Original Post

Πλήρες Κείμενο:

52 χρόνια κοινοβουλευτικής δημοκρατίας. Όταν ήταν γύρω στα 25 της, ζούσαμε με σε μια χώρα όπου το MEGA αποκαλούσε τις ΗΠΑ "μακελάρη των Βαλκανίων" επειδή βομβάρδιζε τη Σερβία.

Μια γυναίκα, μέλος του ΠΑΜΕ, διέκοπτε την παρουσίαση βιβλίου για παιδιά που είχε γράψει η σύζυγος του Αμερικανού πρέσβη γιατί "Σκοτώνετε παιδιά στο Ιράκ κι εδώ υποκρίνεστε πως σας νοιάζουν" και ο Χατζηνικολαου την έβγαζε στις ειδήσεις και στο τέλος της έλεγε "Σας ευχαριστούμε για αυτό που κάνατε για εμάς". Ο Παπανδρέου (και μετά κι ο Σημιτης) καλούσαν στα συνέδρια του ΠΑΣΟΚ τον Αραφάτ.

Κι όταν θέλαμε να πούμε για κάποιον, με οργή και λύπηση, ότι σε κάθε σύγκρουση θα ήταν με το μέρος του ισχυρού, λέγαμε "Αυτός μέχρι και με το Ισραήλ θα ήταν", δεν είχαμε γνωρίσει και κανέναν που να είναι όντως.

Ήμασταν με τους Κούρδους μαχητές, ανοιχτά, πολίτες και ΜΜΕ, χωρίς να μας απασχολεί το θρήσκευμά τους.

Κι όταν γινόταν καμία εκδήλωση φιλοβασιλικων τα κανάλια μιλούσαν για ακραία στοιχεία και νοσταλγούς του παρελθόντος.

Κάποιοι θα πουν ότι αυτά ήταν βασικά αντιαμερικανισμός και παραφυάδες του.

Άλλοι ότι ήταν η ιδεολογική ηγεμονία της Αριστεράς.

Σίγουρα, πάντως, ήταν μια στήριξη στον αγωνιζόμενο άνθρωπο, μια στήριξη στη δημοκρατία.

Ήταν μια ιδεολογική ηγεμονία του ανθρωπισμού.

Που πήγαζε από μια συνείδηση της πρόσφατης και της παλιότερης αγωνιστικής ιστορίας του λαού μας.

Μια ηγεμονία της ευαισθησίας.

Σήμερα, αν το θέλετε έτσι, η ιδεολογική ηγεμονία της Δεξιάς, ποια ειναι; Ο αμοραλισμός μπροστά στο "εθνικό συμφέρον", ο κυνισμός και η απάτη του "ο εχθρός του εχθρού είναι φίλος μου", η αποδοχή της διαφθοράς ως κανονικότητα και του "Όλοι ίδιοι είναι", η απέλαση της ευαισθησίας και της αλληλεγγύης.

Η κρίση, η καραντίνα, οι πολλαπλές διαψεύσεις, η καθημερινότητα που έχει γίνει δοκιμασία, όλα έχουν κάνει τα νεύρα των ανθρώπων σκοινιά, δεν τα βγάζουν πέρα με τα δικά τους προβλήματα, δεν θέλουν να τα σκέφτονται, δεν θα σκέφτονται και των άλλων.

Γιατί τότε θα σκεφτούμε ότι όλοι είμαστε φοβερά ευάλωτοι.

Και θα τρελαθούμε.

Ή θα τρομοκρατηθουμε και θα συντριβούμε.

Γιατί από πάνω δεν έχουμε κανέναν να μας προστατεύσει από τίποτα.

Έχουμε μόνο μια κυβέρνηση που ξέρει ότι η πολιτική επιβίωσή της περνάει μέσα από το να μετατρέψει τη χώρα σε έναν πνευματικό και ηθικό λασπότοπο, να κάνει ανθρώπους χωρίς κριτική ικανότητα και με διαλυμένες ηθικές αντιστάσεις.

Και το επιδιώκει.

Στα 52 χρόνια κοινοβουλευτικής δημοκρατίας.

Τι μενει; Η Ιστορία.

Που δεν κάνει κύκλους, αλλά μας έχει δείξει ότι πάντα έχει μέσα της ευκαιρίες και κάποιοι πάντα τις αρπάζουν.

Να είμαστε εμείς, οι πολλοι; Λέω, να είμαστε. Του Stavros Panagiotidis -Τι λέτε... είμαστε οι πολλοί? Μας αξίζει αυτός ο κόσμος (τους)? -Στη φωτό ...να που δεν χρειάζεται το τηλέφωνο (των υποκλοπών) και ο Πρωθυπουργός μπορεί να "ακούει" τον αρχηγό των ενόπλων δυνάμεων. Αυτή είναι η "Δημοκρατία τους".

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους