Η ιδιότυπη Νέμεση της νοοτροπίας «41τακατό» Ένα παράξενο φαινόμενο βρίσκεται σε εξέλιξη : την ώρα ακριβώς που η Κυβέρνηση ξεδιπλώνει μια στρατηγική επιτευγμάτων και προοπτικής που θα ξεδιπλωθεί στην...

Πλήρες Κείμενο:

Η ιδιότυπη Νέμεση της νοοτροπίας «41τακατό» Ένα παράξενο φαινόμενο βρίσκεται σε εξέλιξη : την ώρα ακριβώς που η Κυβέρνηση ξεδιπλώνει μια στρατηγική επιτευγμάτων και προοπτικής που θα ξεδιπλωθεί στην ΔΕΘ – παράδειγμα τα εγκαίνια του Ε69, του τελευταίου αυτοκινητόδρομου, άλλο παράδειγμα η επαναστόχευση των εξοπλιστικών στην κατεύθυνση των drones και της ψηφιακά οργανωμένης αεράμυνας με την «Ασπίδα του Αχιλλέα» καθώς και με το χτίσιμο κάποιας παραγωγικής βάσης στον κλάδο της άμυνας – την ίδια ώρα γνωρίζει ισχυρό φρενάρισμα από μια αρνητική νοοτροπία.

Μια νοοτροπία που η ίδια εξέθρεψε.

Η επικράτηση της Νέας Δημοκρατίας – της ΝΔ σε εκδοχή Κυριάκου Μητσοτάκη – στις εκλογές του Ιουνίου 2023 με 40,56% (μετά το 40,79% του Μάϊου 2023), απωθώντας τον τότε ΣΥΡΙΖΑ στο 17,83% και το ΠΑΣΟΚ στο 11,84%, εγκατέστησε την έκτοτε πλειοψηφία διακυβέρνησης με 158 έδρες σ’ έναν αστερισμό κυριαρχίας.

Με επίκληση της σταθερότητας, συν μηντιακή και κυλιόμενη δημοσκοπική υποβοήθηση – είχαν άλλωστε προηγηθεί χρόνια και χρόνια double-score δημοσκοπικής επικράτησης – δεν άργησε να εγκατασταθεί μια νοοτροπία η οποία έγινε γνωστή ως «41τακατό». Μια νοοτροπία κυριαρχίας που θύμιζε κάτι από τέλος της δεύτερης 4ετίας Ανδρέα Παπανδρέου, αλλά και (διαφορετικής τονικότητας) δεύτερης τετραετίας Κώστα Σημίτη, πλην όμως «στο πιο δεξιό». δηλαδή σε λογική ιδιοκτητών και όχι νοικάρηδων της εξουσίας.

Ακολούθησε βέβαια το 28,31% των Ευρωεκλογών. ακολούθησε και ένα αργό πλην αισθητό καθοδικό ρεύμα στις δημοσκοπήσεις μέχρις ένα 26,5% για το κυβερνών κόμμα τώρα που μπαίνουμε στο «μεγάλο Ελληνικό καλοκαίρι» και τα μπάνια του λαού (και στην αργόσυρτη αυτή προεκλογική περίοδο, που σε κάθε στροφή μυρίζει πάντως εκλογές). Κυριότατα όμως, ακολούθησε η σταθερή αποδόμηση του πολιτικού άρθρου πίστεως /της regula fidei που είχε καταλήξει να αποτελεί η αυτοδυναμία.

Πράγμα που έσπειρε νέας φάσης αβεβαιότητα. ως προς το αν πάμε για μια κάλπη (και συνεννοήσεις σχηματισμού Κυβέρνησης αναγκαστικής συνεργασίας), ή για χαλαρή επανάληψη σε δεύτερη κάλπη (και συνεννοήσεις υπό διαφορετική πίεση). συν επίσειση του φάσματος της ακυβερνησίας, δηλαδή μια διεκδίκηση της ψήφου/της εξουσίας δια της ανησυχίας αν μη δια του φόβου.

Αυτή η νοοτροπία της ασυζήτητης κυριαρχίας, του «εγώ/εμείς κι όχι άλλος!» έτσι μάλιστα που ενισχύθηκε από την μπλογκόσφαιρα όπως άνθισε τα τελευταία χρόνια, ήταν αναμενόμενο να δυσλειτουργήσει.

Άλλωστε... στην Ελλάδα ζούμε και οι πολίτες/εκλογείς/ψηφοφόροι την έχουν μια τάση να θεωρούν ότι αυτοί έχουν βούληση και την εκφράζουν. ότι κάνουν επιλογές και τις καθιστούν σεβαστές.

Μπορεί στην Κυβέρνηση η συνειδητοποίηση ότι η προβολή της ισχύος/της κυριαρχίας από ένα σημείο και πέρα δημιουργεί πρόβλημα να έχει προχωρήσει τώρα τελευταία. όμως η ευρύτερη στεφάνη υποστηρικτών και – ακόμη περισσότερο – οι δίκην groupies θαυμαστές έχουν μείνει στο «41τακατό». Ακόμη κι όταν δεν το εκφωνούν, το προβάλλουν.

Βαθμιαία, αυτή η νοοτροπία «41τακατό» τραυματίζει, ήδη τείνει να καταστεί η Νέμεση, που ως γνωστόν έχει την συνήθεια να ακολουθεί – με την απόσταση που η ίδια κρίνει αναγκαία – την Υβρι.

Τώρα τελευταία, αυτό αρχίζει να εκδηλώνεται όλο και πιο ζωηρά.

Δείτε: • Επιχειρείται η απώθηση της ευθύνης για την τρομερή τραγωδία των Τεμπών.

Και επιστρατεύεται από εμβληματικό υπουργό της Κυβέρνησης η συνθλιπτική (πίστεψε ο ίδιος, και βρήκε απήχηση μηντιακή και παραπολιτική επιβράβευση) επιχείρημα /ατάκα «όσοι πολιτικοί μιλούν για μπάζωμα, είναι για τα μπάζα». Έρχεται τώρα η εισαγγελική πρόταση του Αντιεισαγγελέα Α.Π. Δημ.

Μητρουλέα – ακολουθεί βέβαια Δικαστικό Συμβούλιο που θα κρίνει και το αν θα παραπεμφθεί τελικώς στο Ειδικό Δικαστήριο, αλλά και τον βαθμό της κατηγορίας για αλλοίωση του χώρου του δυστυχήματος – για τον υφυπουργό Πολιτικής Προστασίας Χρήστο Τριαντόπουλο.

Που συμπαρασύρει και τον περιφερειάρχη Κ. Αγοραστό και άλλα στελέχη. κυρίως όμως έχει ήδη εξηγηθεί ότι στις κινήσεις μπαζώματος ο Τριαντόπουλος ενεργούσε με βάση εντολές Μαξίμου/Πρωθυπουργού, ως συντονιστής «της κρατικής αρωγής». Και... έπεται συνέχεια.

Και συνέχεια της συνέχειας.

Γιατί η κυρίως Δίκη των Τεμπών ωριμάζει, μετά τα διαδικαστικά. • Στήνεται όλο το σκηνικό αντίστοιχης απόκρουσης κάθε ευθύνης που θα επιβάρυνε κυβέρνηση και πολιτικά στελέχη για την – αρνούμενη να φύγει από το προσκήνιο – υπόθεση του ΟΠΕΚΕΠΕ.

Και η μεν ενώπιον της Βουλής χωλή διαδικασία, πλέον, δεν εντυπωσιάζει κανένα, «γι αυτό υπάρχει η κοινοβουλευτική πλειοψηφία» της αυτοδυναμίας.

Όμως η έμπνευση να στηθεί πολιτικό κατηγορητήριο εναντίον της Ευρωπαϊκής Εισαγγελίας – και δη της Ελληνίδας Εντεταλμένης Εισαγγελέως Πόπης Παπανδρέου – για (περίπου) πολιτική μεροληψία, ήδη δημιουργεί παράπλευρα προβληματάκια.

Παράδειγμα: επιταχύνεται η διερεύνηση της υπόθεσης των «Σπιτιών Ανακύκλωσης» με εφόδους σε Ασπρόπυργο, Δάφνη, Κηφισιά, με τις Ευρωπαίες Εισαγγελείς Ευγενία Κυβέλου και Ελένη Σίσκου να κινητοποιούν την Εσωτερικών Υποθέσεων αλλά και να κάνουν ιδιαίτερα εκτεταμένες διασταυρώσεις ώστε να προκύψει όσο γίνεται πιο «δεμένη» υπόθεση.

Και μπορεί η υπόθεση με τα «Σπιτάκια Ανακύκλωσης» (που είχε κινητοποιήσει μέχρι και την φιγούρα του Γιάννη Αντετοκούμπο για να φιλοτιμήσει τους πολίτες...) να εμπλέκει κυρίως Δήμους, Περιφέρεια και μηχανισμούς της Ανταποδοτικής Ανακύκλωσης. όμως η κάπως αφ’ υψηλού αποφυγή του Υπουργείου Περιβάλλοντος και δη του υψηλών πτήσεων υπουργού Σταύρου Παπασταύρου να απαντήσει σε σχετική ερώτηση του (Καραμανλικού) βουλευτή Ανατ. Αττικής Γιώργου Βλάχου επί του θέματος, έκανε τον Βλάχο να απευθυνθεί για απευθείας ερώτηση προς τον Πρωθυπουργό. (Μια «πρώτη», κι αυτή, για την διακυβέρνηση Ν.Δ να ερωτάται από βουλευτή του σε έντονο ύφος ο Π/Θ). Το γεγονός ότι ο ίδιος Γ. Βλάχος «ξήλωσε» προ ημερών την – εκ του αποτελέσματος: απεσύρθη τελικώς – κριθείσα πρόχειρη αναθεωρητική πρωτοβουλία Κυριάκου Μητσοτάκη για την θέσπιση ασυμβίβαστου βουλευτή-υπουργού στην υπό επείγον κλείσιμο συνταγματική αναθεώρηση, προσθέτει αλατοπίπερο. • Η ιδέα και μόνο να γίνει διαχείριση της υπόθεσης ΟΠΕΚΕΠΕ/Ευρωπαϊκής Εισαγγελίας με το συνειδητό άνοιγμα – εντεινόμενου – μετώπου με τον ίδιο τον Ευρωπαϊκό θεσμό και την (αποχωρούσα) Λάουρα Κοβέσι, με πολιτικούς τενόρους όπως ο Άδωνις Γεωργιάδης ή ο Μάκης Βορίδης στην πρώτη σειρά, αλλά και η κυβερνητική απαίτηση για... συγγνώμη από πλευράς της Αντιπολίτευσης επειδή γίνεται παραπομπή από τους αρχικά 11 βουλευτές των οποίων ζητήθηκε η άρση της ασυλίας «μόνον» 4, δημιούργησε κι αυτή παράξενες εντυπώσεις. . Ασφαλώς μένει τώρα η εκδίκαση των σχετικών υποθέσεων, αρχής γενομένης από τον Οκτώβριο.

Το γεγονός ότι η εν λόγω εκδίκαση επισπεύδεται με βάση ad hoc νομοθετική ρύθμιση – το «ad hoc» δύσκολα διαψεύδεται, όσο κι αν προβλήθηκε ως ανάγκη να μην απομένουν σκιές στους πολιτικούς: άλλη μια απόδειξη ότι, πέραν του 86Σ και του 62Σ (ειδικό ποινικό καθεστώς υπουργών και ακαταδίωκτο βουλευτών), ή πολιτική μας τάξη διεκδικεί ιδιαίτερο καθεστώς – δεν είναι βέβαιο ότι θα συμμαζέψει τα πράγματα.

Καθόλου βέβαιο.

Ακόμη και ... στοιχήματα έχουν βάλει, δημοσίως, πολιτικοί για την έκβαση αυτών των δικών! Πόσο αυτό βοηθάει ώστε να θεωρηθεί ανεπηρέαστη η δικαστική κρίση; Πρόσφατη – για όποιον θέλει να την δει – η απόφαση ΕΔΔΑ 23/6/2026, ήδη όμως και η 24/5/2011, για τις προκαταβολικές τοποθετήσεις/πιθανολογήσεις κυβερνητικών παραγόντων σχετικά με την ενοχή υποδίκων. • Τρέχουσα πολιτική ιδιότητα δεν έχει ο Γρηγόρης Δημητριάδης, που τέθηκε «εκτός» από Γ.Γ. του Πρωθυπουργού για την υπόθεση των παρακολουθήσεων/«επισυνδέσεων» ΕΥΠ, σε συναστρία με την υπόθεση Predator.

Κεντρική πολιτική ιδιότητα δεν έχει, πλην υψηλή δημοφιλία π.χ. στο προ μηνών Συνέδριο της ΝΔ την έχει και με το παραπάνω.

Μια αίσθηση υπεροχής στα δημόσια πράγματα και με αυτοχαρασσόμενους κανόνες δεν εξέφρασε με την σχεδόν 3ωρη συνέντευξή του στον Θανάση Λάλα; (Επανακάμψαντα με δυναμισμό και κανάλι του στο YouTube, σειρά: «Portraits: Life Stories»). Σχεδόν την στιγμή, αυτό, που το Πολυμελές Πρωτοδικείο Αθηνών απέρριπτε ως κατ’ ουσίαν αβάσιμη την αγωγή Δημητριάδη κατά Θανάση Κουκάκη για παράνομη και υπαίτια προσβολή της προσωπικότητας του πρώτου με απαίτηση αποζημίωσης 350.000 ευρώ.

Μάλιστα του φόρτωσε και δικαστικά έξοδα 7.000 ευρώ... Λίγο ακριβότερη διεκδίκηση – 450.000 ευρώ – είχε επίσης απορριφθεί: εκείνη στρεφόταν κατά του Στέλιου Κούλογλου, αλλ’ αφορούσε επιστολή του προς την Πρόεδρο του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου. • Κάπως πλευρική, ως προς όλα αυτά, η επιλογή Αδώνιδος Γεωργιάδη να κινηθεί δικαστικά, με μήνυση για συκοφαντική δυσφήμιση, κατά του (προκατόχου του στο υπουργείο Υγείας, επίσης Νεοδημοκράτη τότε αλλά σήμερα ανεξάρτητου) Μάριου Σαλμά.

Η ενώπιον της Βουλής διαδικασία για άρση της ασυλίας Σαλμά, έφερε ήδη ένα διόλου ευχάριστο – πάντως για την χρονική στιγμή που επελέγη/συνέπεσε... – πολιτικό αποτέλεσμα: αναβίωσε την υπόθεση Novartis, η οποία είχε καταχωθεί στην πολιτική λήθη.

Αμυντικά επιτιθέμενος ο Μ. Σαλμάς – τον οποίον θα μπορούσαμε να δούμε αύριο στρατευόμενο και σε ανταγωνιστικό της Ν.Δ. ψηφοδέλτιο – ξετύλιξε σειρά στιγμιότυπων ημερών Novartis, προστατευομένων μαρτύρων, ψευδωνύμων, αποπειρών επηρεασμού καταθέσεων κλπ.

Και μπορεί ο Αδ. Γεωργιάδης να ανακοινώνει ότι δεν προτίθεται «να ανοίξει κανένα διάλογο εκτός της αίθουσας των δικαστηρίων», όμως η σαγήνη του χώρου της δημοσιότητας δύσκολα θα αφήνει το θέμα να (ξανα)κοιμηθεί.

Ετσι κι αλλιώς κι αλλιώτικα, η αίσθηση κυριαρχίας που δημιουργεί η νοοτροπία του «41τακατό» δείχνει να δημιουργεί την ίδια την Νέμεσή της.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους