Την Οδύσσεια ομολογώ πως δεν την έχω δει ακόμη, ΑΛΛΑ είδα χθες στο Cinobo ξανά μετά από πολλά πολλά χρόνια την κορυφαία και αξεπέραστη –για μένα– ταινία του Κρίστοφερ Νόλαν, το Memento... Και...

Πλήρες Κείμενο:

Την Οδύσσεια ομολογώ πως δεν την έχω δει ακόμη, ΑΛΛΑ είδα χθες στο Cinobo ξανά μετά από πολλά πολλά χρόνια την κορυφαία και αξεπέραστη –για μένα– ταινία του Κρίστοφερ Νόλαν, το Memento... Και διαπίστωσα ότι, σχεδόν 25 χρόνια μετά, παραμένει το ίδιο καθηλωτική, ευφυής και βαθιά ανατριχιαστική. Το Memento αρχικά μοιάζει κυρίως με ένα εντυπωσιακό κινηματογραφικό παζλ.

Μια ιστορία που ξετυλίγεται ανάποδα, σκηνή τη σκηνή, αναγκάζοντάς σε να βιώσεις την ίδια σύγχυση με τον ήρωά της.

Όταν όμως επιστρέφεις σε αυτήν, καταλαβαίνεις ότι το πραγματικό της θέμα δεν είναι η μνήμη.

Είναι τα ψέματα που λέμε στον εαυτό μας για να μπορούμε να συνεχίζουμε. Ο Λέοναρντ Σέλμπι πάσχει από προδρομική αμνησία.

Δεν μπορεί να δημιουργήσει νέες αναμνήσεις και, προσπαθώντας να βρει τον δολοφόνο της γυναίκας του, βασίζεται σε φωτογραφίες Polaroid, σημειώσεις και τατουάζ.

Έχει κατασκευάσει ένα ολόκληρο σύστημα, το οποίο πιστεύει ότι θα τον οδηγήσει στην αλήθεια.

Μόνο που το σύστημα είναι ήδη μολυσμένο... Από τους ανθρώπους γύρω του, που εκμεταλλεύονται την κατάστασή του, αλλά κυρίως από τον ίδιο.

Γιατί ο Λέοναρντ δεν αναζητά απλώς την αλήθεια.

Επιλέγει ποια αλήθεια μπορεί να αντέξει.

Δημιουργεί την ιστορία που χρειάζεται, ώστε να παραμένει ο ήρωας της δικής του ζωής και να συνεχίζει να έχει έναν σκοπό.

Και κάπου εκεί το Memento παύει να είναι απλώς ένα εξαιρετικά στημένο νεο-νουάρ μυστήριο και μετατρέπεται σε κάτι πολύ πιο οδυνηρό και οικείο.

Γιατί όλοι μας φτιάχνουμε αφηγήσεις από θραύσματα μνήμης.

Επιλέγουμε τι θα θυμηθούμε, τι θα ξεχάσουμε, τι θα παραποιήσουμε και τι θα παρουσιάσουμε στον εαυτό μας ως αδιαμφισβήτητη αλήθεια.

Οι αναμνήσεις μας δεν είναι αντικειμενικές.

Είναι προσωπικές, επιλεκτικές και συχνά αναξιόπιστες.

Το πιο σκληρό στοιχείο της ταινίας είναι πως ο Λέοναρντ δεν είναι απλώς θύμα της κατάστασής του.

Είναι και ο δημιουργός της παγίδας του.

Προτιμά ένα ψέμα που του δίνει νόημα από μια αλήθεια που θα τον άφηνε χωρίς ταυτότητα, χωρίς αποστολή, χωρίς λόγο να συνεχίσει. «Λες ψέματα στον εαυτό σου για να είσαι ευτυχισμένος.

Όλοι το κάνουμε». Ίσως τελικά αυτή να είναι και η πιο ειλικρινής φράση της ταινίας. Το Memento δεν είναι μόνο μία από τις καλύτερες ταινίες του Νόλαν.

Είναι μία από τις σημαντικότερες ταινίες για τη μνήμη, την ταυτότητα, το πένθος και την ανθρώπινη ανάγκη να κατασκευάζουμε ιστορίες για να αντέχουμε την πραγματικότητα.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους