Original Post

Πλήρες Κείμενο:

ΔΕΝ ΞΕΧΝΑΜΕ ΤΗΝ ΔΙΚΤΑΤΟΡΙΑ ... ΜΕ ΤΑ ΠΑΝΗΓΥΡΙΑ ΣΤΟ ΠΡΟΕΔΡΙΚΟ ΜΕΓΑΡΟ ΓΙΑ ΤΗΝ «ΑΠΟΚΑΤΑΣΤΑΣΗ ΤΗΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ»… 52 ΧΡΟΝΙΑ ΠΡΙΝ. Η Υποδιεύθυνση Γενικής Ασφαλείας στην οποία έδρασαν οι βασανιστές της χούντας.

Το άντρο του Μάλλιου, του Μπάμπαλη και του Λάμπρου.

Χτισμένο το 1932, υπήρξε σπίτι του δωσίλογου των Γερμανών πρωθυπουργού, μετατράπηκε στο κολαστήριο της Ασφάλειας στα χρόνια της δικτατορίας, φιλοξένησε τα γραφεία του ΚΚΕ την δεκαετία του ’80, για να καταλήξει στο Υπουργείο Πολιτισμού από το 1993.

Διατρέχοντας την νεότερη ιστορία, το κτίριο της οδού Μπουμπουλίνας συνδέεται με πολλές μελανές της σελίδες... Πρώτος ιδιοκτήτης του κτιρίου, ήταν ο γιατρός Κ. Λογοθετόπουλος.

Έχοντας σπουδάσει ιατρική στο Μόναχο, τα πρώτα χρόνια μετά την αποφοίτησή του παραμένει και εργάζεται στην Μαιευτική και Γυναικολογική Κλινική του Μονάχου, αρχικά ως βοηθός του καθηγητή Amann, κατόπιν ως επιμελητής και τέλος ως υφηγητής.

Όταν επιστρέφει στην Αθήνα, το 1910, ιδρύει την δική του χειρουργική γυναικολογική και μαιευτική κλινική . Δώδεκα χρόνια αργότερα αναλαμβάνει την έδρα Γυναικολογίας στο Πανεπιστήμιο Αθηνών, στη συνέχεια διατελεί κοσμήτορας της Ιατρικής Σχολής (1928–1929), και πρύτανης του Πανεπιστημίου Αθηνών (1932–1933). Με την είσοδο του γερμανικού στρατού στην Αθήνα, ο Κ. Λογοθετόπουλος, παντρεμένος με την ανιψιά του στρατάρχη Λιστ, διατελεί υπουργός Πρόνοιας και Παιδείας στην κυβέρνηση Γεωργίου Τσολάκογλου και πρωθυπουργός της ναζιστικής «Ελληνικής Πολιτείας» από τις 2 Δεκεμβρίου 1942.

Εκείνη την περίοδο η κυβέρνησή του αναλαμβάνει να επιστρατεύσει Έλληνες που θα πολεμούσαν ως εθελοντές στο Ανατολικό Μέτωπο ή θα εργάζονταν σε γερμανικά εργοστάσια, αλλά και τα δύο σχέδια αποτυγχάνουν χάρη στη λαϊκή κατακραυγή.

Τελικά η θητεία του διαρκεί μόλις τέσσερις μήνες, αφού τον Απρίλιο του 1943 οι Γερμανοί τον αντικαθιστούν με τον Ιωάννη Ράλλη.

Με την αποχώρηση των δυνάμεων κατοχής το φθινόπωρο του 1944, ο Λογοθετόπουλος διέφυγε στη Γερμανία και εν τέλει παραδίδεται στον Αμερικανικό Στρατό.

Το 1945 καταδικάζεται ερήμην από το Ειδικό Δικαστήριο Δωσιλόγων σε ισόβια κάθειρξη, για τη συνεργασία του με το στρατό κατοχής.

Το 1946 μεταφέρεται με αμερικανικό μεταγωγικό αεροπλάνο στη Θεσσαλονίκη και παραδίνεται στις ελληνικές αρχές, οι οποίες τον οδήγουν στη φυλακή για να εκτίσει την ποινή του.

Όμως το 1951 του απονέμεται χάρη κι έτσι πεθαίνει εκτός φυλακής σε πλήρη όμως απαξίωση. «Το σφαγείο» της ΚΥΠ Εκείνη περίπου την περίοδο, είναι που το κτίριο περνά στα χέρια της υπηρεσίας συγκέντρωσης διανομής και επεξεργασίας πληροφοριών και στεγάζει την διαβόητη ΚΥΠ.

Σε κάποιο απ’ τα γραφεία του πιθανολογείται πως εξυφάνθηκε η σκευωρία του ανθρώπου με το κόκκινο γαρύφαλλο, του Νίκου Μπελογιάννη, καθώς και η δολοφονία του άλλοτε μαθητή του ιδιοκτήτη, του γιατρού Γρηγόρη Λαμπράκη.

Την περίοδο που η δικτατορία έχει ριζώσει για τα καλά στα σώματα ασφαλείας, δίπλα ακριβώς, επί της οδού Μπουμπουλίνας 18, στεγάζεται η Υποδιεύθυνση Γενικής Ασφαλείας (κατεδαφισμένη σήμερα) στην οποία έδρασαν οι βασανιστές της χούντας.

Το άντρο του Μάλλιου, του Μπάμπαλη και του Λάμπρου, χαράσσεται στη μνήμη των κατοίκων της περιοχής από τις κραυγές των αντιστασιακών που βασανίζονται στην μονίμως αιματοβαμμένη ταράτσα του.

Πολλοί είναι εκείνοι θα δηλώσουν αργότερα πως τα βασανιστήρια ήταν τόσο απάνθρωπα που ακόμη κι ο θάνατος φάνταζε μια κάποια λύση.

Το «σφαγείο» στην οδό Μπουμπουλίνας. Απο το1972 και μετά το Άνδρο των βασανιστηρίων μεταφέρθηκε στο κτίριο της Μεσογείων 12-14...

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους