Γεννημένος στις 2 Αυγούστου 1968 στο Αμβούργο, ο Στέφαν Έφενμπεργκ ήταν ο ορισμός του ταλαντούχου αντιφατικού παίκτη: δυναμικός μέσος με πολύ καλή μεταβίβαση, στόφα ηγέτη και το μάτι της... τίγρης να...

Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Τα πρώτα του βήματα έγιναν στις ακαδημίες της Μπράμφελντερ και της Βικτόρια Αμβούργου, πριν τον ανακαλύψει ο Βολφ Βέρνερ και τον οδηγήσει στη Μπορούσια Μένχενγκλάντμπαχ, όπου στα 20 του ήταν ήδη βασικός.

Η επίδοσή του τράβηξε το ενδιαφέρον της Μπάγερν Μονάχου, όπου μετακόμισε το 1990.

Η πρώτη του θητεία εκεί δεν ήταν η αναμενόμενη και δύο χρόνια αργότερα αναζήτησε νέο σταθμό στη Φιορεντίνα, δίπλα σε ονόματα όπως ο Λάουντρουπ και ο Μπατιστούτα, βιώνοντας όμως και έναν υποβιβασμό.

Το 1994 επέστρεψε στη Γκλάντμπαχ, όπου κατέκτησε ένα Κύπελλο Γερμανίας, προτού η Μπάγερν του ξανανοίξει τις πόρτες της το 1998, υπό τον Όττμαρ Χίτσφελντ, που έβλεπε σε εκείνον τον παίκτη που έκανε το βήμα μπροστά ακριβώς τη στιγμή που άλλοι έψαχναν να κρυφτούν, όπως έλεγε χαρακτηριστικά ο ίδιος.

Η εμπιστοσύνη ανταμείφθηκε: τρία διαδοχικά πρωταθλήματα (1999, 2000, 2001), Κύπελλο Γερμανίας το 2000 και, στην κορυφή όλων, ο θρίαμβος στο Champions League του 2001, με τον ίδιο ως αρχηγό να σηκώνει το τρόπαιο. Ο Όλιβερ Καν, που θα τον διαδεχόταν στην αρχηγία, θα έλεγε αργότερα πως και μόνο η παρουσία του Έφενμπεργκ στο γήπεδο είχε τεράστια βαρύτητα για την ομάδα. Στη Bundesliga μέτρησε 114 κίτρινες κάρτες, ρεκόρ που έμεινε αξεπέραστο για χρόνια, κερδίζοντάς του το προσωνύμιο «Der Tiger». Η νύχτα που ήταν η κορωνίδα της καριέρας του ήταν της 23η Μαΐου 2001, στο Σαν Σίρο.

Στον τελικό απέναντι στη Βαλένθια, η Μπάγερν βρέθηκε πίσω στο σκορ ήδη από το τρίτο λεπτό και λίγο αργότερα έχασε πέναλτι, με τον Σολ να νικιέται από τον Κανιθάρες.

Στο 51ο λεπτό όμως, μετά από χέρι του Καρμπόνι μέσα στην περιοχή, ο Έφενμπεργκ, ως αρχηγός, δεν δίστασε: έστειλε τον Ισπανό τερματοφύλακα στην άλλη γωνία και έφερε το ματς στο 1-1, σκορ που έμεινε αμετάβλητο ως το τέλος της παράτασης.

Στη διαδικασία των πέναλτι που ακολούθησε ευστόχησε ξανά, κρατώντας ζωντανή την ομάδα του μέχρι που ο Καν απέκρουσε το τελευταίο πέναλτι του Πελεγκρίνο και χάρισε στην Μπάγερν το πρώτο της ευρωπαϊκό τρόπαιο μετά από 25 χρόνια.

Στην εθνική Γερμανίας η πορεία του ήταν εξίσου έντονη.

Έφτασε στον τελικό του Euro 1992, όπου η ομάδα ηττήθηκε από τη Δανία, κι έπειτα βρέθηκε στο Μουντιάλ των ΗΠΑ το 1994.

Στον όμιλο κόντρα στη Νότια Κορέα, η Γερμανία είδε ένα άνετο 3-0 να γίνεται 3-2. Όταν ο Έφενμπεργκ αντικαταστάθηκε στο 75ο λεπτό, οι Γερμανοί οπαδοί τον αποδοκίμασαν — κι εκείνος απάντησε σηκώνοντας το μεσαίο δάχτυλο προς την εξέδρα.

Ο προπονητής Μπέρτι Φογκτς τον έστειλε σπίτι αυθημερόν, παρά τις αντιδράσεις συμπαικτών όπως ο Φέλερ και ο Μάτεους που θεώρησαν την τιμωρία υπερβολική.

Το περιστατικό, γνωστό στη Γερμανία ως «Στίνκεφινγκερ», τον κράτησε μακριά από την εθνική ομάδα για τέσσερα σχεδόν χρόνια, στερώντας του και την κατάκτηση του Euro 1996.

Επέστρεψε μόλις για δύο φιλικά το 1998, κλείνοντας μια διεθνή καριέρα μόλις 35 συμμετοχών (με 5 γκολ) που θα μπορούσε να είχε γράψει πολλά περισσότερα χιλιόμετρα.

Το 2001 αναδείχθηκε Ποδοσφαιριστής της Χρονιάς της UEFA.

Αποχώρησε οριστικά από την Μπάγερν το 2002, έχοντας προσφέρει τις υπηρεσίες του σε 234 επίσημους αγώνες σε όλες τις διοργανώσεις, σημειώνοντας 49 γκολ, πριν κλείσει την καριέρα του στη Βόλφσμπουργκ και έπειτα στο Κατάρ, με την Αλ Αραμπί. Ο Έφενμπεργκ παρέμεινε πάντα μια φιγούρα αντιφάσεων: τεχνικά αψεγάδιαστος, ηγετικά αναντικατάστατος, μα ασυμβίβαστος. Ένας «Τίγρης» που δεν έμαθε ποτέ να δαμάζεται, ούτε στο γήπεδο ούτε έξω από αυτό.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους