Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Ο κινηματογράφος είναι μαγεία. Τελεία και παύλα. Επηρεάζει και διαμορφώνει όσο κανένα άλλο Μέσο (πλη της μουσικής). Ρουφάει σα μαύρη τρύπα κάθε πρωτογενές υλικό στο οποίο βασίστηκε κάποιο κινηματογραφικό έργο: για πολλές γενιές θεατών, ο Χριστός δεν θα μπορούσε παρά να μοιάζει με τον Ρόμπερτ Πάουελ, ο Σούπερμαν με τον Κρίστοφερ Ρηβς, ο Αννίβας Λέκτερ με τον Άντονυ Χόπκινς.

Αυτή νομίζω είναι η αιτία για τις τόσο έντονες αντιδράσεις για την Οδύσσεια: Όχι για την ποιότητα των σκηνοθετικών επιλογών, όσο για το ότι για γεννιές θεατών που δεν έχουν (ξύλινο) "άλογο στην κούρσα" (δηλαδή να νιώθουν ότι τους κλέβουν ένα ΠΟΠ ντόπιο προϊόν), αυτή θα είναι η "Οδύσσεια": η ταινία του Νόλαν.

Σε ένα αποκαρδιωτικά μεγάλο μέρος των αρνητικών κριτικών, ξεπροβάλει με σαφήνεια ότι αυτό που τριγκάρει τους σχολιαστές δεν είναι οι "ανακρίβειες από το πρωτότυπο", αλλά το μήνυμα που εκκωφαντικά εκπέμπει η ταινία: "να φέρεσαι όπως θέλεις να σου φέρονται" και "να είσαι συνεπής με τις αξίες που υποτίθεται πρεσβεύεις, όπως αυτή της φιλοξενίας". Είναι αποκαρδιωτικό γιατί όποιος ζει στην Ελλάδα της Κρίσης και μετά, καταλαβαίνει αμέσως τι ακριβώς τριγκάρει ανθρώπους που ενώ γαλουχήθηκαν με το "ο Ελληνας είναι φιλόξενος και δεν είναι ρατσιστής", η πορεία που διαγράψανε (δε συζητάμε το γιατί) είναι ανθρώπων με λεξιλόγιο για "λαθροπιθήκια" που κάνανε τρίτη δύναμη στη Βουλή ένα ναζιστικο κόμμα.

Ο μονόλογος ενός "υποψιασμένου" πλέον Οδυσσέα που έχει συνειδητοποιησει ότι ο κόσμος του βυθίζεται στην παρακμή επειδή ο ίδιος πρόδωσε τον εαυτό του και τις αξίες του, είναι κάτι που "χτυπάει κέντρο" που δυσκολεύονται να διαχειριστούν.

Πολύ περισσότερο επειδή για εκατομμύρια κόσμου, και για άγνωστο βάθος χρόνου, αυτή θα είναι η κυρίαρχη εκδοχή της "Οδύσσειας".

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους