Original Post

Πλήρες Κείμενο:

ΚΑΛΗΜΕΡΑ ΣΑΣ... Της ημέρας ΕΣΤΙΑ, σημερα... Δυο ορφανά κορίτσια δεκαέξι ετών Αντιγράφω κείμενο της φιλτάτης Φωτεινής Τσαλίκογλου: “Δίδυμες, σημερα δεκαεξάχρονες.

Μένουν με τον μπαμπά.

Γνωστός ποινικολόγος.

Δυο χρονών, η μαμά τις άφησε κι επέστρεψε στις Φιλιππίνες.Η γιαγιά γίνεται ο φροντιστής.

Η γιαγιά πεθαίνει πριν ενα χρονο.

Χθες ο μπαμπάς ήταν άφαντος.

Οι δίδυμες ανησυχούν.

Στο γραφείο δεν απαντά κανείς.

Ανοίγουν την πορτα μαζι με τον θυρωρό.

Ο μπαμπας γυμνός σε εμβρυακή στάση μέσα σε μια λίμνη αίματος.

Ο ψηφιακός πολιτισμός αναλαμβάνει τα υπόλοιπα:Την αξιοποίηση της είδησης, την υπερπροβολή, την ασυγκράτητη αδημονία να φανερωθούν τα αφανέρωτα.

Αδηφάγος ηδονή.

Το πολύτιμο εμπόρευμα του σοκ και της ανατριχίλας...Ποιος συλλογίζεται τον σπαραγμό δυο δεκαεξάχρονων κοριτσιών; Στην γη βρίσκεσαι, δεν υπάρχει γιατρειά.

Στον νου μου, σαν ανάσα, φέρνω μια αλλοτινή φράση της σπουδαίας Γαλλίδας φιλοσόφου και φεμινίστριας Hélène Cixous: “ Θα υπάρξει ένας άλλος τόπος ,ένα αλλού, όπου ο άλλος δεν θα είναι πλέον καταδικασμένος εις θάνατο”. Την έχουμε ζήσει την αδηφάγο κιτρινίλα, ακόμη και πριν ανακαλυφθεί η “Δικαιοσύνη” των βρωμερών πληκτρολογίων.

Ποταπά υποκείμενα, χαμερπείς τυμβωρύχοι, ωμοί εκβιαστές, εξελίχθηκαν σε “φίρμες” και απεκόμισαν περιουσίες , βασιζόμενοι στην “δημοσιογραφική απονομή Δικαιοσύνης”. Άρρωστοι εραστές της κλειδαρότρυπας, βάφτισαν την τυμβωρυχία και την ανηθικότητα “ρεπορτάζ”, κατέστρεψαν οικογένειες, σπίλωσαν ανθρώπους και ουδείς τους έκανε ,έστω,παρατήρηση! Άνθρωποι,που απώλεσαν περιουσίες και είδαν την καριέρα τους να διαλύεται, δικαιώθηκαν-έπειτα απο καιρό- αλλά ουδείς ασχολήθηκε με την δικαίωσή τους.

Δήθεν “έγκυροι” χειριστές πληκτρολογίων και απολαμβάνοντες “θέσεις”, εκτελούν συμφωνίες δολοφονίας χαρακτήρων και “είναι απλώς Σάββατο”. Δυστυχώς, τα λεγόμενα “μέσα κοινωνικής δικτύωσης”, έχουν μετατραπεί σε απεχθείς κρεατομηχανές, στις οποίες αλέθονται τα πάντα, στην προσπάθεια να αρπάξουν ένα “λάικ” ή μια “καρδούλα”. Πολύ πιο ελικιρινείς είναι οι επιδεικνύουσες τα “προσόντα” τους στο διαδίκτυο “ινφλουλένσερς”, παρά οι “έγκυροι αναλυτές” και οι “κατ' επάγγγελμα αποκαλύπτοντες”. Φυσικά, αγαπητή κυρία Τσαλίκογλου, ουδείς σκέπτεται αυτα τα κορίτσια, που τα παράτησε η μάνα τους δυο ετών και τα μεγάλωσε η γιαγιά τους.

Σημασία έχει η “κλειδρότρυπα”, σημασία έχει το “τί έκανε τα βράδυα ο δικηγόρος” και όχι το “πώς θα μεγαλώσουν αυτά τα κορίτσια”. Και ερωτώ, πολύ απλά.

Πόσα likes θα πάρει εκείνος που θα υπερασπισθεί τα ορφανά παιδιά και πόσα εκείνος που θα “αποκαλύψει” τα “ένοχα μυστικά” του δολοφονηθέντος; Απλά πράγματα, δηλαδή, πολύ απλά.

Όσο πιο “κίτρινος”, πιο σιχαμερός, πιο κυνικός είσαι, τόσο “καλύτερα” θα πάς και τόσο περισσότερα θα κερδίσεις.

Ξεχάσατε τον “μαιτρ” του εκβιασμού, ο οποίος απολάμβανε ασυλίας, είχε τις καλύτερες ώρες στα ραδιόφωνα κι έβγαινε κάθε πρωί να καταγγείλει τους πάντες; Πρότυπο (και...καθηγητή σε “σχολές”) τον είχαν οι νεότεροι δημοσιογράφοι και τελικώς-αποθανών- βρέθηκε με περιουσία δισεκατομμυρίων, την οποία ουδείς ακόμη έχει αντιληφθεί ή ερευνήσει το πώς και με ποιόν τρόπο την απέκτησε! Κι εσείς, κυρία Τσαλίκογλου, ψάχνετε να δειτε τί θα απογίνουν τα παιδιά; Σε παλαιότερες εποχές, όταν υπήρχε δηλαδή δημοσιογραφία, οι δημοσιογράφοι τηρούσαν του δικούς τους, άγραφους, κανόνες.

Τώρα, παραβιάζουν ανερυθρίαστοι και τους γραπτούς! Πόσω μάλλον οι “δικαστές του πληκρολογίου”. Κι εσείς νοιάζεστε “για δυο κορίτσια δεκαέξι ετών”;

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους