Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Μία από τις αγαπημένες μου σκηνές. Ο Ιησούς βρίσκεται στην έρημο και συνομιλεί με τον Διάβολο.

Οι δυο τους μόνοι.

Χωρίς μαθητές.

Χωρίς μάρτυρες.

Χωρίς κάμερες.

Χωρίς ηχογράφηση.

Χωρίς πρακτικά.

Κι όμως, χιλιάδες χρόνια αργότερα, κάποιοι άνθρωποι γνωρίζουν με απόλυτη βεβαιότητα τι ακριβώς ειπώθηκε. Ο Διάβολος είπε αυτό. Ο Ιησούς απάντησε εκείνο.

Ο ένας έκανε την τάδε πρόταση.

Ο άλλος απάντησε με το δείνα εδάφιο.

Μια ολόκληρη συνομιλία στην έρημο, καταγεγραμμένη με εκπληκτική λεπτομέρεια, παρόλο που σύμφωνα με την ίδια την ιστορία εκεί βρίσκονταν μόνο δύο πρόσωπα.

Και το πιο εκπληκτικό δεν είναι καν ότι υπάρχει αυτή η ιστορία.

Το πιο εκπληκτικό είναι ότι υπάρχουν άνθρωποι που τη διαβάζουν και δεν ρωτούν ούτε για ένα δευτερόλεπτο. «Συγγνώμη, αλλά ποιος ακριβώς ήταν εκεί;» Αν ένας γνωστός σου ερχόταν σήμερα και σου έλεγε. «Πήγα μόνος μου στην έρημο και συνομίλησα με τον Διάβολο.

Μου είπε ακριβώς αυτά τα λόγια και εγώ του απάντησα ακριβώς έτσι». Πόσο πιθανό είναι να του απαντούσες. «Μάλιστα.

Πολύ ενδιαφέρον.

Να σε ρωτήσω μόνο κάτι.

Ποιος κρατούσε τις σημειώσεις;» Πιθανότατα θα ανησυχούσες για την ψυχική του υγεία.

Αν όμως η ίδια ιστορία γραφτεί σε ένα αρχαίο θρησκευτικό κείμενο, τότε ξαφνικά δεν είναι μια εξαιρετικά απίθανη ιστορία.

Είναι «ιερή αφήγηση». Και αν τολμήσεις να ρωτήσεις πώς ακριβώς γνωρίζουμε τα γεγονότα, κάποιος θα σου πει. «Μην αμφισβητείς». Και κάπου εδώ βλέπεις πόσο εύκολα ο άνθρωπος μπορεί να πιστέψει σχεδόν οτιδήποτε, αρκεί να του το παρουσιάσεις αρκετά παλιά, αρκετά ιερά και αρκετά σοβαρά.

Αν του πεις ότι ένας άνθρωπος μίλησε με έναν διάβολο στην έρημο, θα ζητήσει αποδείξεις.

Αν του πεις ότι ένας νεκρός αναστήθηκε, θα ζητήσει πίστη.

Αν του πεις ότι ένας αόρατος δημιουργός παρακολουθεί κάθε σκέψη οκτώ δισεκατομμυρίων ανθρώπων ταυτόχρονα, θα σου πει ότι «το νιώθει μέσα του». Αλλά αν του πεις ότι ένας απατεώνας τον πήρε τηλέφωνο και του ζήτησε τους κωδικούς της τράπεζάς του, θα γίνει ξαφνικά ο μεγαλύτερος σκεπτικιστής της ιστορίας.

Εκεί θα ζητήσει ταυτότητα.

Θα ζητήσει στοιχεία.

Θα πάρει τηλέφωνο την τράπεζα.

Θα κάνει έρευνα.

Για τον τραπεζικό του λογαριασμό, κριτική σκέψη.

Για την αιώνια ζωή, πίστη.

Και αυτή είναι ίσως η μεγαλύτερη ειρωνεία.

Ο άνθρωπος μπορεί να είναι εξαιρετικά δύσπιστος όταν κινδυνεύουν τα χρήματά του και απίστευτα εύπιστος όταν του υπόσχονται παράδεισο.

Μπορεί να απαιτεί αποδείξεις για ένα προϊόν των 50 ευρώ, αλλά να αποδέχεται χωρίς καμία επαληθεύσιμη απόδειξη ισχυρισμούς για το σύμπαν, την ψυχή, τον διάβολο, τους αγγέλους, την κόλαση και την αιώνια ζωή.

Και όταν τον ρωτήσεις «γιατί το πιστεύεις», η απάντηση συχνά είναι. «Γιατί το γράφει το βιβλίο». Και όταν ρωτήσεις «ποιος έγραψε το βιβλίο», η απάντηση είναι. «Άνθρωποι». Και όταν ρωτήσεις «πώς ξέρουμε ότι οι άνθρωποι αυτοί έγραψαν την αλήθεια», η απάντηση είναι. «Επειδή το βιβλίο είναι θεόπνευστο». Και όταν ρωτήσεις «πώς ξέρουμε ότι είναι θεόπνευστο», η απάντηση είναι. «Επειδή το λέει το βιβλίο» Και κάπου εκεί η λογική μαζεύει τα πράγματά της, κοιτάζει την κατάσταση, ψιθυρίζει «εντάξει, εγώ θα φύγω τώρα» και αποχωρεί διακριτικά από το δωμάτιο.

Το πρόβλημα δεν είναι ότι οι άνθρωποι πιστεύουν.

Το πρόβλημα είναι ότι συχνά δεν καταλαβαίνουν πόσο εύκολα μπορούν να πιστέψουν.

Και ο άνθρωπος που δεν έχει μάθει να αμφισβητεί, μπορεί να πιστέψει σχεδόν τα πάντα.

Αρκεί κάποιος να του τα παρουσιάσει με αρκετή αυτοπεποίθηση.

Με αρκετή παράδοση.

Με αρκετό φόβο.

Με αρκετή υπόσχεση.

Και κυρίως, με τη διαβεβαίωση ότι το να κάνει ερωτήσεις είναι αμαρτία.

Γιατί τελικά, ίσως το μεγαλύτερο θαύμα δεν είναι ότι ο Διάβολος μίλησε με τον Ιησού στην έρημο. Το μεγαλύτερο θαύμα είναι ότι τόσοι άνθρωποι πείστηκαν πως ξέρουμε τι ακριβώς ειπώθηκε

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους