Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Ρε παιδί μου, κάποτε περιμέναμε να χτυπήσει το τηλέφωνο. Σήμερα περιμένουμε μια ειδοποίηση, ένα ακόμα follow.

Κάποτε βγαίναμε χωρίς να χρειάζεται να το αποδείξουμε σε κανέναν.

Σήμερα πολλές φορές ζούμε τη στιγμή μέσα από μια οθόνη.

Δεν πιστεύω ότι τα ’90s ήταν τέλεια.

Πιστεύω όμως ότι τότε κάναμε κάποια μικρά πράγματα που μας έκαναν να νιώθουμε λίγο πιο παρόντες.

Στο τελευταίο slide ακούγεται το τραγούδι “Forgetful Lucy” από το 50 First Dates.

Μια ταινία όπου εκείνη ξεχνούσε κάθε μέρα τον άνθρωπο που αγαπούσε.

Και σκέφτηκα… Ίσως κι εμείς έχουμε αρχίσει να ξεχνάμε.

Όχι ανθρώπους.

Τον τρόπο που ζούσαμε όταν ήμασταν πραγματικά παρόντες.

Ίσως τελικά η μεγαλύτερη αναβάθμιση να μην είναι το επόμενο app.

Ίσως είναι να θυμηθούμε αυτά που ήδη ξέραμε. 💛 You Do You ⭐️ ΥΓ, πείτε μου ότι θυμάστε τη σκηνή αυτήήήή!

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους