«Στη ζωή μας περνούν οι άνθρωποι που έπρεπε να περάσουν» Αφήνω προσεκτικά κάτω το μισοφαγωμένο μου κανόλι με γέμιση κρέμας πιστάκιο και επεξηγώ… Είναι από τις πιο συνηθισμένες φράσεις που ακούμε μετά...

Πλήρες Κείμενο:

«Στη ζωή μας περνούν οι άνθρωποι που έπρεπε να περάσουν» Αφήνω προσεκτικά κάτω το μισοφαγωμένο μου κανόλι με γέμιση κρέμας πιστάκιο και επεξηγώ… Είναι από τις πιο συνηθισμένες φράσεις που ακούμε μετά από έναν χωρισμό, μια προδοσία ή μια μεγάλη απογοήτευση. «Ήταν γραφτό», «έτσι το ήθελε η μοίρα», «όλα γίνονται για κάποιο λόγο». Προσωπικά, δεν πιστεύω ότι η ψυχολογία χρειάζεται να επιστρατεύσει τη μοίρα για να εξηγήσει τις σχέσεις.

Υπάρχει μια πολύ πιο ανθρώπινη και, κατά τη γνώμη μου, πιο χρήσιμη εξήγηση.

Δεν περνούν από τη ζωή μας οι άνθρωποι επειδή κάποια αόρατη δύναμη τους έστειλε.

Περνούν επειδή, εκείνη τη συγκεκριμένη στιγμή, κάτι μέσα μας ήταν έτοιμο να τους αναγνωρίσει ως «οικείους».Και αυτό είναι το παράδοξο.

Δεν ερωτευόμαστε μόνο με βάση αυτό που χρειαζόμαστε.

Ερωτευόμαστε και με βάση αυτό που ήδη γνωρίζουμε.

Ο ψυχισμός μας αναζητά το γνώριμο, ακόμη κι όταν αυτό το γνώριμο μας πληγώνει.

Αν μεγάλωσες μαθαίνοντας ότι πρέπει να διεκδικείς την αγάπη, ίσως σε συγκινήσει κάποιος συναισθηματικά απρόσιτος.

Αν έμαθες ότι η αξία σου εξαρτάται από το να φροντίζεις τους άλλους, ίσως διαλέξεις ανθρώπους που συνεχώς χρειάζονται να τους σώσεις.

Αν φοβάσαι την εγκατάλειψη, μπορεί να κολλήσεις σε εκείνον που δεν σου προσφέρει ποτέ πραγματική ασφάλεια.Δεν είναι μοίρα.

Είναι οι εσωτερικοί μας χάρτες.

Αυτό όμως δεν σημαίνει ότι οι άνθρωποι που πέρασαν από τη ζωή μας ήταν «λάθος». Ακόμη κι εκείνοι που μας πλήγωσαν, μας αποκάλυψαν κάτι για εμάς.

Μας έδειξαν τις άμυνές μας, τις ανάγκες μας, τα τραύματά μας, τις αυταπάτες μας, αλλά και τις δυνατότητές μας.

Κάποιες σχέσεις μας μαθαίνουν πώς είναι να αγαπάμε.

Άλλες μας μαθαίνουν πώς είναι να χανόμαστε μέσα στην αγάπη.

Και μερικές μας αναγκάζουν να καταλάβουμε ότι πριν ψάξουμε τον «σωστό άνθρωπο», χρειάζεται να γνωρίσουμε καλύτερα τον εαυτό μας.

Η μεγαλύτερη αλλαγή δεν συμβαίνει όταν βρίσκουμε επιτέλους τον ιδανικό σύντροφο.

Συμβαίνει όταν αλλάζει ο τρόπος με τον οποίο επιλέγουμε..Γιατί όταν θεραπεύονται οι πληγές, αλλάζουν και οι άνθρωποι που μας ελκύουν.

Ίσως, λοιπόν, η φράση «στη ζωή μας περνούν οι άνθρωποι που έπρεπε να περάσουν» να είναι αληθινή.

Όχι επειδή κάποιος τους είχε προκαθορίσει για εμάς, αλλά επειδή κάθε σχέση άφησε πίσω της ένα μάθημα.

Και αν το μάθημα αφομοιωθεί, η επόμενη επιλογή δεν θα είναι η ίδια.

Η ψυχοθεραπεία δεν μπορεί να αλλάξει το παρελθόν ούτε να σβήσει όσους πέρασαν από τη ζωή μας.

Μπορεί όμως να «αλλάξει» τον άνθρωπο που θα ανοίξει την πόρτα στον επόμενο. Υ.Γ. Αν διαπιστώνεις ότι «πάντα καταλήγω με τον ίδιο τύπο ανθρώπου», ή όπως το λες έχω μαλακομαγνήτη , ίσως δεν σε κυνηγά η κακή τύχη.

Ίσως απλώς ο ψυχισμός σου επαναλαμβάνει αυτό που δεν έχει ακόμη καταφέρει να επεξεργαστεί. Και αυτό, ευτυχώς, μπορεί να αλλάξει… Ευάγγελος Ορφανιδης κλινικός ψυχολόγος

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους