Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Η ΣΥΖΗΤΗΣΗ ΠΟΥ ΜΕ ΕΚΑΝΕ ΝΑ ΣΚΕΦΤΩ. ΟΤΑΝ ΕΝΑΣ ΕΠΙΣΚΕΠΤΗΣ ΣΟΥ ΛΕΕΙ ΤΗΝ ΑΛΗΘΕΙΑ. ΕΙΔΑ ΤΟΝ ΜΥΣΤΡΑ. ΤΗ ΣΠΑΡΤΗ... ΔΕΝ ΤΗ ΘΥΜΑΜΑΙ.

Πριν από λίγες ημέρες βρέθηκα στη Λιβαδειά, με την ευκαιρία του γάμου του γιου μου.

Ανάμεσα στους καλεσμένους γνώρισα και ένα άνθρωπο από άλλη περιοχή της Ελλάδας, ευγενή, καλλιεργημένο και με εμφανές μορφωτικό επίπεδο.

Δεν ήταν Σπαρτιάτης.

Κάποια στιγμή η κουβέντα μας ήρθε φυσικά στη Σπάρτη, όταν έμαθε από πού είμαι.

Μου είπε ότι είχε επισκεφθεί την πόλη μας δύο φορές.

Περίμενα να ακούσω όμορφα λόγια για τη Σπάρτη.

Αντί γι' αυτό, άκουσα μια ειλικρινή άποψη που, όσο προχωρούσε η συζήτηση, άλλοτε με στενοχωρούσε, άλλοτε με εκνεύριζε και, στο τέλος, με έβαλε σε βαθύ προβληματισμό. «Ξέρεις ποιο είναι το πρόβλημά σας;» μου είπε. «Έχετε μια πόλη με παγκόσμιο όνομα, αλλά όταν φεύγει ο επισκέπτης, δεν παίρνει μαζί του σχεδόν καμία εικόνα από αυτή.

Θυμάμαι τον Μυστρά.

Θυμάμαι τα καλντερίμια, τα τείχη, τις εκκλησίες, την ατμόσφαιρα.

Θυμάμαι ακόμη και τα τελευταία σκαλοπάτια που ανέβηκα και κατέβηκα.

Όμως από τη Σπάρτη δεν θυμάμαι σχεδόν τίποτα.

Ούτε την είσοδό της, ούτε την έξοδό της, ούτε μια πλατεία, ούτε ένα σημείο που να μου έμεινε χαραγμένο στη μνήμη.

Έχετε τον Λεωνίδα και αυτόν παραμελημένο ,έναν Ευρώτα χάλια , έχετε μια ιστορία που τη γνωρίζει όλος ο κόσμος.

Κι όμως, η ίδια η πόλη δεν μου έδωσε λόγο να τη θυμάμαι.

Περίμενα να ζήσω την εμπειρία της Σπάρτης.

Τελικά πέρασα από μια πόλη που δεν μου άφησε εικόνες.» Έμεινα να τον ακούω.

Συνέχισε με τον ίδιο ήρεμο αλλά αυστηρό τρόπο. «Πηγαίνω στην ορεινή Γορτυνία και θέλω να ξαναπάω.

Περπατώ στα χωριά της, στις πλατείες της, στα καλντερίμια της και κάθε γωνιά έχει κάτι να μου πει.

Το ίδιο αισθάνομαι και σε πολλές άλλες πόλεις. Στη Σπάρτη, όμως, ένιωσα ότι η ιστορία υπάρχει περισσότερο στα βιβλία παρά στους δρόμους της.

Εκεί άρχισα κι εγώ να αναρωτιέμαι.

Μήπως ζούμε σε χωριό; Μήπως, τελικά, έχουμε χάσει τον προσανατολισμό μας ; Μήπως ασχολούμαστε περισσότερο με πρόσκαιρες εκδηλώσεις που περνούν και ξεχνιούνται, παρά με όσα μπορούν να αφήσουν μόνιμο αποτύπωμα στην εικόνα και την ταυτότητα της πόλης; Η Σπάρτη δεν είναι ένα χωριό που ζει μόνο από τα πανηγύρια και τις περιστασιακές εκδηλώσεις στην κεντρική πλατεία της.

Είναι μια πόλη με παγκόσμια ιστορία, που χρειάζεται έργα, αισθητική και παρεμβάσεις οι οποίες θα κάνουν τον επισκέπτη να τη θυμάται και να θέλει να επιστρέψει.

Και ο ίδιος συνέχισε. Ο Μυστράς φέρνει κόσμο.

Όμως η Σπάρτη δεν καταφέρνει να τον κρατήσει.

Ο επισκέπτης έρχεται, βλέπει τον Μυστρά και φεύγει.

Η πόλη δεν του δίνει έναν ακόμη λόγο να μείνει λίγο περισσότερο.

Δεν σας λείπει η ιστορία.

Σας λείπει η εικόνα που θα κάνει τον επισκέπτη να τη ζήσει.

Έχετε έναν θησαυρό που πολλές πόλεις θα ζήλευαν, αλλά μοιάζει σαν να μην τον αξιοποιείτε.» Εκείνη τη στιγμή ένιωσα μέσα μου μια αυθόρμητη αντίδραση.

Με στενοχώρησαν τα λόγια του.

Με ενόχλησαν.

Μου βγήκε η ανάγκη να υπερασπιστώ τη Σπάρτη, τον τόπο μου.

Ήθελα να του απαντήσω.

Να του εξηγήσω ότι ίσως είναι άδικος.

Όμως, όσο πήγαινα να μιλήσω, τόσο δυσκολευόμουν να βρω επιχειρήματα.

Αναρωτήθηκα τι ακριβώς μπορούσα να υπερασπιστώ.

Τα χάλια μας; Τι θα μπορούσα να του δείξω που να αναιρεί όσα μόλις μου είχε περιγράψει ως επισκέπτης.

Η κουβέντα σταμάτησε για λίγα δευτερόλεπτα.

Δεν υπήρχε θυμός.

Υπήρχε μόνο σιωπή.

Και μέσα σε εκείνη τη σιωπή κατάλαβα ότι, ακόμη κι αν δεν συμφωνούσα με κάθε λέξη του, δεν μπορούσα να αγνοήσω τον προβληματισμό που μου είχε μεταφέρει.

Πριν χωρίσουμε, γύρισε και μου είπε κάτι που κράτησα μέσα μου.

Ξέρεις τι θα ήθελα; Να ξανάρθω κάποια μέρα στη Σπάρτη και να φύγω λέγοντας: "Δεν θα ξεχάσω ποτέ αυτή την πόλη.

Δεν θα ξεχάσω τα μνημεία της, τους δρόμους της, τις πλατείες της, την ατμόσφαιρά της.

Δεν θα ξεχάσω την εμπειρία που έζησα εδώ." Η Σπάρτη δεν χρειάζεται άλλη ιστορία.

Την ιστορία την έχει ήδη.

Αυτό που χρειάζεται είναι να τη βλέπει, να τη ζει και να τη θυμάται ο επισκέπτης.

Τότε, πίστεψέ με, δεν θα έρθω μόνο εγώ ξανά.

Θα φέρω μαζί μου και άλλους.

Έπειτα μου έσφιξε το χέρι και έφυγε.

Έμεινα να τον κοιτάζω καθώς απομακρυνόταν, σκεπτόμενος πως, καμιά φορά, η πιο ουσιαστική κριτική δεν έρχεται από εκείνον που ζει καθημερινά σε έναν τόπο, αλλά από έναν επισκέπτη που τον βλέπει για πρώτη φορά, χωρίς συνήθειες, χωρίς δικαιολογίες, χωρίς συμφέροντα και χωρίς προκαταλήψεις.

Και ίσως, τελικά, αυτή η συζήτηση να ήταν από τις πιο χρήσιμες που έχω κάνει ποτέ για τη Σπάρτη.

Κύριοι της Δημοτικής Αρχής Σπάρτης , αλλά και όλοι εμείς οι Σπαρτιάτες.

Τα λόγια αυτά δεν τα είπε ένας πολιτικός αντίπαλος.

Δεν τα είπε ένας άνθρωπος που ζει στη Σπάρτη.

Τα είπε ένας επισκέπτης, ένας άνθρωπος που πέρασε από την πόλη μας, την είδε με τα μάτια του και μας περιέγραψε την εμπειρία του.

Αξίζει, λοιπόν, να σταθούμε για λίγο και να αναρωτηθούμε αν αυτή είναι η εικόνα που θέλουμε να αφήνει η Σπάρτη σε όσους την επισκέπτονται.

Αν η απάντηση είναι «όχι», τότε ο προβληματισμός αφορά όλους μας.

Πρώτα εκείνους που έχουν την ευθύνη να σχεδιάζουν και να διαμορφώνουν το μέλλον της πόλης, αλλά και όλους εμάς που αγαπάμε τη Σπάρτη και θέλουμε να τη δούμε να αποκτά τη θέση που πραγματικά της αξίζει.

Γιατί, στο τέλος, η καλύτερη απάντηση σε κάθε κριτική δεν είναι τα λόγια.

Είναι μια Σπάρτη που θα κάνει κάθε επισκέπτη να φεύγει με τον ίδιο πόθο. «Θα ξανάρθω.» Η ΜΕΓΑΛΥΤΕΡΗ ΗΤΤΑ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΝΑ ΜΗ ΣΕ ΕΠΙΣΚΕΦΘΟΥΝ. ΕΙΝΑΙ ΝΑ ΣΕ ΕΠΙΣΚΕΦΘΟΥΝ ΚΑΙ ΝΑ ΜΗ ΣΕ ΘΥΜΟΥΝΤΑΙ.

Με το θάρρος της γνώμης. Καλύτερα μια δύσκολη αλήθεια, παρά μια εύκολη σιωπή.… από τον Βασίλη Λαδά Πολίτης της Σπάρτης

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους