Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Πόσο αναζωογονητικό είναι να βλέπεις μια ταινία που δεν υπάρχουν μόνο λευκοί με ολόιδιες οδοντοστοιχίες που επιτρέπουν σε κάποιους μαύρους να παίζουν κάποιους ρόλους.

Πόσο ελπιδοφόρο για την τέχνη του κινηματογράφου να βλέπεις άβαφα πρόσωπα με ιδρώτα και πόρους και σημάδια και ηλικία κάτω από τα μάτια και γύρω από το στόμα.

Πόσο όμορφο να μην βλέπεις σκηνές που δνε πέφτουν η μια κατά ριπάς και μουσική κακή που χώνεται πίσω από κάθε ανάσα των ηθοποιών.

Πόσο πρωτότυπο να μην παρακολουθείς συγκεκριμένες τάξεις ρόλων όπως δικηγόρους, μεγαλογιατρούς, πλούσιους ή φτωχούς μέσα σε κουτιά για να χωρέσουν στο σενάριο.

Είδα την ταινία «Όλα όσα φανταζόμαστε ως φως» της Παγιαλ Καπαντια, όπου 3 γυναίκες προσπαθούν να επιβιώσουν στην ινδική μεγαλούπολη.

Πολλά μπορώ να γράψω για την πατριαρχική καταπίεση της σεξουαλικης διάθεσης, την φεμινιστικη βάση του σεναρίου.

Θα εμμείνω στον βαθύ νατουραλισμό των σκηνών, την συγκίνηση που διαπερνά λόγω της αλήθειας.

Φοβερή σκηνή με την πρωταγωνίστρια την Πράντα να αγκαλιάζει ένα air fryer, το μοναδικό σημείο ένδειξης ενδιαφέροντος του συζύγου της που εργάζεται στην Γερμανία και την έχει ξεχάσει πλήρως.

Μαγική η τελευταία σκηνή στη θάλασσα με την καντίνα… σαν να τη ζωγράφισε ο Βαν Γκογκ (Εικόνα στα σχόλια)

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους