Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Το λέμε μπόρα αλλά ήταν σαν τυφώνας. Με δυσκολία κατάφερα να βάλω κάτι γλάστρες μέσα και να σπάσει από τον αέρα μόνο μία ενώ πρώτη φορά φοβήθηκα ότι θα πάρει ο αέρας το μπαλκόνι και θα βρεθώ να πετάω πάνω από τις πολυκατοικίες του Δήμου Αθηναίων.

Οι δρόμοι έγιναν ορμητικά ποτάμια με ειδυλλιακούς καταρράκτες μέσα σε πέντε λεπτά, οι περαστικοί έτρεχαν με το νερό μέχρι το γόνατο, οι κάδοι των σκουπιδιών ταξίδεψαν πάλι και βρέθηκαν να κολυμπάνε μέχρι να βρουν κάπου αντίσταση και να χτυπήσουν στα αυτοκίνητα.

Το λέμε μπόρα αλλά ήταν σαν τυφώνας.

Η βροχή δεν μύριζε βροχή και το λέω με απόλυτη σιγουριά, γιατί είναι από τις αγαπημένες μου μυρωδιές στον κόσμο.

Όχι, η βροχή δεν μύριζε βροχή.

Μύριζε σαν αποχέτευση.

Τα ποτάμια που δημιουργήθηκαν ήταν κοκκινόχωμα από τα καθημερινά σκαψίματα.

Συναγερμοί αυτοκινήτων να ουρλιάζουν.

Λίγα λεπτά κράτησε.

Βγήκε ήλιος αλλά όχι ουράνιο τόξο.

Εγώ στο μπαλκόνι με το σορτσάκι και το φούτερ μου.

Τουρίστες με βαλίτσες να προσπαθούν να περάσουν απέναντι για να μπουν στο μετρό εκεί που έχει δημιουργηθεί ένα τεράστιο ποτάμι ενώ δέκα πόντους πιο δίπλα ήταν σαν να μην έβρεξε ποτέ.

Ήθελα να τους φωνάξω από το μπαλκόνι " Go right, what a stravomara". Μπήκαν με τις βαλίτσες μέσα από το ποτάμι.

Το διαπεραστικό μπουμπουνητό ήρθε πέντε λεπτά πριν αρχίσω να ντύνομαι για να πάω στο Βεάκειο.

Το λέμε μπόρα αλλά ήταν σαν τυφώνας.

Έτσι, όμως, δεν κάνουμε συχνά; Το λέμε στεναχώρια ενώ ήταν πένθος για όσα δεν συνέβησαν και δεν πρόκειται πια να συμβούν όπως τα περιμέναμε.

Το λέμε μου αρέσεις ενώ ήταν σε σκέφτομαι και νιώθω πως χάνω τον εαυτό μου.

Το λέμε δεν πειράζει ενώ πειράζει και παραπειράζει.

Το λέμε δεν χάθηκε κι ο κόσμος ενώ χάθηκε. Το λέμε crush ενώ ήταν έρωτας βαθύς. Ίσως έτσι καταφέρνουμε να φοβόμαστε λιγότερο.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους