Οι ευεργέτες δεν έχουν ανάγκη τις τιμές της Πολιτείας για να δικαιωθούν από την Ιστορία. Η Πολιτεία, όμως, έχει ανάγκη να τους τιμά, για να δικαιώνεται η ίδια απέναντι της. Η απώλεια μιας Εθνικής...
Οι ευεργέτες δεν έχουν ανάγκη τις τιμές της Πολιτείας για να δικαιωθούν από την Ιστορία. Η Πολιτεία, όμως, έχει ανάγκη να τους τιμά, για να δικαιώνεται η ίδια απέναντι της.
Η απώλεια μιας Εθνικής ευεργέτιδος, όπως η Αλίκη Περρωτή, χωρίς καμία αναφορά στα ΜΜΕ και τιμή από την πολιτεία για το έργο της, αποτελεί ένα από τα πιο ανησυχητικά σημάδια ηθικής και πολιτισμικής παρακμής.
Ένα έθνος που λησμονεί εκείνους που θυσίασαν περιουσίες, κόπο ή ακόμη και τη ζωή τους για το κοινό συμφέρον, δεν προδίδει μόνο το παρελθόν του· υπονομεύει και το μέλλον του.
Η ευγνωμοσύνη δεν είναι πράξη ευγένειας, αλλά θεμελιώδης αρχή δικαιοσύνης.
Η τιμή προς τους ευεργέτες δεν εξοφλεί το χρέος της κοινωνίας απέναντί τους· διατηρεί όμως ζωντανή τη συλλογική μνήμη, καλλιεργεί την αρετή και εμπνέει νέες πράξεις προσφοράς.
Αντίθετα, η αδιαφορία και η λήθη γεννούν τον κυνισμό, απαξιώνουν την ανιδιοτέλεια και διαρρηγνύουν τον δεσμό εμπιστοσύνης ανάμεσα στον πολίτη και την Πολιτεία.
Δεν είναι τυχαίο ότι οι αρχαίοι Έλληνες θεωρούσαν την αχαριστία ύβρη.
Γιατί ένας λαός που περιφρονεί τους ευεργέτες του, δεν χάνει μόνο την ιστορική του μνήμη· χάνει και το ηθικό του δικαίωμα να ζητά από τις επόμενες γενιές να πράξουν το ίδιο.
Ένα κράτος που δεν τιμά την προσφορά, είναι καταδικασμένο να την στερηθεί . Η λήθη των ευεργετών είναι το πρώτο βήμα προς τη λήθη των αξιών, που κράτησαν όρθιο ένα έθνος.
Τα μεγάλα έθνη δεν μετρώνται μόνο από τους ήρωες και τους ευεργέτες που ανέδειξαν, αλλά και από τον τρόπο με τον οποίο τους τίμησαν.
Γιατί η τιμή προς τους ευεργέτες δεν αφορά το παρελθόν· αποτελεί επένδυση στο μέλλον. ΑΙΏΝΙΑ ΤΗΣ Η ΜΝΗΜΗ!
Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους