Original Post

Πλήρες Κείμενο:

THE "ONE FROM THE HEART PROJECT" (1963-2025) ft. Chris Kokarakis Μέρος 4ο - 1966 Σήμερα επιλέξαμε, όλως τυχαίως, αμφότεροι από μια ταινία αγγλικής παραγωγής.

Και οι δύο αποτυπώνουν το κλίμα καλλιτεχνικής αναρχίας και δημιουργικής ελευθερίας που επικρατούσε στο swinging London της δεκαετίας του 1960, στον απόηχο του Free Cinema, το οποίο σταδιακά εξέπνεε.

Για αρχή ο λόγος στον Chris: "BLOW-UP του Μικελάντζελο Αντονιόνι Το "Blow-Up" του Μικελάντζελο Αντονιόνι δεν είναι σίγουρα μια από τις ταινίες που θα δείτε για την πλοκή.

Αν κάποιος περιμένει ένα κλασικό αστυνομικό ή μια ταινία με ξεκάθαρες απαντήσεις, μάλλον θα απογοητευτεί.

Η δύναμή της βρίσκεται αλλού.

Είναι μια ταινία που σε βάζει στη διαδικασία να αμφισβητήσεις αυτό που βλέπεις με τα ίδια σου τα μάτια και, κυρίως, το κατά πόσο μπορείς να εμπιστευτείς την ίδια την εικόνα.

Με πολύ λίγους διαλόγους και έναν βασανιστικά, σε κάποια σημεία, αργό ρυθμό, ο Αντονιόνι χτίζει μια ατμόσφαιρα που κρατάει τον θεατή σε μια απόκοσμη ένταση.

Ο πρωταγωνιστής μας, ένας φωτογράφος μόδας, φαινομενικά τα έχει όλα.

Κινείται σε έναν κόσμο γεμάτο εικόνες, στάτους και εντυπώσεις.

Όσο όμως η ιστορία ξετυλίγεται, αρχίζει να συνειδητοποιεί ότι η πραγματικότητα απεχει πολύ από αυτό που νόμιζε.

Το τέλος είναι ίσως το πιο χαρακτηριστικό όλης της ταινίας.

Η σκηνή με τους μίμους που παίζουν τένις χωρίς μπαλάκι και τον φωτογράφο που σκύβει και επιστρέφει την ‘’φανταστική ‘’ μπάλα, δεν υπάρχει απλώς για να διασκεδάσει τις εντυπώσεις.

Περισσότερο ο Αντονιόνι φαίνεται να μας κλείνει το μάτι, υπενθυμίζοντας μας ότι πολλές φορές αποδεχόμαστε μια πραγματικότητα επειδή όλοι γύρω μας συμπεριφέρονται σαν να είναι αληθινή.

Και αυτό είναι το κορυφαίο κατά τη γνώμη μου σε αυτήν την ταινία.

Δεν προσπαθεί να σου εξηγήσει τα πάντα.

Σε αφήνει να σκεφτείς μόνος σου και αυτό είναι που την κάνει να μένει στο μυαλό για καιρό αφού πέσουν οι τίτλοι.

Σίγουρα δεν είναι εύκολη ταινία.Μαλλον θα λέγαμε πως θέλει αρκετή υπομονή και διάθεση για να μπεις στον ρυθμό της.

Αν όμως αντιμετωπιστεί περισσότερο σαν μια εμπειρία παρά σαν ένας γρίφος που πρέπει οπωσδήποτε να λυθεί, τότε καταλαβαίνετε και γιατί θεωρείται ένα από τα σημαντικότερα έργα του ευρωπαϊκού σινεμα." Η δική μου πρόταση, τώρα, είναι το MORGAN: A SUITABLE CASE FOR TREATMENT του Κάρελ Ράιζ Όταν η γυναίκα του τον αφήνει για τον πρώην καλύτερό του φίλο, ένας αποτυχημένος Λονδρέζος καλλιτέχνης ξεκινά την κάθοδό του στην τρέλα προσπαθώντας να την κερδίσει πίσω.

Το "Morgan: A Suitable Case for Treatment" το έχω δει δύο φορές ως τώρα, η πρώτη εκ των οποίων ήταν στη μεγάλη οθόνη, σε ένα Ταινιόραμα του Κινηματογράφου Άστυ, το 2014.

Όντας 15 ετών, είχα ελάχιστη επαφή με το arthouse σινεμά παλαιότερων δεκαετιών.

Δεν θυμάμαι ποιες ήταν οι άλλες δύο ταινίες του ημερήσιου προγράμματος, θυμάμαι ωστόσο ότι το "Morgan" ήταν η μεσαία προβολή.

Τα φώτα έσβησαν και σε όλη τη διάρκεια της προβολής μπορούσες να διαισθανθείς την αμηχανία όλης της αίθουσας, μαζί και της δικής μου παρέας, απέναντι σε μια ταινία που δεν φαινόταν να παίρνει τον εαυτό της στα σοβαρά και δεν έμοιαζε με τίποτα άλλο που είχα δει ως τότε.

Ο μόνος που απόλαυσε εκείνη την προβολή, χωρίς να μπορώ να προσδιορίσω ακριβώς τους λόγους τότε, ήμουν μάλλον εγώ.

Ξαναείδα την ταινία μερικά χρόνια μετά, φοιτητής πλέον, με πολύ περισσότερες γνώσεις πάνω στην ιστορία του κινηματογράφου, το αγγλικό Free Cinema, τη φιλμογραφία του σκηνοθέτη Κάρελ Ράιζ, ο οποίος με το μεγάλου μήκους ντεμπούτο του, "Saturday Night and Sunday Morning" (1960), σε μεγάλο βαθμό έθεσε τις βάσεις όχι απλά για το συγκεκριμένο ρεύμα, αλλά για όλο τον αγγλικό ρεαλιστικό κινηματογράφο που βλέπουμε μέχρι και σήμερα.

Στη δεύτερη εκείνη προβολή μπόρεσα να συνειδητοποιήσω τι ακριβώς με τράβηξε εξαρχής στην αλλόκοτη αυτή ταινία, που δεν ανήκει ακριβώς στον κανόνα του Free Cinema.

Ευρισκόμενος στην εκπνοή του ρεύματος, ο Ράιζ γύρισε αυτήν την ταινία ως διακωμώδηση όλων όσων συνάρπαζαν τη γενιά του: ο Μαρξισμός, ο έρωτας, οι πειραματισμοί στην τέχνη, έμπαιναν στο μπλέντερ της σάτιράς του, μαζί βέβαια με ό,τι η συγκεκριμένη γενιά πολέμησε με πάθος: τον κοινωνικό κομφορμισμό, τον μικροαστισμό, την υποκρισία.

Κατάμαυρη κωμωδία που απευθύνεται σε θεατές με ιδιαίτερο γούστο και παιχνιδιάρικη διάθεση, το "Morgan: A Suitable Case for Treatment" του Κάρελ Ράιζ είναι ένα υποτιμημένο διαμαντάκι του αγγλικού κινηματογράφου, μια αυθεντικά επαναστατική ταινία που αψηφά τις κινηματογραφικές συμβάσεις και συγχρόνως κάνει πλάκα με τον εαυτό της.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους