Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Ήξερες ότι κάποτε ένας άνθρωπος εξαπάτησε τον Αλ Καπόνε, τον πιο επικίνδυνο άντρα της Αμερικής, κι αντί να καταλήξει στον πάτο ενός ποταμού, έφυγε με τις ευχαριστίες του; Τον έλεγαν Βίκτορ Λούστιγκ.

Γεννήθηκε γύρω στο 1890 στη Βοημία, μιλούσε πέντε γλώσσες, κι είχε φτιάξει μόνος του έναν τίτλο κόμη που δεν είχε ποτέ.

Είχε ήδη χτίσει περιουσία από απάτες, από ένα κουτί που τάχα τύπωνε λεφτά μέχρι μνημεία που δεν του ανήκαν.

Και δεν ψηνόταν να κατεβάσει ταχύτητα. «Κανένας στόχος δεν είναι πιο μάγκας από μένα», έλεγε.

Πήγε λοιπόν στον Καπόνε και του ζήτησε 50.000 δολάρια για ένα σχέδιο, υποσχόμενος να του τα διπλασιάσει μέσα σε δύο μήνες. Ο Καπόνε, καχύποπτος, δέχτηκε.

Δύο μήνες μετά, ο Λούστιγκ γυρίζει και του επιστρέφει όλα τα λεφτά. «Η δουλειά χάλασε», του λέει. Ο Καπόνε εντυπωσιάστηκε τόσο πολύ από την τιμιότητά του, που του έδωσε 5.000 δολάρια για ευχαριστώ.

Κι εδώ είναι το κόλπο: αυτό ήταν το σχέδιο εξαρχής. Ο Λούστιγκ δεν είχε σκοπό να επενδύσει ούτε ένα δολάριο.

Πήγε σε έναν από τους πιο επικίνδυνους γκάνγκστερ της εποχής και τον κορόιδεψε όχι με ψέμα, αλλά με την αλήθεια.

Όταν ήρθε η μεγάλη ύφεση και οι πλούσιοι στόχοι στέρεψαν, ο Λούστιγκ επέστρεψε στην παραχάραξη.

Αλλά όχι πια με κουτάκι.

Θα τύπωνε χρήμα στ' αλήθεια.

Συνεργάστηκε με έναν φαρμακοποιό και έναν εξαιρετικό χαράκτη, κι έβγαλαν κάποια από τα καλύτερα πλαστά χαρτονομίσματα της εποχής.

Και ενώ οι υπόλοιποι παραχαράκτες έπαιζαν με ασφάλεια, με μικρά χαρτονομίσματα, ο Λούστιγκ τύπωνε κατοστάρικα, που ελέγχονται πιο πολύ από όλα.

Καθαρή έπαρση.

Μέσα σε λίγα χρόνια είχαν ρίξει στην αγορά εκατομμύρια σε πλαστά, τόσο καλά φτιαγμένα που οι ειδικοί φοβήθηκαν ότι θα κλονιστεί η εμπιστοσύνη στο ίδιο το δολάριο.

Όμως δεν ήταν η αστυνομία που τον έριξε.

Ήταν η ίδια του η ερωμένη. Ο Λούστιγκ είχε και σύζυγο και αυτήν και μετά μπλέχτηκε και με την κοπέλα ενός συνεργάτη του.

Όταν εκείνη το έμαθε, σήκωσε το τηλέφωνο, κάλεσε ανώνυμα τις αρχές και τους έδωσε το μόνο πράγμα που τους έλειπε: πού θα τον βρουν.

Τον τσάκωσαν.

Έστησε άλλη μια απόδραση από τη φυλακή, κατεβαίνοντας το κτίριο μέρα μεσημέρι με σκοινί από σεντόνια, παριστάνοντας τον καθαριστή τζαμιών και σκουπίζοντας κιόλας τα τζάμια στην κατάβαση.

Δεν κράτησε.

Τον ξανάπιασαν και τον έκλεισαν στο Αλκατράζ.

Και να το τελευταίο ψέμα.

Πέθανε στη φυλακή το 1947.

Στο πιστοποιητικό θανάτου του, ως επάγγελμα, έγραφε «βοηθός πωλητή». Ο άνθρωπος που πούλησε τον Πύργο του Άιφελ δύο φορές, που κορόιδεψε τον Αλ Καπόνε, που κλόνισε το αμερικάνικο δολάριο, έφυγε από τη ζωή με τον πιο βαρετό τίτλο που μπορεί να υπάρξει.

Τι να πω, μεγάλος δάσκαλος ο τύπος.

Δόξα τω Θεώ, κι εδώ στην Ελλάδα έχουμε άπειρους τέτοιους.

Κι αν θέλεις ολόκληρη την ιστορία, το πλήρες βίντεο έχει ανέβει στο κανάλι στο YouTube. Πήγαινε να το δεις.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους