🇬🇷 ΣΗΜΕΡΑ ΓΙΟΡΤΑΣΑΝ ΤΗ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ... ΑΛΛΑ ΠΟΙΑ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ; Σήμερα οι επίσημοι φόρεσαν τα καλά τους,αντάλλαξαν χειραψίες και συγκεντρώθηκαν στο Προεδρικό Μέγαρο για να τιμήσουν την 52η επέτειο της...

Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Οι κάμερες κατέγραψαν τα χαμόγελα, οι φωτογράφοι απαθανάτισαν τις καθιερωμένες εικόνες και οι λόγοι περί «δημοκρατίας», «θεσμών» και «ελευθερίας» ακούστηκαν για ακόμη μία χρονιά.

Όλα όπως προβλέπει το πρωτόκολλο.

Όμως έξω από τις αίθουσες των δεξιώσεων υπάρχει μια άλλη Ελλάδα. Η Ελλάδα που δεν γιορτάζει. Η Ελλάδα που θυμάται. Η Ελλάδα που αγωνιά.

Και κυρίως... Η Ελλάδα που αναρωτιέται. ❓Για ποια Δημοκρατία μιλάμε σήμερα; Για τη Δημοκρατία των πενήντα και πλέον χρόνων κομματοκρατίας, που συχνά μετέτρεψε το κράτος σε λάφυρο του εκάστοτε νικητή; Για τη Δημοκρατία που υποσχέθηκε αξιοκρατία, αλλά επέτρεψε να κυριαρχήσουν το ρουσφέτι, οι πελατειακές σχέσεις και η λογική του «δικού μας παιδιού»;Για τη Δημοκρατία που γέννησε την ελπίδα μετά τη δικτατορία, αλλά στη συνέχεια εγκλώβισε τη χώρα σε έναν φαύλο κύκλο δικομματισμού, υπερχρέωσης και διαρκών υποσχέσεων; Η 24η Ιουλίου 1974 υπήρξε μια ιστορική τομή.

Έβαλε τέλος στη δικτατορία.

Επανέφερε τις πολιτικές ελευθερίες.

Αποκατέστησε τον κοινοβουλευτισμό.

Αυτό αποτελεί ιστορική κατάκτηση.

Όμως η Δημοκρατία δεν τελειώνει εκεί όπου τελειώνει μια δικτατορία.Εκεί αρχίζει η πραγματική δοκιμασία της. Γιατί Δημοκρατία δεν σημαίνει μόνο να ψηφίζεις.

Σημαίνει να εμπιστεύεσαι τους θεσμούς.

Να γνωρίζεις ότι η Δικαιοσύνη λειτουργεί για όλους.Να πιστεύεις ότι το κράτος υπηρετεί τον πολίτη και όχι τα κόμματα.

Να αισθάνεσαι ότι το μέλλον των παιδιών σου θα είναι καλύτερο από το δικό σου.

Πενήντα δύο χρόνια μετά, ποιος μπορεί να ισχυριστεί ότι όλα αυτά επιτεύχθηκαν; Η Μεταπολίτευση έδωσε ελευθερίες.

Έδωσε σταθερότητα.

Όμως άφησε πίσω της και βαριές πληγές.

Άφησε μια χώρα που οδηγήθηκε στη χρεοκοπία.

Άφησε τα Μνημόνια που άλλαξαν δραματικά τη ζωή εκατομμυρίων Ελλήνων.

Άφησε τα capital controls, όταν οι πολίτες περίμεναν έξω από τα ΑΤΜ για να πάρουν λίγα ευρώ από τους κόπους μιας ζωής.

Άφησε περικοπές μισθών και συντάξεων.

Άφησε δυσβάσταχτη φορολογία.

Άφησε χιλιάδες οικογένειες να δυσκολεύονται να καλύψουν ακόμη και βασικές ανάγκες.Άφησε τη φτωχοποίηση μεγάλου μέρους της μεσαίας τάξης.Άφησε εκατοντάδες χιλιάδες νέους να μεταναστεύσουν στο εξωτερικό αναζητώντας αξιοπρέπεια και προοπτική.Άφησε μια Ελλάδα που γερνά, με τη δημογραφική κρίση να απειλεί το μέλλον του Έθνους.

Άφησε μια Παιδεία που αλλάζει με κάθε κυβέρνηση, χωρίς σταθερό προσανατολισμό, με συνεχή υποβάθμιση της ποιότητας, ενώ η γνώση και η ιστορική αυτοσυνειδησία συχνά υποχωρούν μπροστά στην προχειρότητα και την ιδεολογική αντιπαράθεση.

Άφησε σκάνδαλα που στιγμάτισαν διαφορετικές κυβερνήσεις και εποχές.

Υποθέσεις διαφθοράς.

Σπατάλη δημόσιου χρήματος.

Πελατειακές πρακτικές.

Ακόμη πιο πρόσφατες υποθέσεις, όπως η σύμβαση 717 και το σκάνδαλο του ΟΠΕΚΕΠΕ, που αναζωπύρωσαν τη δημόσια συζήτηση για τη διαφάνεια, τη λογοδοσία και την εμπιστοσύνη στους θεσμούς.

Άφησε μια κοινωνία όπου πολλοί πολίτες αμφισβητούν την ανεξαρτησία της ενημέρωσης.

Μια κοινωνία όπου η απονομή της Δικαιοσύνης συχνά θεωρείται υπερβολικά αργή.

Μια οικονομία στην οποία η ακρίβεια, το στεγαστικό πρόβλημα και η ανασφάλεια βαραίνουν καθημερινά τα ελληνικά νοικοκυριά.

Το σημαντικότερο όμως είναι ότι άφησε πίσω της ανοιχτές εθνικές πληγές.Άφησε μια Κύπρο ακόμη διχοτομημένη, με το τραύμα του 1974 να παραμένει ζωντανό.Άφησε μια κοινωνία που πολλές φορές ένιωσε ότι τα μεγάλα εθνικά ζητήματα αντιμετωπίστηκαν περισσότερο με όρους πολιτικού κόστους παρά με μακροπρόθεσμο στρατηγικό σχεδιασμό.

Άφησε, για πολλούς Έλληνες, μια βαριά ιστορική εκκρεμότητα γύρω από το ζήτημα της Μακεδονίας, μετά τη προδότικη Συμφωνία των Πρεσπών και την αναγνώριση της σύνθετης ονομασίας «Βόρεια Μακεδονία» για το γειτονικό κράτος.

Κάποτε κάποιοι καπηλεύτηκαν το Έθνος.

Σήμερα πολλοί καπηλεύονται τη Δημοκρατία.

Τη χρησιμοποιούν ως σύνθημα.

Ως ασπίδα.

Ως πολιτικό άλλοθι.

Σαν να έχουν αποκλειστικό δικαίωμα να μιλούν εξ ονόματός της.

Όμως η Δημοκρατία δεν ανήκει σε κόμματα.

Δεν ανήκει σε κυβερνήσεις.

Δεν ανήκει σε πολιτικές ελίτ.

Ανήκει αποκλειστικά στον ελληνικό λαό. ⚠️ Η πιο επικίνδυνη αλλοίωση της Δημοκρατίας δεν έρχεται πάντοτε με τανκς.

Δεν φορά στολή.

Δεν αναστέλλει το Σύνταγμα.

Έρχεται όταν ο πολίτης συνηθίζει την αδικία.

Όταν αποδέχεται τη διαφθορά ως φυσιολογική.

Όταν πιστεύει πως «όλοι ίδιοι είναι». Όταν δεν ψηφίζει από ελπίδα αλλά από φόβο.

Όταν δεν επιλέγει τον καλύτερο, αλλά εκείνον που θεωρεί απλώς λιγότερο κακό.

Τότε η Δημοκρατία εξακολουθεί να υπάρχει τυπικά.Αλλά αρχίζει να χάνει την ψυχή της. Η Δημοκρατία δεν είναι οι δεξιώσεις στο Προεδρικό Μέγαρο.

Δεν είναι τα επίσημα κοστούμια.

Δεν είναι οι εορταστικές φωτογραφίες.

Δεν είναι οι πανηγυρικές δηλώσεις.

Δημοκρατία είναι ο πολίτης που αισθάνεται ότι η φωνή του μετρά.

Ότι ο νόμος εφαρμόζεται ισότιμα.

Ότι το κράτος υπηρετεί τον λαό και όχι το αντίστροφο.Η μεγαλύτερη τιμή προς τη Δημοκρατία δεν είναι να τη γιορτάζουμε μία ημέρα τον χρόνο.

Είναι να την υπηρετούμε κάθε ημέρα.

Με αλήθεια.

Με ευθύνη.

Με λογοδοσία.

Με ελευθερία και πάνω απ' όλα, με πολίτες που δεν συμβιβάζονται με τη μετριότητα.

Γιατί η Δημοκρατία δεν χάνεται μόνο όταν την καταλύουν. Χάνεται και όταν παύουμε να τη διεκδικούμε. ✍️ Στυλ. Καβάζης

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους