Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Η συγκλονιστική μαρτυρία μιας Ελληνίδας της Κύπρου, η οποία ήταν μόλις 12 ετών όταν οι τουρκικές δυνάμεις εισβολής εισέβαλαν στο ελληνικό χωριό Σύσκληπος. Το Ολοκαύτωμα της Κύπρου. «Εμένα με πήρανε πρώτη.

Ο πατέρας μου είχε καταλάβει τι επρόκειτο να γίνει.

Φώναζε, έπεσε κάτω και τους παρακαλούσε.

Με είχαν πάρει από εκεί που ήμασταν μαζεμένοι όλοι και με πήγαν στην άκρη του σπιτιού όπου ήταν το μπάνιο.

Εγώ τον άκουγα ακόμη που φώναζε.

Ακουγα και τον αδελφό μου επίσης.

Ετσι ξεκίνησε ο βιασμός.

Ερχονταν, με βίαζαν και έφευγαν.

Υστερα από λίγο άκουσα πυροβολισμούς και φωνές.

Εμένα με κρατούσαν εκεί.

Οταν τέλειωσαν οι πυροβολισμοί, φύγανε και αυτοί.

Με άφησαν μόνη μου μέσα στο μικρό δωμάτιο του μπάνιου.

Εμεινα εκεί πεσμένη, κατατρομαγμένη και σοκαρισμένη.

Πέρασε, νομίζω, κάνα μισάωρο και σκεφτόμουνα ότι μπορούσα να ανοίξω την πόρτα, να βγω έξω και να φύγω... Από το μικρό παραθύρι έβλεπα ότι δεν υπήρχε κανένας.

Μετά το γκαράζ του σπιτιού μας ήταν τα χωράφια... Μόλις όμως έκανα τη σκέψη να βγω και να φύγω, μπήκε κάποιος και με άρπαξε.

Με έβγαλε από την πίσω πόρτα.

Εγώ ήμουνα ξυπόλητη.

Σε μαύρο χάλι.

Με πήγε από γύρω από το σπίτι.

Κάποια στιγμή μού έδειξε ότι έπρεπε να φορέσω παπούτσια.

Του λέω “δεν έχω”. Για να βρω παπούτσια έπρεπε να μπω ξανά στο σπίτι και να πάω στο δωμάτιό μου.

Με πήγε μέσα.

Πέρασα από τον χώρο όπου ήταν όλα τα πτώματα.

Και του πατέρα μου και του αδελφού μου... Φόρεσα παπούτσια και βγήκα από το δωμάτιό μου.

Ο άλλος που με συνόδευε ήταν μαζί μου». «Τα πτώματα ήταν δεκαπέντε, είκοσι, δεν τα μέτρησα.

Το πτώμα του αδελφού μου ήταν πάντως με κομμένο το κεφάλι.

Αυτός που με συνόδευε με πήρε να φύγουμε από το σπίτι.

Εκλαιγα διαρκώς.

Ούτε μπορούσα να μιλήσω, ούτε να συνειδητοποιήσω το μέγεθος του κακού.

Προστέθηκαν και δυο-τρεις άλλοι κατά την απομάκρυνσή μου από το σπίτι.

Με πήγαν μέσα στο χωριό.

Σούρουπο πια, με έβαλαν σε ένα άλλο σπίτι.

Εκεί ξεκίνησαν πάλι τον βιασμό.

Ενας έμπαινε, ένας έβγαινε στο δωμάτιο όπου με κρατούσαν.

Πέρασε δεν θυμάμαι ακριβώς πόσος χρόνος.

Κανένα μισάωρο, καμιά ώρα... και άκουσα έναν πανικό.

Ξαφνικά έφυγαν όλοι.

Εγώ έμεινα εκεί.

Τρομαγμένη στο κρεβάτι». Ποτέ ξανά. #Κυπρος | #Cyprus | #Greeks Γράφει ✍️ Ιστορία της Κύπρου

~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~ The harrowing testimony of a Greek Cypriot woman, who was just 12 years old when the Turkish invasion forces invaded the Greek village of Sysklipos. The Holocaust of Cyprus. “They took me first.

My father had realized what was about to happen.

He shouted, fell to the ground, and begged them.

They had taken me from where we were all gathered and brought me to the edge of the house where the bathroom was.

I could still hear him shouting.

I could hear my brother too.

That’s how the rape began.

They came, raped me, and left.

After a while, I heard gunshots and screams.

They kept me there.

When the gunshots stopped, they left too.

They left me alone in the small bathroom room.

I stayed there, collapsed, terrified and shocked.

About half an hour passed, I think, and I thought I could open the door, go outside, and escape... From the small window, I could see there was no one.

Beyond our house’s garage were the fields... But just as I had the thought to go out and leave, someone came in and grabbed me. He took me out the back door.

I was barefoot.

In a terrible state.

He took me around the house.

At one point, he showed me that I needed to put on shoes.

I told him ‘I don’t have any.’ To find shoes, I had to go back into the house and to my room.

He took me inside.

I passed through the space where all the bodies were.

Both my father’s and my brother’s... I put on shoes and came out of my room.

The one escorting me was with me.” “There were fifteen, twenty bodies, I didn’t count them.

My brother’s body had its head cut off, though.

The one escorting me took me to leave the house.

I was crying nonstop.

I couldn’t speak, nor comprehend the magnitude of the horror.

Two or three others joined as I was being taken away from the house.

They took me into the village.

It was dusk by then; they put me in another house.

There, the rape started again.

One came in, one went out of the room where they held me. I don’t remember exactly how much time passed.

Maybe half an hour, an hour... and then I heard panic. Suddenly, they all fled. I stayed there. Terrified in the bed.” Never again.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους