Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Μια πολιτική υπόθεση για το μέλλον της Παραδοσιοκρατίας Ακολουθώντας τον πραγματισμό του συντηρητικού πολιτικού φιλοσόφου Frank S. Meyer - που πίστευε βαθιά στη γεφύρωση του ελευθεριακού (libertarian) με τον παραδοσιακό (traditionalist) συντηρητισμό (φουζιονισμός) - θα επιχειρήσω να σχηματίσω μια πολιτική υπόθεση η οποία, ταυτόχρονα είναι ελπίδα και ευχή για τον ευρωπαϊκό κόσμο.

Κατ΄επέκταση είναι ευχή και για την Ελλάδα που πολιτικά βρίσκεται τουλάχιστον μια δεκαπενταετία πίσω, σε σχέση με τις τρέχουσες ιδεολογικές και πολιτικές εξελίξεις.

Αναφέρομαι στο ισχυρό παραδοσιοκρατικό ρεύμα, που στην εποχή μας εξαπλώνεται ραγδαία στον δυτικό πλανήτη, εκκινώντας από τις ΗΠΑ. Ο Meyer πριν από πολλά χρόνια είχε δηλώσει: «Εμείς οι παραδοσιοκράτες δεν χρειάζεται να αγαπάμε τους φιλελεύθερους.

Τους χρειαζόμαστε.

Αυτό μας λέει η δυναμική της ιδεολογικής συζήτησης, αλλά και τα μαθηματικά της εκλογικής πολιτικής.

Αν αφήσουμε την υπόθεση της ατομικής ελευθερίας να εκπνεύσει - αν της επιτραπεί έστω και να γίνει λιγότερο ισχυρή - θα αφεθούμε στο έλεος του αριστεροκινούμενου όχλου ή του Κράτους ή πιθανότατα, σε κάποια ανίερη συμμαχία που θα επιδιώξει μια αχαλίνωτη διακυβέρνηση.

Όλοι οι συντηρητικοί, και ιδιαίτερα εκείνοι της μεταρρυθμιστικής ή εθνικιστικής τάσης, θα πρέπει να φυσούν τα κάρβουνα της φιλελεύθερης υπόθεσης ώστε να μην σβήσουν». Από τότε, την δεκαετία του ΄60, έγιναν πολλά.

Η προφητεία της ανίερης συμμαχίας επιβεβαιώθηκε.

Επιβεβαιώθηκε τόσο στο πρόσωπο του Τζο Μπάιντεν και της Καμάλα Χάρις, όσο και σε επίπεδο ευρωπαϊκής ολοκλήρωσης, ειδικά ως προς το σκέλος της ασύδοτης και αχαλίνωτης διακυβέρνησης από το ευρωιερατείο των Βρυξελλών.

Σήμερα ωστόσο ο Meyer – βλέποντας τις συνέπειες της λαθρομετανάστευσης, αλλά και τον μαζικό εκφυλισμό του κλασσικού φιλελευθερισμού, που κατάντησε υποστηρικτής και/ή απολογητής του ολοκληρωτικού γουκισμού και της Οικοφοβίας – νομίζω ότι θα αναθεωρούσε την άποψή του για τους φιλελεύθερους.

Πράγματι πριν από 70-80 χρόνια ο κλασσικός φιλελευθερισμός είχε ακόμα ισχυρούς εκπροσώπους και παρά τις δομικές διαφορές τους με την παραδοσιοκρατική σκέψη, μπορούσαν να υπηρετήσουν (μαζί) την υπόθεση Παράδοση + Φιλελεύθερη σκέψη.

Σήμερα αντιθέτως τα αναμμένα κάρβουνα οδήγησαν σε φιλελεύθερους, που στη συντριπτική πλειοψηφία των περιπτώσεων, σε ζητήματα κοινωνίας συμφωνούν σε όλα με τους αριστερούς και τους οικολόγους (που ανήκουν στο ίδιο μπλοκ της παρακμιακής ντροπής), ενώ σε θέματα οικονομίας διαφέρουν μόνον ως προς την νεοφιλελεύθερη πτυχή του πάλαι ποτέ φιλελευθερισμού.

Αρκεί κανείς να παρακολουθήσει το φαιδρό και χυδαίο παράδειγμα της μητσοτακικής ΝΔ και άλλων μελών του Ευρωπαϊκού Λαϊκού Κόμματος για να καταλάβει τί εννοώ, το μέγεθος της ύβρεως.

Ουσιαστικά αριστεροί και φιλελεύθεροι διαφέρουν μόνο στο λέγειν περί νεοφιλελευθερισμού, στην ψευδώς και εντέχνως διαφοροποιητική και ψηφοθηρική πόζα δηλαδή.

Στην πράξη, η σύγχρονη Αριστερά δεν αντιμάχεται καθόλου τον νεοφιλελευθερισμό, ασχολείται σχεδόν αποκλειστικά με τον δικαιωματισμό, τις πολιτικές των ταυτοτήτων, την νομιμοποίηση των λαθρομεταναστών (που βλέπει ως εκλογική αναπλήρωση της αποτυχίας της), την κλιματική αλλαγή και την κανονικοποίηση των πολύχρωμων παρεκκλίσεων που εξυπηρετούν την καταγωγική μνησικακία απέναντι σε καθετί φυσικό και κανονικό.

Όσο για την ιστορικά και πρακτικά εξαντλημένη υπόθεση «ταξική πάλη» αυτή έχει αφεθεί στο πολιτικά άσφαιρο και γραφικό μικροσύμπαν των κομμουνιστών που έχουν μετατραπεί, δημοσία δαπάνη, σε αμειβόμενους επαγγελματίες εξαπάτησης νεών, ηλιθίων και αφελών.

Η προαναγγελθείσα πολιτική υπόθεση νομίζω ότι ξεδιπλώνεται από μόνη της.

Η σύγχρονη Παραδοσιοκρατία σε όλες τις εκφάνσεις της, από τις πιο ελευθεριακές μέχρι και τις περισσότερο «συντηρητικές», δεν μπορεί, ούτε πρέπει να αναζητήσει συμμαχίες στο σύγχρονο φιλελευθερισμό.

Ο σύγχρονος φιλελευθερισμός έχει ήδη διαλέξει στρατόπεδο και αυτό είναι ανοιχτά εχθρικό.

Ενίοτε προσποιείται το σύμμαχο για να συνεχίσει την μεταμοντέρνα άλωση ή λειτουργεί καιροσκοπικά για να καρπωθεί ευκαιριακό όφελος από το αμερικανικό ρεύμα.

Ο φόβος του Meyer, να εκπνεύσει η ατομική ελευθερία, ήταν βάσιμος, αλλά δεν ήρθε ακριβώς από εκεί που περίμενε.

Σήμερα η μόνη σκέψη που υπερασπίζεται (πραγματικά) την ελευθερία, την αλήθεια, το καλό και ωραίο, την πλειοψηφία, αλλά και τη δημοκρατία, είναι η συντηρητική σκέψη.

Συνεπώς η Παραδοσιοκρατία (και αυτή που δειλά γεννιέται στην Ελλάδα) πρέπει να αναζητήσει τις λύσεις - στη θεωρία, στην κοινωνία, στην Ακαδημία και στην κάλπη - μόνη της.

Χωρίς παρενδυσίες και φιλελεύθερες πατερίτσες, ξεκινώντας από τα βασικά, τα κλασσικά και θεμελιώδη.

Σε τελική ανάλυση, όπως ο ίδιος ο Meyer υπήρξε ενεργό και αφοσιωμένο στέλεχος του Κομμουνιστικού Κόμματος στις ΗΠA και όταν κατάλαβε την απάτη του κομμουνισμού μετατράπηκε σε συντηρητικό και σε έναν από τους πιο σφοδρούς πολέμιους του μαρξισμού, έτσι και σύγχρονοι φιλελεύθεροι είναι καλοδεχούμενοι στους κόλπους της Παραδοσιοκρατίας, αρκεί να αποδείξουν ότι έχουν βάλει μυαλό, ότι δεν είναι δηλαδή πλέον φιλελεύθεροι.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους