Γιατί τον συνέλαβαν; Ο αρμόδιος άνοιξε έναν φάκελο. —Διότι ζητούσε οστά. —Και αυτό είναι αδίκημα; Ο αρμόδιος χαμήλωσε τη φωνή. —Γιατί τα οστά έχουν μνήμη. Ο Σπουδαρχίδης γέλασε. —Τα οστά; —Βεβαίως.

Και μερικές φορές θυμούνται καλύτερα από τους ζωντανούς. Στη Χώρα των αετών , άλλωστε, η χαλάρωση είχε έρθει με έναν παράξενο τρόπο.

Άλλαξε η επιγραφή στην πόρτα, αλλά ο θυρωρός έμεινε ο ίδιος.

Άλλαξαν οι φωτογραφίες στους τοίχους, αλλά τα συρτάρια δεν άνοιξαν.

Άλλαξαν τα συνθήματα, αλλά ο φόβος γνώριζε ακόμη απ’ έξω τη διεύθυνση.

Και τότε εμφανίστηκε ο Νεκροθάφτης της Πραγματικότητας.

Κρατούσε ένα φτυάρι στον ώμο και χαμογελούσε όπως χαμογελούν εκείνοι που έχουν θάψει πολλές αλήθειες και ξέρουν ότι κάποτε όλες σηκώνονται από τον τάφο. —Παράξενοι άνθρωποι είστε εσείς οι ζωντανοί, είπε.

Εκτελείτε έναν άνθρωπο, κρύβετε το σώμα του, φυλακίζετε τη μνήμη του και ύστερα, όταν έρχεται το παιδί του να ζητήσει τα κόκαλά του, συλλαμβάνετε τον γιο επειδή σας θυμίζει το έγκλημα. —Μη μιλάς έτσι! φώναξε ένας Κόρακας.

Τώρα έχουμε πολιτισμό! Έπεσε σιωπή. Τα Κοράκια άρχισαν να κοιτάζουν τον ουρανό.

Είναι παλιά συνήθεια των ενόχων: όταν η αλήθεια βρίσκεται μπροστά τους, ψάχνουν κάτι ψηλά για να μη χρειαστεί να τη δουν.

Ζητούσε λίγα κόκαλα για να έχει έναν τάφο όπου να αφήσει ένα λουλούδι.

Αλλά τα καθεστώτα φοβούνται περισσότερο τους τάφους που λείπουν παρά εκείνους που υπάρχουν.

Γιατί ένας τάφος κλείνει έναν κύκλο.

Ένας αγνοούμενος όμως αφήνει μια ερώτηση ανοιχτή.

Γι’ αυτό είχαν γεμίσει το υπόγειο με κλειστούς φακέλους. Ο Σπουδαρχίδης κοίταξε τον Νεκροθάφτη. —Τελικά, ποιος είναι ο αθάνατος σε αυτή εδώ τη γη ; Ο ζωντανός ή ο νεκρός; Ο Νεκροθάφτης κάρφωσε το φτυάρι στο χώμα και κοίταξε γύρω του. —Α, συγγνώμη.

Δεν το κατάλαβα.

Νόμιζα πως στον πολιτισμένο κόσμο συλλαμβάνουν εκείνους που κρύβουν τους νεκρούς, όχι εκείνους που τους ψάχνουν.

……………………………. Φτερά Κόρακα Ο Σπουδαρχίδης

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους