Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Υπάρχουν πράγματα που, όταν βλέπει κανείς μια παράσταση, δεν τα γνωρίζει.

Όπως ότι το τελευταίο δεκαήμερο των προβών — πάνω στη ζέση, στο κούρδισμα, στην ανεύρεση των λεπτών ισορροπιών — το σκηνικό μας κρίθηκε ακατάλληλο από την Επιθεώρηση Εργασίας λόγω κλίσης.

Παρότι είχε εγκριθεί από όλους στην παρουσίαση της μακέτας, παρότι είχε εγκριθεί από το ΚΑΣ, παρότι είχαμε εργαστεί και εκπαιδευτεί επί μήνες σ' αυτό.

Μια καταγγελία κάποιων αρκούσε για να ακυρωθεί το σκηνικό και ο κόπος μας.

Επί δέκα μέρες (Κυριακή 5 έως Τρίτη 14 Ιουλίου) δεν πατήσαμε το σκηνικό μας, δεν κάναμε πρόβα τους ήχους μας, την υποκριτική μας κατεύθυνση, τις ισορροπίες μας, την κίνηση, τη σκηνοθεσία, την ψυχή της εργασίας μας.

Και εντέλει, με διορθωτικές κινήσεις στο σκηνικό — οι οποίες έγιναν δεκτές από την Επιθεώρηση Εργασίας — παίξαμε.

Αφού άλλαξε δραστικά ο χώρος, αφού καταργήσαμε εισόδους και εξόδους, αφού τροποποιήσαμε δομικές ιδέες, αφού κάναμε σκόντο σε καλλιτεχνικές απαιτήσεις, αφού κόψαμε μεγάλο μέρος της δουλειάς μας και προσθέσαμε πολλά κάγκελα και άλλα . Αφού βρεθήκαμε σε υποκριτικά αδιέξοδα και λύσεις ανάγκης που είχαμε 2.5 μέρες για να λύσουμε όπως - όπως στην Επίδαυρο . Και φυσικά μη χρησιμοποιώντας όλο το σκηνικό , μη αναπτύσσοντας τις καλλιτεχνικές μας σκέψεις έτσι όπως τις είχαμε δουλέψει . Δεν ψάχνω, επί του παρόντος, να αποδώσω σε κανέναν ευθύνη — άλλωστε οι έχοντες την ευθύνη γνωρίζουν.

Όμως γράφω για να πω ότι θαυμάζω διπλά και τριπλά τον κόπο των καλλιτεχνικών συντελεστών, των ηθοποιών και πολλών εργαζομένων του Εθνικού, που με ρίσκο, με αγωνία, με ανασφάλεια και με έγνοια, με σπασμένα στομάχια από το άγχος και την ανασφάλεια, «παίζουμε / δεν παίζουμε», κατάφεραν, με εκπτώσεις, να σταθούν και να αντιμετωπίσουν την πρόκληση — ακόμα και αν έπαιρναν ένα μεγάλο καλλιτεχνικό ρίσκο ( κι εγώ μαζί τους ) , μη όντας έτοιμοι και αλλάζοντας τη δουλειά τους από ανάγκη.

Δεν ξέρω καν αν συνεχίζοντας με τόσες εκπτώσεις κάναμε το σωστό . «Έτσι τελείωσε κι αυτή η ιστορία» — όπως λέει και ο Θάνατος στην παράστασή μας. Υ.Γ. 1: Δεν χρειάζεται να εξετάσουμε αν έχουν γίνει στο παρελθόν παρόμοιας ή μεγαλύτερης κλίσης σκηνικά στο θέατρο· μια μικρή αναδρομή φέρνει στον νου δεκάδες σκηνικά στην πρόσφατη παραστασιογραφία. Υ.Γ. 2: Δε με αφορά ποιος φταίει και ποιος όχι τη δεδομένη στιγμή.

Αλλά με αφορά ότι, πάνω και κάτω από τη σκηνή, στάθηκαν άνθρωποι εκτεθειμένοι και ακυρωμένοι, που με σθένος έδωσαν από το περίσσευμά τους, πάνω από το 100% των δυνατοτήτων τους , για να σωθεί ο,τι είχε μείνει από την παράσταση . Τους ευχαριστώ όλους.

Με την ευχή να υπάρξει επίσημη νομοθεσία για τα σκηνικά, που δεν θα τα αντιμετωπίζει σαν εργοτάξια, όπως άλλωστε συμβαίνει σε τόσες άλλες χώρες.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους