Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Ένας επισκέπτης στο Άγιο Όρος όταν έφτασε στα Καρουλια, ζήτησε να κοιμηθεί ένα βράδυ μαζί με έναν από τους Ασκητές.

Μόνο ένας τον δέχτηκε και αυτός δε του μιλούσε, μόνο προσευχές έκανε και τον κερναγε τσάι και ελιές με παξιμάδι.

Όταν ξημέρωσε ρώτησε τον Ασκητή. -Μπορειτε να μου πείτε μια συμβουλή, μια κουβέντα ώστε να πάρω μαζί μου στην έξω ζωή; Ο Ασκητής δεν τον κοίταξε, χαμήλωσε το κεφάλι και κοιτώντας το πάτωμα του είπε με πολύ γλυκια φωνή - Να ξέρεις παιδί μου, από την ώρα που γεννιομαστε μέχρι το φευγιώ μας ζούμε μέσα στην αδικία, όλοι μας ανεξαιρέτως.

Γεννιομαστε σε μια ζωή γεμάτη μίσος, γεμάτη ψεύτες, γεμάτη κλεφτες, γεμάτη μαναξιες, με πολύ λίγη αγάπη, με πάθη που μια σάρκα δύσκολα αντιστέκεται, μια ζωή που μάχεσαι καθημερινά για το φαι, για την δουλειά, για τον άνθρωπο σου.

Και μέσα σε όλο αυτόν τον καθημερινό αγώνα με όλους αυτούς γύρω σου, πρέπει να ξεζουμίσεις την αγάπη, μέσα σε όλους αυτούς γύρω σου πρέπει να βρεις το καλό μέσα σου, να βρεις δύναμη να μάθεις να ξεχωριζεις το καλό από το κακό, να βρεις τα κουραγια να μην πέφτεις ψυχολογικά, να βρεις την δύναμη να συνεχίζεις να πιστεύεις στον Θεό.

Ο καλός Θεός όμως γνωρίζει όλο αυτο το άδικο που ζούμε γι'αυτό είναι εκεί δίπλα μας και όσες φορές και να πέσουμε, σε περιμένει να σηκωθείς, σε περιμένει με απλωμένο χέρι να ζητήσεις την βοήθεια του.

Πήγαινε στην ευχή του Θεού παιδί μου και πρόσεχε σε κάθε βήμα της ζωής σου, ότι εμπόδιο και αν βρεις ο Θεος γνωριζει την άνιση μάχη που δίνεις γι'αυτό πάντα θα σε βοηθάει αρκεί η καρδιά σου να Τον ζητήσει αληθινά"

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους