Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Ραγισμένοι καθρέφτες Ραγισμένοι καθρέφτες, είδωλα παραμορφωμένα. Ψάχνεις να βρεις τα κομμάτια τους, να τα ενώσεις σ’ ένα σύνολο αποδεκτό.

Πόδια κοντά, χέρια Τιραμόλα, μάτια γουρλωμένα, κεφάλι τεράστιο, μύτη Πινόκιο.

Ραγισμένοι καθρέφτες.

Ποιος τους ράγισε; Και γιατί; Μήπως για ν’ ακυρώσει τα είδωλα; Για να περάσει στην άλλη μεριά του αθέατου κόσμου, που τόσα χρόνια πεισματικά σου κρύβανε την πρόσβαση; Γιατί έβλεπες μόνο την αντανάκλαση ενός κόσμου ειδώλων.

Ραγισμένοι καθρέφτες.

Κι εσύ, τρομαγμένη από τα είδωλά σου, αναζητάς πέρασμα ανάμεσα στις ρωγμές.

Συρρικνώνεσαι, πιέζεσαι, μα δεν σε παίρνει.

Πρέπει να πετάξεις πολλά περιττά «εγώ», ακόμα και «θέλω», για να γλιστρήσεις στην άλλη πλευρά, μέσα από τη ρωγμή του χρόνου.

Αλλά ξαφνιάστηκες, γιατί ράγισαν κάποια άχρονη στιγμή.

Τώρα ξέρεις ότι υπάρχει συνέχεια πέρα από την αντανάκλαση και τις ψευδαισθήσεις σου. Μαρία Ταπακτσόγλου-Μπούλη Νοσταλγοί της Εδέμ, 2016 Εκδόσεις Εχέδωρος Σχόλιο Οι «Ραγισμένοι καθρέφτες» αποτυπώνουν τη δύσκολη συναρμολόγηση ενός εαυτού που δεν αναζητά πλέον ένα «αποδεκτό» είδωλο, αλλά την εσωτερική του αλήθεια.

Το ράγισμα δεν είναι μόνο καταστροφή· γίνεται αποκάλυψη και πέρασμα.

Για να διαβεί κανείς τη ρωγμή του χρόνου, χρειάζεται να αποχωριστεί τα περιττά «εγώ» και «θέλω» που τον κρατούν φυλακισμένο στην αντανάκλαση.

Το ποίημα γεννήθηκε σε μια περίοδο σωματικής και ψυχικής αποκατάστασης.

Γι’ αυτό η τελική του γνώση έχει ιδιαίτερη δύναμη: πίσω από τα σπασμένα είδωλα δεν βρίσκεται το τέλος, αλλά η συνέχεια της ύπαρξης και η δυνατότητα ενός πιο αληθινού εαυτού. Α.Κ CRACKED MIRRORS Cracked mirrors, distorted images.

You search for their fragments, trying to join them into an acceptable whole.

Short legs, Tiramolla arms, bulging eyes, an enormous head, a Pinocchio nose.

Cracked mirrors.

Who cracked them? And why? Perhaps to abolish the images? To pass to the other side of the unseen world, to which, for so many years, you were stubbornly denied access? For all you could see was the reflection of a world of images.

Cracked mirrors.

And you, frightened by your own reflections, search for a passage through the cracks.

You shrink, you strain, yet still you cannot fit.

You must cast away many needless selves, even your desires, so that you may slip to the other side through the crack in time.

Yet you were startled, for they cracked at some timeless moment.

Now you know that existence continues beyond the reflection and beyond your illusions. Maria Tapaktsoglou-Bouli Yearners for Eden, 2016 Echedoros Publications Commentary “Cracked Mirrors” portrays the painful reconstruction of a self that no longer seeks an “acceptable” image, but its inner truth.

The fracture is not merely destruction; it becomes revelation and passage.

To cross the crack in time, one must release the unnecessary selves and desires that keep the soul imprisoned within its reflection.

The poem was born during a period of physical and inner recovery.

Its final revelation therefore carries particular force: beyond the shattered images lies not an ending, but the continuation of existence and the possibility of a truer self. Α.Κ

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους