Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Τελευταίος μεγάλος σταθμός στο Οσλο το Ekebergparken. Εκεί όπου το δάσος γίνεται τέχνη… Ένα μέρος που δεν περπατάς απλώς ανάμεσα στα δέντρα.

Περπατάς μέσα σε συναισθήματα.

Ανάμεσα στους κορμούς και στα μονοπάτια, ξεπροβάλλουν ανθρώπινες μορφές που μοιάζουν να κουβαλούν όσα δύσκολα χωρούν σε λέξεις: την αγάπη, την παράδοση, την ανάγκη, τον πόνο, την ελευθερία.

Ένα σώμα γονατίζει μπροστά σε ένα άλλο.

Μια γυναίκα ανοίγει τα χέρια της προς τον ουρανό, σαν να τον ευχαριστεί που υπάρχει.

Κι εκεί, μέσα στο δάσος, χιλιάδες φωτεινά άνθη κρέμονται από τα κλαδιά και μεταμορφώνουν τη φύση σε ένα παράξενο, ονειρικό σύμπαν.

Δεν ήξερα πάντα τι ήθελε να μου πει κάθε έργο.

Ήξερα όμως τι μου προκαλούσε.

Κάποια αγάλματα με έκαναν να σταματήσω, άλλα να συγκινηθώ και κάποια να νιώσω μια ανεξήγητη ταραχή.

Ίσως αυτή να είναι η μεγάλη δύναμη της τέχνης: δεν μας εξηγεί.

Μας αγγίζει εκεί όπου έχουμε κρύψει όσα δεν μπορέσαμε ποτέ να πούμε.

Αγκάλιασα κι εγώ έναν κορμό, γείωση στη μητέρα γη, ανάμεσα σε εκείνα τα αλλόκοτα φωτεινά λουλούδια και για λίγες στιγμές ένιωσα μέρος αυτού του συγκλονιστικού θεάματος ενώ ακούγονταν θεϊκοί ήχοι. Στο Ekebergparken η τέχνη δεν βρίσκεται απέναντί μας για να τη θαυμάσουμε.

Βρίσκεται γύρω μας, μέσα στη γη, στα δέντρα και στα σώματα.

Και, χωρίς να το καταλάβουμε, βρίσκει τον δρόμο της και μέσα μας.

Ένα τεράστιο ευχαριστώ στους υπέροχους φίλους μας Θοδωρή και Έλενα που μας φιλοξένησαν και μας συνόδευσαν με χαρά σε όλα αυτά τα θαυμάσια αξιοθέατα που μοιραστήκαμε εδώ μαζί αγαπημένα φίλοι. Εύχομαι κάποια μέρα να σας φέρει ο δρόμος σας μέχρι εδώ. ❤️ Love always @highlight

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους