Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Ο κανιβαλισμός των social media δεν σέβεται ούτε τον θρήνο Τις τελευταίες ώρες, η ελληνική κοινωνία παρακολουθεί παγωμένη τη στυγερή δολοφονία του ποινικολόγου Σταύρου Γεωργίου.

Όμως, πίσω από τους τίτλους των ειδήσεων, τις αστυνομικές αναφορές και τις λεπτομέρειες της υπόθεσης, κρύβεται η πιο σκληρή, η πιο ανείπωτη ανθρώπινη τραγωδία: αυτή των δύο 16χρονων θυγατέρων του.

Η ζωή στάθηκε σκληρή απέναντί τους από πολύ νωρίς.

Όταν ήταν μόλις δύο ετών, η μητέρα τους έφυγε και επέστρεψε στις Φιλιππίνες.

Από εκείνη τη στιγμή, ο πατέρας τους ανέλαβε μόνος του την ανατροφή τους.

Έγινε και πατέρας και μητέρα, αφιερώνοντας τη ζωή του στα δύο κορίτσια του.

Και σαν να μην έφτανε αυτό, μέσα σε έναν μόλις χρόνο τα παιδιά βίωσαν δύο αβάσταχτες απώλειες.

Έχασαν τη γιαγιά που τα μεγάλωσε με αγάπη και αφοσίωση και τώρα έχασαν και τον πατέρα τους.

Ήρθαν αντιμέτωπες με τον απόλυτο εφιάλτη: βρήκαν οι ίδιες τον πατέρα τους νεκρό μέσα στο γραφείο του.

Μια εικόνα. τραύμα που κανένας άνθρωπος, πόσο μάλλον ένα παιδί, δεν θα έπρεπε ποτέ να αντικρίσει.

Κι ενώ αυτά τα κορίτσια βρίσκονται στο σημείο μηδέν, προσπαθώντας να μαζέψουν τα κομμάτια μιας διαλυμένης ζωής, έρχεται για ακόμη μία φορά το « (δικαστήριο των social media) να δείξει το πιο απάνθρωπο πρόσωπό του.

Κάτω από τις αναρτήσεις των ειδήσεων, δεκάδες χρήστες ξεσπούν σε έναν πρωτοφανή ψηφιακό κανιβαλισμό.

Σχολιάζουν τον νεκρό, δικάζουν τη ζωή του και αναλύουν με χυδαιότητα τις συνθήκες του θανάτου του.

Αλήθεια, αναρωτήθηκε κανείς από όλους αυτούς τους (δικαστές του πληκτρολογίου) τι κάνουν αυτά τα σχόλια στις ψυχές δύο 16χρονων κοριτσιών;?? Σκέφτηκε κανείς ότι αυτά τα παιδιά έχουν πρόσβαση στο διαδίκτυο και διαβάζουν όσα γράφονται για τον άνθρωπο που ήταν ολόκληρος ο κόσμος τους, ο μοναδικός γονιός που είχαν στη ζωή; Όποιος κι αν ήταν ο Σταύρος Γεωργίου, όποιες υποθέσεις κι αν χειρίστηκε στην επαγγελματική του πορεία, για εκείνες ήταν ο πατέρας τους.

Ο άνθρωπος που τις μεγάλωσε μόνος του.

Η απώλειά του είναι από μόνη της ένα δυσβάσταχτο φορτίο.

Το να αναγκάζονται να βιώνουν και τη χυδαιότητα του δημόσιου σχολιασμού αποτελεί ένα ακόμη βαρύ πλήγμα στις ήδη τραυματισμένες ψυχές τους.

Η ελευθερία της γνώμης σταματά εκεί που αρχίζει ο σεβασμός στον ανθρώπινο πόνο.

Τα παιδιά αυτά δεν φταίνε σε τίποτα.

Δεν επέλεξαν τη δημοσιότητα, δεν επέλεξαν την τραγωδία.

Ας σωπάσουμε, επιτέλους.

Αν δεν μπορούμε να προσφέρουμε στα κορίτσια αυτά τη ζεστασιά και τη στήριξη που χρειάζονται για να επιβιώσουν ψυχολογικά, ας τους προσφέρουμε τουλάχιστον το ελάχιστο: τη σιωπή μας. Σεβασμός στο πένθος.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους