Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Ζούμε σε έναν αόρατο εγκλεισμό. Ανάμεσα στο άγχος, την ενοχή και τον φόβο της καθυστέρησης.

Οι προθεσμίες μάς πνίγουν και τα deadlines μάς σκοτώνουν.

Το παράξενο είναι πως η λέξη deadline δεν γεννήθηκε σε κάποιο γραφείο, αλλά κατά τον Αμερικανικό Εμφύλιο Πόλεμο.

Δήλωνε μια πραγματική γραμμή μέσα σε στρατόπεδα αιχμαλώτων.

Μπορούσε να είναι ένα χαμηλό κιγκλίδωμα, μια τάφρος ή ακόμη και ένα νοητό όριο.

Όποιος κρατούμενος την περνούσε κινδύνευε να πυροβοληθεί.

Στις αρχές του 20ού αιώνα, η λέξη πέρασε στον χώρο των εφημερίδων και απέκτησε χρονική σημασία: ήταν η τελευταία στιγμή κατά την οποία ένα κείμενο μπορούσε να παραδοθεί για να τυπωθεί.

Σήμερα, κανένας φρουρός δεν στέκεται απέναντί μας.

Κι όμως, ο αόρατος φράχτης παραμένει: στις οθόνες, στα ημερολόγια, στις εργασίες που πρέπει να ολοκληρωθούν.

Τα deadlines μπορεί να μη μας σκοτώνουν κυριολεκτικά.

Η σύγχρονη εργασία, όμως, μετέτρεψε ένα όριο εγκλεισμού σε έναν αόρατο χρονικό φράχτη που κουβαλάμε παντού μαζί μας.

Και το πιο ανησυχητικό είναι πως αυτό το άγχος δεν μένει μόνο μέσα μας. Το μεταδίδουμε, συχνά χωρίς να το καταλαβαίνουμε, και στους άλλους. Συνήθως, στα παιδιά μας.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους