Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Υπόθεση Τριαντοπουλου Το «μπάζωμα» της αλήθειας φτάνει ως τον Πρωθυπουργό; Η εισήγηση του αντεισαγγελέα του Αρείου Πάγου Δημήτρη Μητρουλιά για την παραπομπή του πρώην υφυπουργού παρά τω Πρωθυπουργώ Χρήστου Τριαντόπουλου —μαζί με τον πρώην περιφερειάρχη Θεσσαλίας Κώστα Αγοραστό και τρία ακόμη πρόσωπα— δεν είναι απλώς ένα ακόμη δικαστικό επεισόδιο στην σοβαρή υπόθεση των Τεμπών.

Είναι η στιγμή που η δικαιοσύνη διαλύει, με νομική θεώρηση και το κύρος του θεσμού της, ένα από τα πιο κυνικά αφηγήματα που κατασκεύασε ποτέ κυβέρνηση για να καλύψει τον εαυτό της.

Θυμηθείτε τη φράση.

Ο νυν υπουργός Δικαιοσύνης Γιώργος Φλωρίδης, με τη γνωστή του αυστηρότητα απέναντι σε όσους αμφισβητούν τον κυβερνητικό λόγο, είχε χαρακτηρίσει οπαδούς θεωρίας συνωμοσίας , όσους μιλούσαν για μπάζωμα του χώρου του δυστυχήματος.

Η φράση " είναι για τα μπάζα όσοι μιλάνε για μπάζα", δεν ήταν μια ατυχής διατύπωση ενός γνωστού στις υπερβολές και τα αποδομητικα αφηγήματα των κατά καιρούς αντιπάλων του.

Ηταν πολιτική στρατηγική.

Στόχος της ήταν να μετατοπίσει το βάρος από το κράτος στους πολίτες που τολμούσαν να αμφισβητήσουν το κυβερνητικό αφήγημα και να τους παρουσιάσει ως ανεύθυνους, ίσως και επικίνδυνους για την δημοκρατία και την σταθερότητα στην χώρα.

Σήμερα, ο ίδιος ο Άρειος Πάγος —όχι κάποιο «ύποπτο» αντιπολιτευόμενο μέσο ή αντιπολιτευόμενος βουλευτής, λέει το αντίθετο.

Δέχεται ότι υπήρξε πράγματι αλλοίωση της σκηνής του δυστυχήματος και ότι το πλημμέλημα της παράβασης καθήκοντος βαραίνει έναν πρώην υφυπουργό της Κυβέρνησης και μάλιστα τον υφυπουργό παρα τω πρωθυπουργό.

Το πραγματικά εκρηκτικό στοιχείο όμως δεν είναι το «τι» παραδέχεται πλέον η δικαιοσύνη.

Είναι το «γιατί» βρέθηκε εκεί στην σκηνή του δυστυχήματος ο Χρήστος Τριαντόπουλος.

Δεν είχε καμία επιχειρησιακή αρμοδιότητα στον χώρο του δυστυχήματος.

Δεν ήταν υπουργός Υποδομών, δεν ήταν υπουργός Προστασίας του Πολίτη με εκτελεστικό ρόλο διαχείρισης κρίσεων.

Ήταν, όμως, άνθρωπος του στενού πυρήνα του Μαξίμου.

Και η παρουσία του εκεί, τις πρώτες κρίσιμες ώρες, συνέπεσε ακριβώς με τις διαδικασίες φαστ-τρακ που οδήγησαν στην πρόωρη —και καταστροφική για την ανακριτική διαδικασία— εκκαθάριση της σκηνής.

Ένας πολιτικός χωρίς αρμοδιότητα δεν πηγαίνει σε τέτοιο μέρος για να πιει καφέ.

Πηγαίνει γιατί κάποιος τον στέλνει, ή γιατί κάποιος πρέπει να έχει μάτια και αυτιά εκεί όπου παίζεται η πολιτική επιβίωση της κυβέρνησης.

Αυτό είναι το σημείο όπου η υπόθεση παύει να αφορά έναν υφυπουργό και αρχίζει να αγγίζει τον ίδιο τον Πρωθυπουργό.

Όχι γιατί υπάρχει —ακόμη— δικαστικό εύρημα εναντίον του προσωπικά, αλλά γιατί η λογική της «επιτελικής διακυβέρνησης» που ο ίδιος καλλιέργησε ως αφήγημα ισχύος, γυρίζει τώρα εναντίον του ως αφήγημα ευθύνης.

Αν όλα περνούν από το Μαξίμου, τότε και το μπάζωμα των Τεμπών πέρασε από εκεί.

Δεν μπορεί κανείς να διεκδικεί τον έλεγχο όλων των μηχανισμών του κράτους όταν τον βολεύει και να τον αρνείται όταν οι μηχανισμοί αυτοί οδηγούν σε ένα έγκλημα συγκάλυψης.

Η υπόθεση περνά τώρα στο Ανώτατο Δικαστικό Συμβούλιο, το οποίο αναμένεται να συνεδριάσει το φθινόπωρο.

Αν υιοθετήσει την εισαγγελική πρόταση, θα συσταθεί το πρώτο Ειδικό Δικαστήριο για τα Τέμπη .Ενα δικαστήριο που θα δικάζει, ουσιαστικά, την ίδια τη λογική της συγκάλυψης που η Νέα Δημοκρατία επιχείρησε να παρουσιάσει ως εθνική ενότητα απέναντι σε «θεωρίες συνωμοσίας». Το ερώτημα δεν είναι πια αν έγινε μπάζωμα.

Αυτό το διακρίνει ο αντί εισαγγελέας του Αρείου Πάγου.

Το ερώτημα είναι ποιος έδωσε την εντολή, ποιος κάλυψε, και πόσο ψηλά φτάνει η αλυσίδα ευθύνης σε ένα κράτος που, όσο επιτελικό κι αν θέλει να εμφανίζεται, αποδεικνύεται, στην κρισιμότερη στιγμή του, ανίκανο να πει απλώς την αλήθεια.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους