Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Η Βιρτζίνια Γουλφ μπήκε στο ποτάμι με πέτρες στις τσέπες του παλτού της.

Όμως η φωνή της δεν βυθίστηκε ποτέ.

Στις 28 Μαρτίου 1941, η Βιρτζίνια Γουλφ περπάτησε μέχρι τις όχθες του ποταμού Ouse, κοντά στο σπίτι της στο Σάσεξ.

Γέμισε τις τσέπες του παλτού της με βαριές πέτρες και μπήκε αργά στο νερό.

Ήταν 59 ετών.

Το ποτάμι κράτησε το σώμα της.

Η λογοτεχνία όμως δεν άφησε ποτέ τη φωνή της να σιγήσει. Η Βιρτζίνια Γουλφ γεννήθηκε το 1882 στο Λονδίνο, σε μια εποχή όπου οι γυναίκες μπορούσαν να μορφωθούν, αλλά δύσκολα τους αναγνωριζόταν το δικαίωμα να δημιουργήσουν ισότιμα με τους άνδρες.

Η κοινωνία τις προόριζε κυρίως για τον ιδιωτικό χώρο του σπιτιού, όχι για τον δημόσιο χώρο των ιδεών.

Εκείνη αρνήθηκε να αποδεχθεί αυτό το όριο.

Η παιδική της ηλικία σημαδεύτηκε από βαθιές πληγές.

Η απώλεια της μητέρας της, διαδοχικοί οικογενειακοί θάνατοι και οι σεξουαλικές κακοποιήσεις που υπέστη από ετεροθαλείς αδελφούς της άφησαν ανεξίτηλα τραύματα στην ψυχή της.

Από νεαρή ηλικία γνώρισε τις σοβαρές ψυχικές κρίσεις, τις περιόδους βαριάς κατάθλιψης και τις ψυχωτικές υποτροπές που θα τη συνόδευαν σε όλη της τη ζωή.

Το μυαλό της έγινε συχνά τόπος σύγκρουσης.

Κι όμως, μέσα από αυτή τη σύγκρουση γεννήθηκε ένα από τα πιο πρωτοποριακά έργα της παγκόσμιας λογοτεχνίας. Η Γουλφ δεν έγραφε απλώς ιστορίες.

Προσπαθούσε να αποτυπώσει τη ροή της ανθρώπινης συνείδησης, τις σκέψεις που γεννιούνται, διακόπτονται, επιστρέφουν και αλλάζουν μορφή μέσα σε λίγα δευτερόλεπτα.

Με αυτή την αφηγηματική τεχνική ανανέωσε ριζικά το σύγχρονο μυθιστόρημα.

Στα σημαντικότερα έργα της συγκαταλέγονται το Mrs Dalloway (Η κυρία Νταλογουέι), το To the Lighthouse (Στο Φάρο), το Orlando (Ορλάντο), το The Waves (Τα Κύματα) και το Between the Acts (Ανάμεσα στις Πράξεις), το τελευταίο της μυθιστόρημα, που εκδόθηκε λίγο μετά τον θάνατό της.

Από όλα όμως τα βιβλία της, ίσως κανένα δεν επηρέασε τόσο βαθιά τη σκέψη του 20ού αιώνα όσο το δοκίμιο A Room of One's Own (Ένα Δικό της Δωμάτιο). Εκεί διατύπωσε μια φράση που έμελλε να γίνει σύμβολο: «Μια γυναίκα πρέπει να έχει χρήματα και ένα δικό της δωμάτιο, αν πρόκειται να γράψει λογοτεχνία.» Το «δωμάτιο» δεν ήταν μόνο ένας φυσικός χώρος.

Ήταν η οικονομική ανεξαρτησία.

Η ελευθερία της σκέψης.

Ο χρόνος για δημιουργία.

Το δικαίωμα να υπάρχει μια γυναικεία φωνή χωρίς να χρειάζεται άδεια από κανέναν.

Η ιδέα αυτή άλλαξε τον τρόπο με τον οποίο ολόκληρος ο κόσμος συζήτησε τη θέση της γυναίκας στη λογοτεχνία και στην κοινωνία.

Στο πλευρό της στάθηκε μέχρι το τέλος ο σύζυγός της, Λέοναρντ Γουλφ.

Δεν ήταν μόνο ο άνθρωπος που την αγάπησε βαθιά.

Ήταν ο συνοδοιπόρος, ο εκδότης και ο πιο σταθερός προστάτης της στις δύσκολες περιόδους της ασθένειάς της.

Όταν όμως ξέσπασε ο Β΄ Παγκόσμιος Πόλεμος, οι βομβαρδισμοί του Λονδίνου, η αγωνία για το μέλλον και ο φόβος μιας νέας ψυχικής κατάρρευσης βάρυναν ακόμη περισσότερο την ήδη εύθραυστη ψυχική της ισορροπία.

Η ίδια ένιωθε πως οι φωνές επέστρεφαν.

Και αυτή τη φορά φοβόταν ότι δεν θα κατάφερνε να τις νικήσει.

Πριν φύγει, άφησε ένα γράμμα στον Λέοναρντ.

Ένα από τα πιο συγκινητικά αποχαιρετιστήρια γράμματα που γράφτηκαν ποτέ.

Του έγραφε πως πίστευε ότι έχανε ξανά το μυαλό της.

Τον ευχαριστούσε για την αγάπη του.

Και έκλεινε με μια φράση που συγκλονίζει ακόμη: «Δεν νομίζω πως δύο άνθρωποι θα μπορούσαν να είναι πιο ευτυχισμένοι απ' όσο υπήρξαμε εμείς.» Δεν ήταν ένα γράμμα θυμού.

Ήταν το γράμμα μιας γυναίκας εξαντλημένης από μια ασθένεια με την οποία πάλευε επί δεκαετίες. Η Βιρτζίνια Γουλφ δεν υπήρξε μόνο μία από τις σημαντικότερες συγγραφείς του 20ού αιώνα.

Υπήρξε μια γυναίκα που μετέτρεψε τον προσωπικό της πόνο σε λογοτεχνία, τη σιωπή σε φωνή και την εσωτερική της πάλη σε έργο που συνεχίζει να εμπνέει εκατομμύρια ανθρώπους.

Η ζωή της μας υπενθυμίζει πως ακόμη και όταν ο άνθρωπος παλεύει με τα πιο σκοτεινά κομμάτια του εαυτού του, μπορεί να δημιουργήσει φως για τους άλλους.

Και πως, καμιά φορά, ένα μικρό «δικό μας δωμάτιο» δεν είναι απλώς ένας χώρος. Είναι η αρχή της ελευθερίας.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους