Original Post

Πλήρες Κείμενο:

«Αφού ο Όμηρος δεν περιγράφει την Ωραία Ελένη, τότε μπορεί να ήταν οτιδήποτε;» Όπως υποστηρίζουν κάποιοι...!!! Αυτό είναι ίσως το πιο παράξενο επιχείρημα που ακούγεται τις τελευταίες ημέρες.

Ας το σκεφτούμε για λίγο.

Αν ένας συγγραφέας δεν περιγράφει αναλυτικά κάθε χαρακτηριστικό ενός προσώπου, σημαίνει ότι μπορούμε να του αποδώσουμε οποιαδήποτε χαρακτηριστικά θέλουμε; Αν ακολουθήσουμε αυτή τη λογική, τότε κανένα ιστορικό ή μυθολογικό πρόσωπο δεν έχει πλέον συγκεκριμένη ταυτότητα.

Όλα γίνονται ρευστά.

Όλα αλλάζουν ανάλογα με τις ανάγκες της εκάστοτε παραγωγής.

Όμως η Ωραία Ελένη δεν εμφανίζεται σε ένα κενό.

Είναι μέρος ενός συγκεκριμένου κόσμου: της ελληνικής μυθολογίας, των αχαϊκών βασιλείων και της παράδοσης που κληροδότησε ο Όμηρος.

Γι' αυτό και η αντίδραση πολλών ανθρώπων δεν αφορά το χρώμα κάποιου ηθοποιού.

Αφορά το εξής απλό ερώτημα: Γιατί να αλλάξει κάτι που αποτελεί αναπόσπαστο μέρος μιας πολιτιστικής παράδοσης χιλιάδων ετών; Και εδώ υπάρχει μια ακόμη σκέψη. Η Ωραία Ελένη παρουσιάζεται ως μία από τις κεντρικές μορφές του ελληνικού μυθολογικού κόσμου.

Ανήκει στη βασιλική γενιά της Σπάρτης και βρίσκεται στον πυρήνα ενός από τα σημαντικότερα έπη της ελληνικής παράδοσης.

Γι' αυτό πολλοί θεωρούν εύλογο το εξής συμπέρασμα: Αν υπήρχε κάποιο χαρακτηριστικό το οποίο, για τα δεδομένα της εποχής που περιγράφεται, θα θεωρούνταν εξαιρετικά ασυνήθιστο ή αξιοσημείωτο, είναι πιθανό ότι η παράδοση ή ο ίδιος ο ποιητής θα είχε βρει κάποιον τρόπο να το αναδείξει.

Δεν πρόκειται για απόδειξη.

Πρόκειται για λογικό συμπέρασμα που προκύπτει από το πλαίσιο της αφήγησης και από τον τρόπο με τον οποίο λειτουργούν συνήθως τα μεγάλα έπη.

Γι' αυτό και η συζήτηση δεν αφορά το αν κάποιος άνθρωπος είναι καλύτερος ή χειρότερος λόγω της καταγωγής ή του χρώματός του.

Αφορά το αν οφείλουμε να σεβόμαστε τον πολιτιστικό κόσμο μέσα στον οποίο γεννήθηκε μια ιστορία.

Η τέχνη έχει δικαίωμα να προτείνει νέες αναγνώσεις.

Δεν έχει όμως το δικαίωμα να απαιτεί από το κοινό να τις αποδέχεται χωρίς κριτική.

Και όταν κάποιος εκφράζει αυτή την κριτική, δεν σημαίνει ότι μισεί κανέναν άνθρωπο ή καμία φυλή.

Σημαίνει απλώς ότι θεωρεί πως η πολιτιστική κληρονομιά αξίζει σεβασμό.

Η διαφωνία είναι θεμιτή.

Η κριτική είναι θεμιτή.

Αυτό που δεν είναι θεμιτό είναι να παρουσιάζεται κάθε αντίρρηση ως κάτι ύποπτο ή σκοτεινό.

Οι μεγάλες ταινίες κερδίζουν τον σεβασμό του κοινού όταν αντέχουν στην κριτική, όχι όταν απαιτούν ασυλία από αυτήν.

Και η Ωραία Ελένη, είτε ως μύθος είτε ως σύμβολο, δεν χρειάζεται να ξαναγραφτεί για να παραμείνει διαχρονική.

Χρειάζεται μόνο να αντιμετωπίζεται με τον ίδιο σεβασμό που θα απαιτούσαμε για κάθε άλλη εμβληματική μορφή της παγκόσμιας πολιτιστικής κληρονομιάς.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους