Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Μετά την ταινία «Οδύσσεια»… Πρόκειται για μια εντυπωσιακή παραγωγή, με εξαιρετική φωτογραφία, δυνατές ερμηνείες και κινηματογραφική αρτιότητα που πραγματικά καθηλώνει.

Ωστόσο, αναρωτήθηκα τι εικόνα θα σχηματίσει ένας θεατής που δεν έχει διαβάσει ποτέ τον Όμηρο.

Σε αρκετές σκηνές είχα την αίσθηση ότι οι Έλληνες παρουσιάζονται σχεδόν αποκλειστικά ως οι θύτες και οι Τρώες ως τα απόλυτα θύματα. Ο Οδυσσέας εμφανίζεται να κουβαλά κυρίως το βάρος των πράξεών του και όχι το μεγαλείο του ήρωα που γνωρίζουμε μέσα από το έπος.

Όμως ο Όμηρος δεν χωρίζει τον κόσμο σε «καλούς» και «κακούς». Παρουσιάζει έναν πόλεμο που πληγώνει και τις δύο πλευρές, με ήρωες που έχουν αρετές, αδυναμίες, λάθη και συνέπειες.

Δεν γράφω αυτά για να κρίνω την ταινία.

Κάθε δημιουργός έχει το δικαίωμα της δικής του καλλιτεχνικής ματιάς.

Γράφω γιατί, βγαίνοντας από τον κινηματογράφο, ένιωσα την ανάγκη, μετά από τα σχολικά μου χρόνια, να ξαναδιαβάσω τον Όμηρο.

Και ίσως αυτό να είναι τελικά το μεγαλύτερο κέρδος μιας ταινίας: να σε κάνει να επιστρέψεις στο έργο που την ενέπνευσε.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους