Ιερέας χωρίς ράσο – Η αυγή μιας εκκοσμικευμένης (Ε)κκλησίας ή Η έναρξη μιας προσωπικής Έ-κπτωσης; Συμφωνούμε ή όχι, η πραγματικότητα μας υπαγορεύει ότι ο ράσο δεν αποτελεί ένα απλό παραδοσιακό ένδυμα...

Πλήρες Κείμενο:

Ιερέας χωρίς ράσο – Η αυγή μιας εκκοσμικευμένης (Ε)κκλησίας ή Η έναρξη μιας προσωπικής Έ-κπτωσης; Συμφωνούμε ή όχι, η πραγματικότητα μας υπαγορεύει ότι ο ράσο δεν αποτελεί ένα απλό παραδοσιακό ένδυμα, ούτε ένα εξωτερικό γνώρισμα που μπορεί εύκολα να αντικατασταθεί από την προσωπική αισθητική ή τις σύγχρονες αντιλήψεις περί ενδυμασίας, αλλά είναι το ορατό σημείο της αφιερώσεως του κληρικού στον Χριστό και της διαρκούς διακονίας του προς τον λαό του Θεού.

Θα πρέπει να κατανοηθεί ότι ο ιερέας δεν είναι ιερέας μόνο όταν τελεί τη Θεία Λειτουργία ή όταν εισέρχεται στο Ιερό Βήμα.

Είναι ιερέας κάθε στιγμή της ζωής του.

Όπως ο στρατιώτης αναγνωρίζεται από τη στολή του, ο δικαστής από την τήβεννο του και ο ιατρός από τη λευκή του μπλούζα στον χώρο της υπηρεσίας του, έτσι και ο ορθόδοξος κληρικός αναγνωρίζεται ΔΙΑΡΚΩΣ από την ιερατική του αμφίεση, η οποία αποτελεί μαρτυρία της αποστολής του.

Πολλοί υποστηρίζουν ότι δεν έχει σημασία αν ο ιερέας φορά ράσο, αρκεί να είναι καλός ποιμένας.

Αναμφίβολα, η αρετή προηγείται της εξωτερικής εμφανίσεως.

Όμως στην Ορθόδοξη Εκκλησία δεν αντιπαραθέτουμε ποτέ το Ήθος προς την Παράδοση.

Το ένα συμπληρώνει το άλλο.

Το ράσο δεν κάνει τον καλό ιερέα, ούτε η βέρα κάνει τον καλό σύζυγο.

Κανείς όμως δεν θα ισχυριζόταν ότι, επειδή η αγάπη είναι εσωτερική υπόθεση, η βέρα δεν έχει πλέον καμία σημασία.

Τα εξωτερικά σύμβολα δεν αντικαθιστούν την ουσία, τη φανερώνουν.

Αν το ράσο σου προκαλεί αμηχανία, μήπως δεν σε βαραίνει το ένδυμα, αλλά το βάρος της ιερατικής κλήσεως; Στην ιστορία της Εκκλησίας αναδείχθηκαν άγιοι ποιμένες, φωτισμένοι πνευματικοί και μεγάλοι ιεραπόστολοι.

Δεν αισθάνθηκαν ποτέ ότι το ράσο αποτελούσε εμπόδιο στην επικοινωνία με τους ανθρώπους.

Τουναντίον, το μετέβαλαν σε σημείο εμπιστοσύνης, παρηγοριάς και ελπίδας.

Για αμέτρητους ανθρώπους, η θέα ενός ρασοφόρου υπήρξε η αφορμή να κάνουν τον σταυρό τους, να ζητήσουν μια ευχή, να εξομολογηθούν, να επιστρέψουν στον Θεό.

Ο παπάς καλείται να είναι σημείο αναφοράς μέσα στον κόσμο.

Η παρουσία του δεν ανήκει στον ίδιο, ανήκει στην Εκκλησία.

Και η Εκκλησία δεν οικοδομείται πάνω στις προσωπικές επιλογές ή προτιμήσεις, αλλά πάνω στη ζωντανή και αδιάσπαστη Ιερά Παράδοση της.

Ίσως λοιπόν, το ερώτημα δεν είναι αν ένας ιερέας μπορεί να είναι καλός και χωρίς ράσο.

Ασφαλώς και μπορεί να διαθέτει αρετές, αγάπη και ποιμαντικό ζήλο.

Το πραγματικό ερώτημα είναι άλλο: Γιατί να επιλέγει να αποβάλει ένα σύμβολο που επί αιώνες εξέφραζε την ταυτότητα της ιερωσύνης και αποτελούσε σιωπηλή ομολογία της αφιερώσεως του στον Χριστό; Ένας ποιμένας χωρίς κάππα εξακολουθεί να είναι ποιμένας.

Όμως η κάππα είναι το σημείο που υπενθυμίζει στον ίδιο και σε όλους μας ότι ο ποιμένας δεν ανήκει πλέον στον εαυτό του, αλλά στο ποίμνιο του και την Ποίμνη του. Υ.Γ.: Ιστορικά ας καταγραφεί ότι το ράσο δεν θεσπίστηκε από κάποια Οικουμενική Σύνοδο ούτε επιβλήθηκε με έναν συγκεκριμένο Ιερό Κανόνα.

Καθιερώθηκε εντούτοις σταδιακά μέσα από τη ζώσα εκκλησιαστική παράδοση, από τους πρώτους βυζαντινούς αιώνες (ή έστω και αργότερα) ως χαρακτηριστική ενδυμασία του ορθόδοξου κληρικού. Οι Οικουμενικές Σύνοδοι και οι Ιεροί Κανόνες κατοχύρωσαν την αρχή ότι ο κληρικός οφείλει να διακρίνεται για τη σεμνή, ευπρεπή και διακριτή εμφάνιση του, αποφεύγοντας την κοσμική ενδυμασία και την πολυτέλεια). πΘμ

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους